Arber Zaimi

Si i padalë kurrë në dritë

In Vjersha on 25 Shtator, 2016 at 23:49
Roberto Matta - Morfologji e dëshirës, 1938

Roberto Matta – Morfologji e dëshirës, 1938

Si i padalë kurrë në dritë, me vendosmëri,
paçka se qe dimër e jashtë ish acar, njërën
pas tjetrës, i hapa
katër dritare.
Pak rëndësi kishte se e dija saktësisht cilat.
Vetëm në muzg, i djersitur
me padurimin e bukur të atij që dëshiron të flejë ose të jetojë
kuptova se ia kisha hapur ballin
një drite të pazakontë
në rrugën Eduard Lir, në kat të tretë
i vetëm fillikat
pa pasur nevojë t’ia jap a t’ia marr fjalën askujt.

 

I përpiktë e i esëllt mbi karrige

In Vjersha on 24 Shtator, 2016 at 03:20
Natë e frytshme - Andre Masson, 1960

Natë e frytshme – Andre Masson, 1960

I përpiktë e i esëllt mbi karrige
të hekurt
mobilje prej lokali, një banak dhe
hapësirë e ngushtë, që
nuk ta njeh edhe aq aftësinë për të manovruar

Banakieri
përmbahej goxha mirë
njerëz të kulturuar treteshin me ambientin
në një lloj mjegulle opake qytetare
por goja jote e vogël
nuk mbushi me ndonjë ndjenjë të ngrohtë asgjë
veç tingujve rrënqethës,
kujtime të komplikuara prej vetmisë në dhomë.

Tri ditë janë kohë e pamjaftueshme
për ta shtënë dorën në zjarrin e thatë
për t’i harruar pleqtë
edhe pse jashtë kundërmojnë pemët vjeshtarake
e rrushi bëhet verë, duke u shpërbërë
një ndarje që ia njohim përmasat.

E humba një grusht dhe të tharë prej buzëqeshjeve
zymtësinë e tij të përhime
paksa të zbutur prej netëve.

I urrej dokumentet
dhe heshtjen e tyre akuzuese
prej steriliteti fatal.

Kur kthehem në shtëpi prej lokali
lumturia rishfaqet e plotë
pëllumba të zinj topolakë
ia nisin të m’i hanë gishtat.

Si punë gëzimi

In Vjersha on 21 Shtator, 2016 at 13:31
Georges Malkine - Bakante, 1944

Georges Malkine – Bakante, 1944

është një si punë gëzimi nëpër derë dhe
ende s’ka hyrë brenda tërësisht; por nis e i rëndon
edhe më shumë objektet, ua rrit peshën
ndërsa ua heq kuptimin.

është një si punë kaltërimi nëpër tokë por
është thjesht rrëkeja që e solle si dhuratë
e lindur jashtë çdo mundësie të mbamendjes
ndër vende ku asgjë nuk mundet që të ketë peshë.

çka unë di, që ti nuk mund ta durosh dot
e saktë në lodhjen tënde
janë llampat dhe drita
se ndoshta ta pohojnë pandryshueshmërinë
e njerëzve që bashkohen në heshtje të patejkalueshme.

s’mund të thotë kush që gojët të na mbeten vetëm
s’ka sfidë për gojët
të lëvizshme e të paparashikueshme
të hapura në mosbesimin e së mundshmes
urrejtja e papastër
e njeriut.

në asnjë çast të mungesës tënde të justifikuar
fjalët s’më dolën dot sipas radhës.