Arber Zaimi

Elegji Hollywoodi

In Përkthime, Vjersha on 20 Prill, 2017 at 14:27

Jean Rene Bazaine – Aktorët, 1947

B. Brecht, 1942

I

Qyteza e Hollywoodit është projektuar sipas nocionit
Që njerëzit e asaj ane kanë për parajsën. Andejpari
Kanë dalë në përfundimin se Perëndia
Kur iu deshën parajsa e skëterra, nuk pati nevojë
Të projektonte dy vende të ndryshme por
Vetëm njërin: parajsën. Ai vend
Iu shërben të skamurve e atyre që s’ia dalin mbanë
Si ferr.

II

Ngjatë detit rrinë puset e vajit të gurit. Lart nëpër kanione
Dergjen eshtrat e thara të atyre që kërkonin arin. Bijtë e tyre
Ndërtuan fabrikat e ëndrrave të Hollywoodit.
Katër qytezat
Rrëmbushur me aromën vajore
Të filmave.

III

Qyteti e ka marrë emrin prej engjëjve
Dhe takon engjëj në secilin qosh.
Ato kundërmojnë erë vaji dhe mbajnë pesare prej ari
E me sytë e rrethuar prej qeskash mavi
Shkojnë çdo mëngjes në pishinat e tyre t’i hedhin ushqim shkrimtarëve.

IV

Ndanë specave të gjelbër
Muzikantët kurvërojnë rresht për dy
Bashkë me shkrimtarët. Bach-u
Ka shkruar një kuartet për bushtra. Dante-ja spërdredh
Bythën e tij të fishkur.

V

Engjëjt e Los Angelesit
Janë lodhur duke buzëqeshur. Me dëshpërim
Tek tezgat që shesin fruta mbrëmanet
Shkojnë blejnë shishka të vockla
Përplot me aroma seksuale.

VI

Mbi katër qytezat aeroplanët luftarakë
Të Departamentit të Mbrojtjes fluturojnë në rrathë në lartësi të madhe
Atje ku aroma e qelbur e lakmisë dhe e varfërisë
Nuk mund t’i mbërrijë.

Rimë

In Vjersha on 20 Prill, 2017 at 13:57

Pierre Alechinsky – Nata, 1952

S’ka ku e përdor i varfri mirësinë
Se rend pas botës dhe pse kurrë s’e mbrrin
Në male e djerrina mbetur shkretëtirë
Ku nepsi njerëzor zullumin e ka shtrirë
Aty atij i çelet hapësira e pafund
Një bosh i gjallë që gjithçka mund e shkund
I çelet dhe një qiell s’ndal së dhëni shi
Që ia përmbys çdo shqisë për mrekulli apo habi
Zemra i rritet më shumë se çdo verdhemë
E barku veç harron t’i thotë “ushqemë”

Përditë lind i përgjumuri

In Vjersha on 9 Prill, 2017 at 13:58

Unica Zurn – Vizatim, 1960

Përditë lind i përgjumuri
dezertori prej mishi e gjaku
prej ndjenjash të thjeshta
e prej valiumi,
prej uji që shuan çdo zjarr,
prej veturash të rehatshme
me energji diellore,
prej mërzitjes së vogël, prej mburrjes,
prej biletës së udhëtimit me aeroplan
në ulësen pranë dritares,
prej syzesh diellore,
prej produktesh higjienike,

prej engjëjsh të qetë,
prej ajri të palëvizshëm,
prej frikës nga teknologjia, prej
pastruesish pleq e të zeshkët që shajnë
me gishtin e mesit, prej rënkimeve epshore
të vajzave të vetmuara të nëpunësve
civilë, prej

kontratave individuale të mbledhura
në dosje si vendime
dënimesh të përjetshme
në fletë të bardha bibliotekash
të munguara përgjithnjë
aq shumë kontrata sa
pyje të prera prej Kongos e deri në Siberi,

prej paqes së përjetshme
që mbretëron në skëterrë,
prej rrëmujës kabalistike
të ekspertizës, prej gjurmës
së humbur të dijes
nga rrëfimet e nga librat,
prej vrasësish që gjithnjë
e dinë me çka

vrasin, prej prehjes që pllakosi
parajsën dhe e bëri kryeqytet
prej shumimit shurdhues të
qelizave të lëkurës, prej
zhdukjes së hijes mbi gurë,
prej hyrjes së ujit në

këpucë, prej qejfit,
prej fobive
prej supersticionit
prej të ardhmes së shndritshme, prej
vrasësve racionalë që s’kanë asnjë
njollë gjaku, prej pëllumbit
që gugon për kënaqësinë
e veshit të çdo përbindëshi

vrasës, prej mrekullisë së lirisë, prej
haresë, prej krenarisë, prej dremitjes së lehtë.