Arber Zaimi

sonatë ekstremiste

In Vjersha on 25 Prill, 2015 at 16:34
Kompozicion kubo-futurist me figura, Kirill Zdanevich, 1921

Kompozicion kubo-futurist me figura, Kirill Zdanevich, 1921

kur nata shtjellohet në rrugët e gotës

asht momenti ma i mirë për t’u parë me mjekun

truni rreh si i mpimë nën cipën e borës

si i vdekun

 

ti i lyp një shkëndijë, dikush shet cigare

të tjerë hanë, a shkërdhehen, a pështyjnë, a flenë

a peshojnë me pare çdo trup sepse marre

s’u vjen

 

dy poetët në park marrin poza herojsh

nji lypsar endacaken flokëgjatë e rreh dhe e ther

dhe barkboshi i pshurr dy poetët e gdhendur

n’mermer

 

a dilet në një natë të tillë prej mejhanes

në kët’ borë e kët’ baltë e të ftohtë të ndyrë

rri n’tryezë e mejhanxhiut ia përplas të palarat e tua

në ftyrë

 

kur çdo shpresë shpërbëhet nën dhunën e rrotës

dhe përnatë në gostinë e bollshme të frikës darkon i papunë

i largohesh gjithë botës dhe përngjahesh me gotën

të premte

të shtunë

 

nji polic dhe dy romë ulërijnë tallava

fërshëllejnë nji vijë melodike të dhjerë sa për pije

nji snob duke ngrënë shan Shostakoviçin

gromësimë barazie

 

ja ku vjen dhe doktori armatosur me syze

t’i rrëfejë narratorit se qysh iu krimb truni

t’ia zhgroposë sekretet që kalben në shpirtin

prej druni

 

e merr mjeku kët’ punë me profesionizëm

narratorin gjithë kujdes e lëmon dhe e prek

aty ku kushdo sheh me menefregizëm

nj’odradek

 

dhe e zhvesh dalëngadalë si ta kishte dashnore

tue ia kqyrë me vëmendje drithërimën

narratorit i trembet e i dirset çdo pore

për vrimën

 

jo për vrimën e vet po për vrimën e botës

që s’e mbulon dot as gota as bora

s’i mungojnë botës planet a idetë për ta mbushur kët’ vrimë

por dora

Plazhet janë që njerëzit të zbaviten

In Vjersha on 20 Prill, 2015 at 12:21
Paul Feiler - Det dimri dhe shkëmbinj të zinj.

Paul Feiler – Det dimri dhe shkëmbinj të zinj.

Mbytja nuk është injorancë, veç dekadencë;

E detit i pëlqen të shkaktojë konfuzion ndër ne siç bën edhe tash.

 

Të gjithë do të notonin tek unë,

Ca edhe do të zhyteshin.

Shumica do të pshurreshin brenda.

Dhe do të kishte shumë peshq,

Kandilë dhe djegësira,

Copëza të shëmtuara lëkure të rënë nga dielli,

Gaforre dhe gjëra të vogla pa emër,

Lëndë të parë për sushi,

Leshterikë.

 

Dhe kështu do të prisja me padurim që të vinte dimri,

Që njerëzit të iknin e të mbetesha vetëm,

Dhe valët të më bëheshin dallgë.

Një plazh i mrekullueshëm, mizantrop.

Edhe në breg gurët do të mbuloheshin prej jazzit zëlartë të shkumës së bardhë

Të dallgës.

Dhe pulëbardhat do të vinin të hanin peshqit e mi,

Dhe stuhia ime do ua rëndonte krahët,

Me ujë shiu.

Dhe stuhia do vetëtinte mbi pemët në breg,

Peshqit do të trembeshin prej shkreptimës,

Njerëzit do të ishin larg, në qytetet e tyre të ndyra e të ngrohta

Duke pirë birrë dhe ujë të verdhë

Me erë mjegullsire.

Ndërsa unë do të vija erë jod,

Dhe era e veriut do të më shtonte rrebeshet,

Dallga e lartë do të përplasej në breg

Ku do të rrinte një vajzë.

Ajo do të bëjë disa hapa pas

Dhe deti nuk do ta marrë.

Dallga veç do t’ia lëpijë lëkurën e do të tërhiqet

Në punët e detit të saj.

Plazhet janë që njerëzit të zbaviten.

Vajtimi i ekskavatorit – I

In Përkthime, Vjersha on 15 Prill, 2015 at 15:14
Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Veç dashuria, veç njohja

ka rëndësi, jo të kesh dashur

jo të kesh njohur. Shkakton angushti

 

të jetuarit e një dashurie

të konsumuar. Shpirti nuk rritet më.

Ja në nxehtësinë e magjepsur

 

të natës që tashmë e plotë këtu

mes lakadredhave të lumit dhe pamjeve

të përgjumura të qytetit stërpikur dritash,

 

ende me copëzat prej mijëra jetësh

mosdashurish, misteri e mizerje

të ndjenjave, m’i armiqësojnë

 

format e botës që gjer dje

ishin arsyeja për të cilën ekzistoja.

I mërzitur, i lodhur, rikthehem në shtëpi përmes

 

sheshesh të zeza të tregjeve, rrugësh

të trishta rreth portit në lumë

përmes barakave dhe magazinave që përzihen

 

me lëndinat e fundit. Atje vdekatare

është heshtja: por më poshtë, te rruga Marconi

në stacionin Trastevere shfaqet

 

sërish e ëmbël mbrëmja. Në lagjet e tyre

në borgatat e tyre, kthehen mbi motorë

të vegjël – me veshje sportive apo me rrobat

 

e punës, por të shtyrë nga një afsh festiv

të rinjtë, me nga një shok pas,

të qeshur, të pistë. Klientët e fundit

 

llafosen në këmbë me zëra

të lartë natën, aty këtu, nëpër tryezat

e lokaleve ende të ndriçuar e gjysmë të zbrazët.

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 5 243 ndjekësve të tjerë