Arber Zaimi

Vajtimi i ekskavatorit – I

In Përkthime, Vjersha on 15 Prill, 2015 at 15:14
Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Veç dashuria, veç njohja

ka rëndësi, jo të kesh dashur

jo të kesh njohur. Shkakton angushti

 

të jetuarit e një dashurie

të konsumuar. Shpirti nuk rritet më.

Ja në nxehtësinë e magjepsur

 

të natës që tashmë e plotë këtu

mes lakadredhave të lumit dhe pamjeve

të përgjumura të qytetit stërpikur dritash,

 

ende me copëzat prej mijëra jetësh

mosdashurish, misteri e mizerje

të ndjenjave, m’i armiqësojnë

 

format e botës që gjer dje

ishin arsyeja për të cilën ekzistoja.

I mërzitur, i lodhur, rikthehem në shtëpi përmes

 

sheshesh të zeza të tregjeve, rrugësh

të trishta rreth portit në lumë

përmes barakave dhe magazinave që përzihen

 

me lëndinat e fundit. Atje vdekatare

është heshtja: por më poshtë, te rruga Marconi

në stacionin Trastevere shfaqet

 

sërish e ëmbël mbrëmja. Në lagjet e tyre

në borgatat e tyre, kthehen mbi motorë

të vegjël – me veshje sportive apo me rrobat

 

e punës, por të shtyrë nga një afsh festiv

të rinjtë, me nga një shok pas,

të qeshur, të pistë. Klientët e fundit

 

llafosen në këmbë me zëra

të lartë natën, aty këtu, nëpër tryezat

e lokaleve ende të ndriçuar e gjysmë të zbrazët.

I marri (apo pas çdo budalle qindron nji katund)

In Përkthime, Vjersha on 8 Prill, 2015 at 01:37

Provo me e pasun nji botë në zemër

Provo se me fjalë ti s’un e shqipton

Ndërsa rrezet e dillit ndajn’sheshin përgjys’

Mes katundit që qeshet

Dhe teje, budallës që shkon…

Madje as errsina rehat nuk të la

Tjerët andërrojn’veten, ti andrra për ta…

 

E kshtu, edhe ti ke shku’ me kërku’

Ca fjalë të sigurta për me u nigu’

Mjafton nji libër historie për me ua rrëmby’ mahninë gjys’ore

Ti lexove enciklopedinë, mësove shum’ store

Lexove q’atë derrin, Majakovskin kusar

Dhe vijove leximet gjersa mbete i marrë.

 

Jetën s’un e dita kurrë borxh kujt ia pata

Ama në çmendinë prapë borxhin e lajta:

Këtu në kodrinë jam mbyllë i mërzitë

Por prapë n’mendimet e mia ka dritë

Këtu në gjys’hije tash unë rri shpik fjalë

Ama prapë përmallohem të shoh diellin të dalë.

 

Dhe eshtnat e mia jetës kanë me iu dhurue

Nër lule e nër bar ato kanë me u blatue.

E jeta ndër zana t’shurdhuem ashtë mbytë

T’atij që e ka hupë budallën e n’kodrinë p’e lyp

T’atij që belbzon n’bajati t’ironisë

Se “nji vdekje e mshirshme e shpëtoi prej marrëzisë”…

 

Fabrizio de Andre

 

Errësira

In Përkthime, Vjersha on 7 Prill, 2015 at 18:37

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Të pyeta a është ngjitëse?

E ti më the, rrëkëlleje!

 

Nuk kam të ardhme

E di, pak ditë më mbesin

E tashmja s’është për të qenë

Thjesht punë që nuk presin.

Mendova se të shkuarën do ta kisha përgjithnjë

Por dhe aty ra errësira.

 

Duhet ta kisha paraprirë terrin

Të dallohej nëpër sy.

Ishe e re, ishte verë

Thjesht m’u desh të kridhesha në to.

Të të fitoja ishte lehtë

Por në këmbim, mora errësirën.

 

Nuk pi duhan, nuk pi alkool

Nuk kam dashuruar shumë

Por kjo është mjeshtëria jote.

S’është se më ka marrë malli shpirt

Se asgjë s’mundem të shijoj.

 

Dikur ylberin e kam dashur

Më pëlqente kur e shihja.

Në ndonjë agim tjetër do mendoj se ylberi ishe ti.

Por më është ngjitur errësira

Më kaploi më keq se ty.

 

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Të pyeta a është ngjitëse?

E ti më the, rrëkëlleje!

 

Leonard Cohen

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 5 218 ndjekësve të tjerë