Arber Zaimi

Balada e të varurve

In Përkthime, Vjersha on 24 Mars, 2014 at 19:10

Të gjithë që vdiqëm të vjerrëvillon_06

E gëlltitëm të mbramen fjalë

Duke hedhur shkelma n’erë

Pamë dritën të shuhej ngadalë

 

Një klithmë diellin e shtangu

Ajri u bë i shtrënguar

Ca fjalë-kristal si akull

E fundit blasfemi e shqiptuar

 

Para se të na vinte fundi

I kujtuam kujt gjallë ka mbetë

Se një dëm që u bë në pak çaste

U desh ta paguajmë me jetë

 

Pastaj rrëshkitëm në ngricën

E vdekjes që s’mund t’i shpëtosh

Duke recituar betimin e lashtë

E kujtdo që gjakhumbur shkon bosh

 

Spinoza

In Përkthime, Vjersha on 23 Janar, 2014 at 13:31

Jan_VermeerJ.L. Borges

 

Duart e tejdukshme të jahudisë

Kristalet në gjysmëhije i pastrojnë

Mbrëmja jep shpirt mes frikës dhe ftohtësisë.

(Mbrëmjet me mbrëmjet gjith’ njësoj ngjasojnë.)

 

E zymbylta hapësirë edhe gishtërinjtë

Që zbehen tej aty ku getoja mbaron

Për burr’n e heshtur thuajse s’ekziston

Se po ëndërron një labirint plot dritë.

 

S’e turbullon fama, jo, ky reflektim

Ëndrrash në pasqyrë të tjetrit ëndërrim,

As prej zonjushave e ndrojtura dashni.

 

I lirë prej metaforës edhe mitit

Punon kristalin e vështirë: të infinitit

hartë të Asaj që i përmbledh krejt yjt’ e Tij.

 

**

 

Las traslúcidas manos del judío

labran en la penumbra los cristales

y la tarde que muere es miedo y frío.

(Las tardes a las tardes son iguales.)

 

Las manos y el espacio de jacinto

que palidece en el confín del Ghetto

casi no existen para el hombre quieto

que está soñando un claro laberinto.

 

No lo turba la fama, ese reflejo

de sueños en el sueño de otro espejo,

ni el temeroso amor de las doncellas.

 

Libre de la metáfora y del mito

labra un arduo cristal: el infinito

mapa de Aquel que es todas Sus estrellas.

Në shkretëtirë

In Përkthime, Vjersha on 18 Janar, 2014 at 15:27

the black riderDikush i foli universit

Dikush i foli universit:

“Zotni, unë ekzistoj!”

“Sidoqoftë,” iu përgjigj universi,

“Ky fakt nuk më krijon

Asnjë ndjenjë obligimi.”

 

Një burrë me gjuhë prej druri

Na ish njëherë një burrë me gjuhë prej druri

Që u rrek të këndonte

Me të vërtetë kjo ish për t’i qarë hallin.

Po ish dhe njëri që e dëgjoi

Trik-trakun e gjuhës së drunjtë

Dhe kuptoi se ç’këngë mëtonte

 

Të këndonte ai burrë,

E kjo e lumturoi këngëtarin.

 

Pashë një burrë që rendte pas horizontit 

Pashë një burrë që rendte pas horizontit;

Rend e rend si fugë.

Kjo më shtiu siklet;

I shkova përbri.

“Është e kotë”, i thashë,

“Kurrë s’do mundesh…”

 

“Ti rren,” këlthiti,

Dhe ngarendi.

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 4,398 ndjekësve të tjerë