Arber Zaimi

Alzheimer

In Uncategorized on 19 Shtator, 2014 at 22:58

 

Sunshine_and_snow,_Halligarth,_Baltasound_-_geograph.org.uk_-_1691774Mbi krahinat e tua u shtrua dalëngadalë dëbora

Dhe mjegulla mbështolli

Së pari malet

Prej nga mund të kesh parë dikur ndonjë horizont të largmë

Në majat ku sa shumë herë ke ndenjur bashkë me ne

Ke parë kohën të ndalet

Ke parë mijëra përrenjtë e së ardhmes

Që vijnë e kullojnë e bëhen një i vetëm

Në luginën ku hodhe themelet e shtëpisë që na ke dhënë

Që unë e prisha, pa të thënë

 

 

E squllët mjegulla, ngjan si jastëk që shtyp orteqet

E rëndë, varet shpateve ku bora mbush hendeqet

Ku kemi qenë bashkë gjatë vjeshtës

E gjatë verës tënde, shtigjet ku

Në pranverë je endur i vetmuar

Apo me miq të tjerë

Që unë s’i njoh e që ti s’i mban më mend

Dëbora nis e hollë të mbulojë çdo të shkuar

E vonë, e gjithçka zbardhet për të zhdukur dyshimet

ngjyrat, alarmimet

Mbeten të errëta e të pambushura prej borës

Veç honet edhe gërxhet më të hershëm

Që rrallë përshkohen nga ndonjë vështrim i marrë mendsh

Ndonjë mendim i përmalluar a i mnershëm

 

 

Gjithë një fletore e zbrazët

Pa asnjë njollë kafeje a rakie

S’ka më asgjë të bukur për t’u ritreguar

Një shkretëtirë ku rëra s’është veç grimca historie

Gjithçka e mbulon bora dhe harresa

Dhe drita që lbyr sytë e tu të gjelbër

Brigjet e qetësisë s’i lag dot më as dallgë e fajit apo ndonjë mburrje

E as pendesa

Kalorësit e zinj dhe vargje të tjera – Pjesa II

In Përkthime, Vjersha on 18 Korrik, 2014 at 00:00

crane riders

XV

“Rrëfe trimëritë e luftërave”.

Kështu filluan të tregojnë rrëfenja. –

“Pati qëndresa të rrepta

Dhe sulme të ashpra për të marrë lavdinë”.

Eh, unë mendoj se ka më t’mira trimëri.

XVI

Mëshirë ti je një rrenë

Një lodër grash

Kënaqësi e ca burrave.

Në praninë e drejtësisë,

Shiko, muret e tempullit

Bëhen të dukshme

Mes formave të tua prej hijesh të papritura.

XVII

Pat shumë që shkuan para togje-togje

Ata s’e dinin këtë punë por;

Sido që të shkonte suksesi apo gjëma

Do të shpërndahej mbi të gjithë njësoj.

Na ishte një prej tyre që kërkoi një rrugë të re

Dhe lypi shteg në bjeshkë të vështira

Si përfundim ai vdiq i vetmuar

Por ata e lëvduan, dhe thanë se ishte trim.

Kalorësit e zinj e vargje të tjera – Pjesa I

In Përkthime, Vjersha on 4 Korrik, 2014 at 22:51

crane ridersStephen Crane

I

Kalorësit e zinj erdhën që prej detit

Pati vringëllima e tringëllima ushtash e mburojash

Krokama e trokëllima thundrash e patkojsh

Britma të egra dhe flokë që valëviten

Tek nxitojnë bashkë me erën

Kështu pra kalëron mëkati.

II

Tre zogj të vegjël rrinin tok

Të heshtur të menduar.

Një burrë kaloi atypari

Atëherë zogjtë e vegjël i folën njëri-tjetrit.

Dhe thanë, “kujton se mundet të këndojë”.

I ulën kokat poshtë për të qeshur

Me mirësjellje të zgjuar

Ata po e shihnin.

Ishin shumë kureshtarë,

Ata tre zogj të vegjël që rrinin tok.

III

Në shkretëtirë

Pashë një krijesë, të zhveshur, si bishë,

Që rrinte ulur përdhe,

Mbante zemrën e vet në dorë

Dhe e hante.

I thashë, “Mik, është e mirë?”

“Është e hidhur – e hidhur,” m’u gjegj;

“Por më pëlqen

Se është e hidhur

Dhe se është zemra ime”.

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 4 703 ndjekësve të tjerë