Arber Zaimi

Çfarë janë retë?

In Përkthime, Vjersha on 17 Janar, 2015 at 23:30

 

 

capriccio3

Che cosa sono le nuvole, 1967 – Pasolini

Mallkuar përgjithnjë le të mbetem

Nëse s’të dua

Se po të mos ishte ashtu

Nuk do kuptoja më, asgjë

Gjithë dashurinë time marroke

E fryn tej qielli

E fryn tej qielli

Kështu

 

Ah, por barin e kadifenjtë e delikat

Të një arome që shkakton drithërima…

Ah, sikur të mos kishe lindur

Gjithë dashurinë time marroke

E fryn tej qielli

E fryn tej qielli

Kështu

 

I vjedhuri që buzëqesh

I vjedh diçka vetë hajnit

Ama i vjedhuri që qan

Ia vjedh diçka vetvetes

Prandaj po ju them

Se gjersa t’kem buzëqeshjen

Ti kurrë nuk do të jesh e humbur

 

Por këto janë veç fjalë…

Dhe s’kam dëgjuar kurrë

Që një zemër, një zemër e dërrmuar

Të shërohet duke dëgjuar

Të vetmen, të gjithën dashurinë time marroke

E fryn tej qielli

E fryn tej qielli

Kështu.

Dhe bëhet saora natë

In Përkthime, Vjersha on 24 Dhjetor, 2014 at 21:37

Frantisek Kupka - The Black Idol Resistance, 1903

Frantisek Kupka – The Black Idol Resistance, 1903

Dhe bëhet saora natë

 

Secili mbi zemrën e dheut gjendet fillikat

Tejshkuar nga një rreze dielli

Dhe bëhet saora natë

 

Natës

 

Prej mitrës tënde

ngjitem i pakujtimtë

dhe qaj.

 

Ecin engjëj, memecë

me mua; sendet nuk kanë frymëmarrje;

në gur shndërruar çdo gjë,

heshtje e qiejve të varrosur.

 

I pari burrë që pate

nuk di, por dhemb.

 

Salvatore Quasimodo

Zgjohem me qepallat që më djegin

In Përkthime, Vjersha on 20 Dhjetor, 2014 at 23:14

P.P. Pasolini

Morris Cole Graves - Sleeping man

Morris Cole Graves – Sleeping man

Zgjohem me qepallat që më djegin.

Djalëria ime e mekur përmbi mjekrën

që m’u rrit teksa flija, përmbi mishin e tretur,

fiksohet me dritën e shkrirë në sytë e mi të përtharë.

Kështu përfundoj në flakën e errët

të një rinie të mpirë prej përjetësisë;

kështu digjem, është e kotë

– po ta mendosh – të jesh tjetërsoj,

t’i imponosh kufij parregullsisë: më tërheq

gjithnjë e më e copëzuar, me një fytyrë të thatë

në fëmijërinë e vet, drejt një rregulli të qetë e

të marrë, pesha e ditës simë të humbur

nëpër orë memece gëzimi, në ccastet

memece të tmerrit…

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 5 002 ndjekësve të tjerë