Arber Zaimi

Njerëzit, emrat…

In Përkthime, Vjersha on 24 Gusht, 2015 at 13:49
Vizatim i një fëmije italian

Vizatim i një fëmije italian

Këta njerëz që flasin

në emrin tonë, që thonë

se na përfaqësojnë, këta njerëz prej

të cilëve ekranet televizive na tregojnë

përditë fytyrat, prej të cilëve gazetat

komentojnë përditë fjalët

këta njerëz seriozë që diskutojnë me

gravitet demokracie për reforma për

republika të para e të dyta, për një gjë

që quhet dydhomësh, këta njerëz të obsesionuar prej të cilëve

njohim mirë emrat e fytyrat – këta njerëz

a i njohin emrat edhe fytyrat e tetëdhjetepesë

burrave, grave, fëmijëve të mbytur në kanalin e Otrantos në

një anije të quajtur “I katërti i Radës”? A ua mbajnë mend këta

njerëz emrat, fytyrat, thirrmat, paqartësitë, klithmat,

heshtjen? Nuk e ndjejnë në ëndrrat e tyre mbylltinën e ujit mbi

trupa? Këta njerëz që mbajnë shiritin trengjyrësh, këta administratorët dhe

ministrat e vdekjes, ky ministri i dhjamur i mbrojtjes a i luftës, këta unë i mbaj

juridikisht, moralisht dhe politikisht të përgjegjshëm për vdekjen e

atyre njerëzve të tjerë prej të cilëve nuk i mbajnë mend emrat – emra të huajsh, që kuptohen

keq, të vështirë për t’u shqiptuar, shqiptarë. Ata emra pa dëshmi, ata trupa

të braktisur nxitimthi në det do të kërkojnë emra të tjerë që mungojnë, trupa të tjerë – qysh tash mungon

njëri syresh për të dëshmuar, ai i një komandanti korvete që paska rënë në mënyrë të mistershme në det…

Giorgio Agamben, 1997

Unë jam një forcë e së Shkuarës

In Përkthime, Vjersha on 23 Gusht, 2015 at 14:35

Është një… poezi. Në pjesën e parë poeti përshkruan ca rrënoja antike, të cilave askush nuk ua kupton stilin a historinë. Dhe ca konstruksione të shpifura bashkëkohore që nga ana tjetër të gjithë i kuptojnë. Pastaj vazhdon pikërisht kështu:

Unë jam një forcë e së Shkuarës.

Veç te tradita është dashuria ime.

Vij nga rrënojat, nga kishat,

nga pikturat e ltereve, nga qytezat

e harruara të Apenineve apo Nënalpeve,

ku kanë jetuar vëllezërit.

Endem nëpër Tuskolana si një i çmendur,

në rrugën Apia si qen pa zot.

Ose shoh muzgjet, mëngjeset

mbi Romë, mbi Çoçari, mbi botë

si aktet e para të Pas-historisë

të cilës i jam dëshmitar përmes privilegjit

të kronikanit nga zgripi më i largmë i ndonjë epoke

të varrosur. Përbindësh është ai që ka lindur

prej barkut të një gruaje të vdekur.

Dhe unë, fetus i rritur, endem

më modern se secili modern

duke kërkuar vëllezërit që nuk janë më.

Pier Paolo Pasolini (në video reciton Orson Welles, në filmin “La Ricotta”)

Kasidé VII (e trëndafiles)

In Përkthime, Vjersha on 19 Gusht, 2015 at 10:17
Trëndafil i gjakosur - S.Dali, 1930

Trëndafil i gjakosur – S.Dali, 1930

Trëndafilja

s’kërkonte agimin:

thuajse të përjetshëm në degën e vet,

donte tjetër gjë.

 

Trëndafilja

s’kërkonte as dije as hije:

që i vënë kufinj kurmit e ëndrrës,

donte tjetër gjë.

 

Trëndafilja

s’kërkonte trëndafilen:

e palëvizshme qiejve,

donte tjetër gjë.

 

F.Garcia Lorca, Divani i Tamaritit

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 2 143 ndjekësve të tjerë