Arber Zaimi

Para se të bjerë nata

In Vjersha on 5 Qershor, 2016 at 22:37
Rojtarja e burimeve - Leonor Fini, 1967

Rojtarja e burimeve – Leonor Fini, 1967

Para se të bjerë nata duhesh ta dish se ku po e vendos veten
Te muzgu i së sotmes apo tek drita që do vijë
Tej muskujve veshur me cohë të kaltër e spaleta dhe tej
Armëve të tyre kaq të lavdëruara si mbrojtëse
Të asaj paqes publike që vjen rreth teje si një unazë
Saturni e nuk të lejon ta rrokësh asnjë gërshet
Drite a flokësh

Që t’i ngjitesh një kulle ku rri një trup përtej tëndit
Por a ka trup të vërtetë në fund të gërshetit, a mundesh t’ia prekësh
Mes lbyrjesh së dritës që pritet me kaq padurim
Para se të bjerë nata? Mungesa e një trupi pas atij gërsheti
Që varet prej dritares kish për ta bërë mëngjesin të plastiktë

Atyre që prej dritës kanë frikë terri u fal tre barna
Gjumë trellojesh, me ëndrra, me makthe, apo si vdekje e
Shkurtër: parajsë; ferr; dhe zhbërje e trupit dëshiror
Pezullim i trupores në ngushtësinë e shtratit
Shtrëngim, rregullim, mpirje intensive dhe

Prehje në të cilën nuk mundësh më ta njohësh veten e askënd.

Lumen

In Vjersha on 4 Qershor, 2016 at 03:18
2 fëmijëve u kanoset një bilbil - Max Ernst, 1924

2 fëmijëve u kanoset një bilbil – Max Ernst, 1924

Do të vijë një kohë që dheu nuk

do ta mbajë më natën e lume. Trilionë llampash nëpër rrugë

nëpër reklama nëpër bare nëpër hotele nëpër

kazerma nëpër bordele nëpër kazino nëpër kapele

minatorësh nëpër brej nëpër antena në telefonë

nëpër orë dore nëpër kruaziera në aeroporte në nënkalime

në metro në burgje që do t’i lënë në terr të së shkuarës qirinjtë

edhe yjet. E si mund të jetë t’i kalosh netët e gjata të dimrit

në regëtimën e gjallë e të ftohtë të një gazi fisnik… Si mund të jetë

përqafimi, shtrirja, rënkimi në atë pamundësi verbërie

ku secila gjymtyrë e tipar mbindriçohet e përplaset me syrin

që doemos mbyllet që buzëqeshja të bëhet e mundur. Sa ngadalë

duhet të ecë koha e mpirë nën ritmin e pandërprerë

të poezisë futuriste rezonanca elektrike e së cilës 

duhet të ketë qenë pararendëse e atyre netëve të gjata

pa errësirë. Pasioni do zhduket siç dolën prej përdorimi qirinjtë, do shfaqet

vetëm si tallje, si qirinjtë që rindizen pa nevojë nën dritën e llampave për pak

romancë të sforcuar. Nuk do të jenë në gjendje të shohin njëri tjetrin

të zhveshur. As nuk do të jenë në gjendje të shohin

pjatat me ushqim. Nuk do të jenë në gjendje

të gatuajnë vetë. Nuk do të jenë

në gjendje të dashurojnë.

As seks nuk do të

dinë të bëjnë.

Do t’i harrojnë ngadalë emërtimet. Fillimisht do të harrojnë emrat

e pjesëve të tyre, nuk do të jenë në gjendje të dallojnë krahun

nga këmba e gojën prej bythës. Pastaj do të harrojnë shtratin

derën ditën dhe muzgun. Pastaj do të harrojnë kthimin, nderin

dhe tjetrin. Ç’është ledhatimi. Ç’është shkrimi, si dallon barku prej

mendjes? Ç’është mendimi do të jetë ndër të fundit pyetje që

do të reshtin së u bëri përgjithnjë dhe do të tretet në dritë.

Njerëzimi do ta vjellë mollën e njohjes.

Dhe do të tretet në dritë.

Si dement.

Lucinda

In Përkthime, Vjersha on 1 Qershor, 2016 at 16:49
Harry Clarke - Columbine, 1922

Harry Clarke – Columbine, 1922

Tom Waits

Më thërrasin Uilliam qejfliu
Fishekzjarre opium edhe plumb unë shes
Tash po i rrëfehem të panjohurve
Se kur hijet të zgjaten do vdes

Flokët e saja të zinj si një kazan me zift
Lëkurën të bardhë si fildishi e kish
E braktisa Teksasin t’i bie mbrapa Lucindës
As parajsën as vendlindjen s’do t’i shoh më sërish.

E shpreha një dëshirë mbi një copëz mesnate
Një nënqeshje hileqare dhe plot yj në një kupë
Si një fëmijë kur e kap xixëllonjën
Dhe e mbyll në një gotë dhe e lë gjer të hupë

Por kur të më varin, kur të shkelmoj retë
Kur të përpëlitem mbi turmën që rri bën sehir
Do kërkoj në çdo fytyrë për të gjetur Lucindën
Se me mua poshtë në ferr dhe ajo do të vijë

Mendova se u ndamë me Lucindën
Por sërish fryu era dhe prapë ra shi
Ia lë këtë brengë perëndisë brenda meje
E lë këtë botë të zvjerdhur edhe shkoj në liri

Brenda xhepit të zbrazur hedh valle vetë djalli
Por ajo kurrë nuk deshi as para as stoli
Se këto s’i mjaftonin Lucindës
Sepse vajzat e atilla nuk i bënin zili

Tash unë rashë prej vaftit për Lucindën
Kush e kishte menduar se sa poshtë është në ferr
Unë i dhashë ç’mund t’i jepja si detar veteran
Por ajo nuk kënaqet nëse shpirtin s’ta merr

Vajta fola me perëndinë e malit
Në detin irlandez u zhyta e notova
Hëngra zjarr edhe piva ujë Gangu
Dhe u luta e mëshirë për vete kërkova

Mendova se u ndamë me Lucindën
Por sërish fryu era edhe prapë ra shi
Unë po rrija jashtë tavernës “Whitehorse”
Se s’guxoja që brenda të rri.

Dëgjova dikë që tërhoqi një këmbëz
Dritë e hënës dhe një herë ia zbardhi asaj sisët
Një njollë e artë e mbuloi dritaren
E unë mbeta nishan i mëkatit të saj të pisët

Më thërrasin Uilliam qejfliu
Fishekzjarre opium edhe plumb unë shes
Tash po i rrëfehem të panjohurve
Se kur hijet të zgjaten do vdes

Flokët e saja të zinj si një kazan me zift
Lëkurën të bardhë si fildishi e kish
E braktisa Teksasin t’i bie mbrapa Lucindës
As parajsën as vendlindjen s’do t’i shoh më sërish.
As parajsën as vendlindjen s’do t’i shoh më sërish.
As parajsën as vendlindjen s’do t’i shoh më sërish.

Ndiqeni

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 2 599 ndjekësve të tjerë