Arber Zaimi

25 maj

In Përkthime, Vjersha on 27 Tetor, 2014 at 00:16

Katerina Gogou

Katerina Gogou

Katerina Gogou

 

 

Ndonjë mëngjes kam për të hapur derën

E do dal jashtë, rrugëve

Siç bëra dje .

Dhe s’do mendoj për asgjë tjetër përveçse

Një cope babë

E një cope det

- Ato dy copa të cilat s’m’i hoqën –

Dhe qytetit. Qytetit që e shndërruan në një kufomë që kalbet.

Dhe miqtë tanë që s’janë më.

Një mëngjes kam për të hapur derën

Drejt e në zjarr

Dhe do hyj siç hyra dje

Duke bërtitur “fashistë!”

Duke ndërtuar barrikada e duke gjuajtur me gurë

Me një flamur të kuq

Ngritur lart, duke ndritur nën rrezet e diellit.

Do të hap derën

Dhe do të jetë koha për të të treguar

- Jo që kam frikë –

Por, shiko, desha të të tregoja se unë s’ia dola mbanë në kohën e duhur

Dhe se ti duhet të nxjerrësh mësim

Të mos shkosh nëpër rrugë i paarmatosur si unë

- sepse unë s’ia dola në kohën e duhur –

Përndryshe edhe ti do të zhdukesh siç u zhduka unë

“ashtu” “në asgjë”

E thyer në mijëra copa të bëra

Prej deti, prej vitesh fëminie

Dhe flamujsh të kuq.

Një ditë kam për të hapur derën

Dhe kam për të shkuar

Duke marrë me vete ëndrrën e revolucionit

Bashkë me vetminë e pambarimtë

Të barrikadave prej letre

Që mbajnë etiketën – po ju mos i zini besë –

“Provokatorë”.

Alzheimer

In Uncategorized on 19 Shtator, 2014 at 22:58

 

Sunshine_and_snow,_Halligarth,_Baltasound_-_geograph.org.uk_-_1691774Mbi krahinat e tua u shtrua dalëngadalë dëbora

Dhe mjegulla mbështolli

Së pari malet

Prej nga mund të kesh parë dikur ndonjë horizont të largmë

Në majat ku sa shumë herë ke ndenjur bashkë me ne

Ke parë kohën të ndalet

Ke parë mijëra përrenjtë e së ardhmes

Që vijnë e kullojnë e bëhen një i vetëm

Në luginën ku hodhe themelet e shtëpisë që na ke dhënë

Që unë e prisha, pa të thënë

 

 

E squllët mjegulla, ngjan si jastëk që shtyp orteqet

E rëndë, varet shpateve ku bora mbush hendeqet

Ku kemi qenë bashkë gjatë vjeshtës

E gjatë verës tënde, shtigjet ku

Në pranverë je endur i vetmuar

Apo me miq të tjerë

Që unë s’i njoh e që ti s’i mban më mend

Dëbora nis e hollë të mbulojë çdo të shkuar

E vonë, e gjithçka zbardhet për të zhdukur dyshimet

ngjyrat, alarmimet

Mbeten të errëta e të pambushura prej borës

Veç honet edhe gërxhet më të hershëm

Që rrallë përshkohen nga ndonjë vështrim i marrë mendsh

Ndonjë mendim i përmalluar a i mnershëm

 

 

Gjithë një fletore e zbrazët

Pa asnjë njollë kafeje a rakie

S’ka më asgjë të bukur për t’u ritreguar

Një shkretëtirë ku rëra s’është veç grimca historie

Gjithçka e mbulon bora dhe harresa

Dhe drita që lbyr sytë e tu të gjelbër

Brigjet e qetësisë s’i lag dot më as dallgë e fajit apo ndonjë mburrje

E as pendesa

Kalorësit e zinj dhe vargje të tjera – Pjesa II

In Përkthime, Vjersha on 18 Korrik, 2014 at 00:00

crane riders

XV

“Rrëfe trimëritë e luftërave”.

Kështu filluan të tregojnë rrëfenja. –

“Pati qëndresa të rrepta

Dhe sulme të ashpra për të marrë lavdinë”.

Eh, unë mendoj se ka më t’mira trimëri.

XVI

Mëshirë ti je një rrenë

Një lodër grash

Kënaqësi e ca burrave.

Në praninë e drejtësisë,

Shiko, muret e tempullit

Bëhen të dukshme

Mes formave të tua prej hijesh të papritura.

XVII

Pat shumë që shkuan para togje-togje

Ata s’e dinin këtë punë por;

Sido që të shkonte suksesi apo gjëma

Do të shpërndahej mbi të gjithë njësoj.

Na ishte një prej tyre që kërkoi një rrugë të re

Dhe lypi shteg në bjeshkë të vështira

Si përfundim ai vdiq i vetmuar

Por ata e lëvduan, dhe thanë se ishte trim.

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 4 800 ndjekësve të tjerë