Arber Zaimi

Koha

In Vjersha on 26 Janar, 2018 at 05:24

Gandy Brodie – Zhbirimi i një mendimi, 1958

Ajo u ndal nën një llampë rruge dhe nisi të kujtojë
Diçka prej vdekjes që s’është i përtejshmi udhëtim
E paqëllimta prehje që u bë qëllim i pandalim
Kur s’di se çfarë të bëjë, mirë e di se i erdh koha
Kuptohet, është koha që drita gruan ta lëshojë.

Që drita gruan ta lëshojë, fryma zë e më mbahet në heshti
A ndoshta heshtur kishte kohë që fryma po më rrinte
U zvogëlova për ta parë atë qetësi që shndrinte
Ajo qeshi e foli të mbramet me një zë që e njoha
U kthye llampa dhe e mori, si të ishte magji.

 

Advertisements

Nuk humbet

In Vjersha on 30 Dhjetor, 2017 at 04:16

Ernest Briggs – Pa titull, 1958

sa herë që më ngushtohet qenia
më kaplon kujtimi i vështrimit tënd të blertë.

lisi thahet
rilind në fidanët rreth rrënjës së tij.

fryma e njeriut nuk vdes ajo
vazhdon te njeriu që vjen.
loti nuk ndahet kurrë syri, se edhe kur rrjedh
lë pas zbrazëtirë që s´e mbush dot tjetër lot.
ti nuk më mësove të jem i brishtë
si rreze e diellit dimëror,
por dimrit pluhuri i qytetit është më i shtruar,
rrugët e përbaltura i mbajnë njerëzit më gjatë brenda,
trafiku bllokohet mbingarkesë veturash të lagura
nën degët e zhveshura të drurëve dekorativë,
gishtërinjtë e tu në ngërç mbi qytet,
më kujtohet zëri, e pafjala këngë e fundit
dhe asgjë nuk humbet.

si trupa të rremë

In Vjersha on 21 Dhjetor, 2017 at 04:29

Mala Breuer – Pa titull, 2002

edhe heshtja e robit të zënë e të lënë në kafaz

është e fortë sa zhurmën e tërë këtij vendi e zhbën.

prapë asgjë nuk pushon. qen policë ndjekin njerëz

në korridorë të padyer. sirena, mirë natën pa gjumë

po edhe ditën? megjithatë heshtja ende stoike qëndron,

hapësirë për jehonë. Qëndron piramidale, e panjollë,

e vogël sa vend i shqiptarëve. Aq e vogël, as hëna

as yjet që u fshehën pas secilës re

si t´i trembeshin skandalit tonë urban.

zbavitës si filmat e rinj e të harrueshëm si po ata –

mundësisht të paturp, plot trupa të rremë që

i bishtnojnë vetvetes me solemnitetin platitës të

heshtjes. pavetëdija i taksohet prurësit me ta parë,

dhe heshtja e tij kuptohet si thjesht mungesë fjalësh

të parëndësishme. edhe heshtja e robit të zënë

e të lënë në kafaz.