Arber Zaimi

Në kohën e Sokratit

In Përkthime, Vjersha on 22 Shkurt, 2017 at 12:36
Remedios Varo - Shteg spiral, 1962

Remedios Varo – Shteg spiral, 1962

Friedrich Holderlin

Dikur kohën e gjykonin Hyjnitë

Mbretërit.
Të urtët.
E kush gjykon tani?

Mos vallë i gjithë populli?
Klerikët dhe të urtët?
Jo! Kush gjykon tash?
Një racë nepërkash!
Rrenacake e frikacake
Fjalën fisnike nuk kalon më
Nëpër buzë të askujt

O në emër
I thërras
Shpirtrat e moçëm!

Ose dërgoni këtu
Një hero

Ose
Dijen

 

Po i sqaroj ca gjëra

In Përkthime, Vjersha on 19 Shkurt, 2017 at 18:03
Max Ernst - Oedipus Rex, 1922

Max Ernst – Oedipus Rex, 1922

Pablo Neruda

Keni për të pyetur: po ku janë zymbylat?
Ku është metafizika petal-lulëkuqtë?
Ku shiu që pandalshëm i stërpikte
Fjalët dhe i mbushte ato plot
Të çara e plot harabelë?

Kam për t’ju treguar gjithë ç’ka bërë vaki!

Unë jetoja në një lagje
Një lagje të Madridit, me këmbana
Me sahate, me pemë.

Prej aty mund ta shihje
Fytyrën e thatë të Kastijës
Një oqean i lëkurtë.
Shtëpia ime quhej
Shtëpia e luleve, sepse prej çdo skute
Mbinin barbarozë: ishte
Një shtëpi e bukur
E atypari luanin do qen edhe fëmijë.
Raul, të
Mbahet mend?
Të mbahet mend Rafael?
Federiko, a të kujtohet?
Si dukeshin prej sokakut
Ballkonet e mi prej nga
Drita e qershorit rrëzonte një shi lulesh mbi gojët tuaja?
Vëlla,
Vëlla!
Gjithçka
Ishin zërat e lartë, kripa e pazarit
Grumbujt e bukës taze të nxehtë
Dyqanet e lagjes sime Arguelles me
Një statujë
Si një njollë boje mes një vorbulle peshqish:
Si vaji që mbush lugët,
Një rrapëtimë e zhurmshme
Këmbësh e duarsh i mbushte rrugët,
Metra, litra, matje
E mprehtë e jetës,
Si peshqit në konservë,
Kulmet e shtëpive me diellin e ftohtë në të cilin
Dështon çdo parashikim i motit,
Mermer elegant patatesh të çmendura,
Dhe domate, domate prej këtu e deri në det.

Dhe një mëngjes gjithçka nisi të kallej flakë
Dhe një mëngjes zjarret
Dolën prej nëntokës
Për të ngrënë njerëz,
E prej asaj kohe zjarr,
Barut, ç’prej asaj kohe,
Prej asaj kohe gjak.
Banditë me aeroplanë, këmishëzinj,
Banditë me unaza të shtrenjta e me gra dukesha,
Banditë me priftërinj të zinj që shpërndajnë bekime
Erdhën prej qiellit për të vrarë fëmijë,
Dhe nëpër rrugë gjaku i fëmijëve
Rridhte i thjeshtë, si gjak fëminor.

Çakej që do i përbuzte çdo çakall
Gurë që edhe therra e thatë po t’i kafshonte do t’i pështynte
Gjarpinj që edhe gjarpri do t’i urrente!

Përballë jush kam parë gjakun
E Spanjës të ngrihej
Për t’ju përmbytur në një dallgë të vetme
Krenarie e thikash!

Gjeneralë
Tradhtarë:
Shiheni shtëpinë time të vdekur
Shiheni Spanjën e prishur:
Por prej çdo shtëpie të vdekur lind metal i shkrirë
Në vend të luleve,
Por prej çdo gërmadhe të Spanjës
Lind Spanja,
Por prej çdo të riu të vrarë lind një pushkë me dy sy,
Por prej çdo krimi lindin plumba
Që do t’jua gjejnë një ditë dhe juve loçkën
E zemrës.

Dhe ju do të pyesni se pse poezia e këtij
Nuk na flet për ëndrrat, dhe për gjethet,
Apo për bjeshkët e larta të vendit të tij?

Ejani dhe shihni gjakun në rrugë,
Ejani dhe shihni
Gjakun në rrugë,
Ejani dhe shihni gjakun
Në rrugë!

Ndërrimi i Shekujve

In Përkthime, Vjersha on 17 Shkurt, 2017 at 18:16
Marie Cerminova - Fshih vetveten, 1944

Marie Cerminova – Fshih vetveten, 1944

Wislawa Szymborska (Visllava Shimborska)

Menduam se do qe më i mirë se të tjerët
Shekulli ynë XX
Por tash ai s’ka më kohë të dëshmohet i tillë
Vitet i ka të numëruar
Hapat të pasigurtë
Fryma i mbahet.

Tashmë shumëçka ka ndodhur
Që s’duhet të kishte ndodhur
E ato çka i prisnim
Nuk erdhën.

Pranvera duhej të ishte duke ardhur
Bashkë me lunturinë, mes gjërash të tjera.

Frika duhej t’i linte malet e fushat.
E vërteta duhej të mbërrinte para së vërtetës.

Ca gabime
Nuk do të duhej të ndodhnin më
Përshembull luftërat, uria e kështu me radhë.

Këto do të duhej të ishin respektuar:
Pambrojtësia e të pambrojturve,
Besimi e gjëra të tilla.

Cilido që donte të shijonte botën
Përballet me një qëllim të pamundur.

Idiotësia nuk është qesharake.
Dija nuk është zbavitëse.

Shpresa
Nuk është më ajo vajza e vogël
E të tjera. Medet.

Zoti më në fund qe gati të besonte tek njeriu:
I mirë e i fortë,
Por i miri e i forti
Janë ende dy njerëz të ndryshëm.

Si të jetoj – dikush ma bëri këtë pyetje në një letër,
Dikush të cilin kisha dashur
Ta pyesja për të njëjtën gjë.

Sërish e si gjithmonë
Siç u tha dhe më lart
S’ka pyetje më urgjente
Se pyetjet naive.

 

Arbër Zaimi