Arber Zaimi

E diela e kufomave

In Përkthime, Vjersha on 2 Nëntor, 2016 at 14:42

Renato Guttuso - Turma, 1960

Renato Guttuso – Turma, 1960

Fabrizio de Andre

Tentoj t’ia mbath me tramvaj
rreth orës gjashtë kur agon
prej shishes së alkoholit
ku Milanoja lundron.

Nuk qe e vështirë ta ndiqnin
poetin e azilit të pleqve
shpirti i tij i ndezur
ndriçonte si fener teneqeje.

Ia dogjën shtratin
në rrugën e Trentit
mbërriti t’ia mbathte prej mjekrës së djegur
një gushëkuq i regjimentit.

Polakët s’vdiqën menjëherë
por të përgjunjur në semaforët e fundit
u ribënin grimin e kurvave të regjimit
që u nisën drejt detit.

Trafikantët e sapunëve
e rritën barkun drejt lindjes
atij që ndryshoi rrugë në nëntëdhjetën
ia shitën sapunin në nëntëdhjetenjëshin.

Majmuni i Rajhut të Katërt
kërcente polka përmbi mur
e ndërkohë që ngjitej
na tregoi të gjithëve bythën e zhveshur.

Piramida e Keopsit
atë ditë feste dëshiroi të rindërtohej
gur pas guri
skllav pas skllavi
komunist pas komunisti.

Të dielën e kufomave
nuk u dëgjuan të shtëna.
një gaz qesharak
mbuloi rrugët.

E diela e kufomave
i mori me vete gjithë mendimet
dhe mbretëreshat e tua culpa-s
u dyndën tek parukierët

Në atdheun-burg plot diell
në sekondthin e dytë
i thanë mustaqelyrës që ishte i pari
zbatoje detyrën nesër, kur mëngjesi të lindë
dhe u dërguan korrierë
kalorësit, kuajt, zagarët dhe gomari
që lajmëruan se ia prenë këmbën
Renato Kurçios
karbonarit.

Ministri i stuhive
me një fanfarë trombash të pashoqe
uronte demokraci
me një peshqir në duar e me duart përmbi koqe.

– Dua të jetoj në një qytet
ku në orën e aperitivit
të mos ketë derdhje të gjakut
e as të detersivit…

Në mbrëmje vonë unë me kushëririn tim De Andrade
ishim të fundmit qytetarë të lirë
në këtë të famshmin qytet “civil”
se ne e kishim një pushkë fshehur në tavan.

Të dielën e kufomave
askush s’është prerë.
Të gjithë në funeralin
e idealit të ndjerë.
Të dielën e kufomave
u dëgjua një brohorimë
“sa e bukur është rinia”
më s’e donin pleqërinë.

Udhëtarët e fundit
u tërhoqën nëpër katakomba
ndezën televizorin e na panë tek këndonim me mall
për rreth gjysmë ore
pastaj na çuan në djall.

Ju që keni kënduar mbi piedestalë apo me gjunjë në tokë
me pianofortat tuaja, të veshur si pinokë
ju që keni kënduar për longobardët e për centralistët
për Amazonën e për pasurinë
në pallatet e modës
dhe tek murgjit maristë
ju keni zëra të fuqishëm
gjuhë të stërvitura për të rrahur tamburë
ju kishit zëra të fortë
të përshtatshëm për në pidh të s’ëmës.

Të dielën e kufomave
ekspertët e nostalgjisë
shoqëruan mes flautëve
kufomën e utopisë.
E diela e kufomave
ish një e dielë shumë e zakontë
një ditë më vonë u shfaqën shenjat
e një paqeje që rëndonte.

Ndërsa zemra e Italisë
nga Palermo gjer n’Aostë
fryhej në një kor
që gërvinte n’protestë…

Në të prefshin copa-copa

In Përkthime, Vjersha on 31 Tetor, 2016 at 17:12
Wolfgang Paalen - Eroun, 1944

Wolfgang Paalen – Eroun, 1944

Fabrizio de Andre

Në të prefshin copa-copa
ato kish për t’i mbledhur era
lëkurën kish për të ta endur mbretëri e merimangave
dhe hëna do t’i endte flokët dhe fytyrën
me pjalmin e perëndisë,
të perëndisë nurin.

 

Të gjeta përgjatë lumit
tek bëje muzikë me gjethe lulesh,
tek këndoje fjalë të lehta, fjalë dashurie,
shijova buzët e tua si mjaltë i kuq, i kuq,
të thashë ti me jep atë që do e unë të jap ç’të mundem.

 

Trëndafil i verdhë, trëndafil i bruztë,
kurrë s’pata vallëzuar kaq gjatë
përgjatë fillit të natës e përmbi gurët e ditës,
unë i bija kitarës, unë i bija mandolinës
e në fund u shtrimë të dy mbi togjet e sanës.

 

Të humba për shumë, të humba për pak,
të mora seriozisht, të mora me shaka,
s’mbeti shumë për të thënë a për të menduar
fati buzëqeshte si një qiell në pranverë
flokët e shprishur prej mbrëmjes me erë.

 

E tani do ta pres të nesërmen
për të ndjerë nostalgji
o zonja Liri, o zonjusha Anarki
kaq e shtrenjtë sa vera, aq falas sa trishtimi
me renë tënde të bukurisë e të dyshimit.

 

Të gjeta në një stacion,
tek ndiqje parfumin tënd,
kapur në grackë brenda një tailleur-i të hirtë si tymi,
me gazetat në njërën dorë, në tjetrën fatin që të priste,
ecje krahë për krahë me atë që do të të vriste.

 

Po në të prefshin copa-copa
ato kish për t’i mbledhur era,
lëkurën kish për ta qepur mbretëri e merimangave,
dhe hëna do t’i endte flokët dhe fytyrën
me pjalmin e perëndisë,
të perëndisë buzëqeshjen.

 

Hotel Supramonte

In Përkthime, Vjersha on 31 Tetor, 2016 at 00:56
Meret Oppenheim - Zonja e gurtë, 1938

Meret Oppenheim – Zonja e gurtë, 1938

Fabrizio de Andre

Nëse shkon
në Hotel Supramonte
dhe sheh qiellin,
do të shohësh
një grua në flakë
e një burrë të vetmuar
dhe një letër,
të vërtetë në muzg,
të rreme në agim,
pastaj falje,
akuza dhe falje
pa kthim.
E tash udhëton
qesh, jeton,
apo përhumbesh
me rregullat e tua diskrete
brenda në zemër.

Po ku është?
Ku është dashuria jote?
Po ku është?
Ka marrë fund dashuria jote.

 

Falë zotit
kam një gojë për të pirë
dhe s’është e lehtë.
Falë teje
kam një varkë për të shkruar,
kam një tren për të humbur
dhe një ftesë
për në Hotel Supramonte
ku kam parë dëborën
mbi trupin tënd,
kaq të ëmbël urie,
kaq të ëmbël prej etjes.
Do kalojë
edhe kjo stinë
pa sjellë ndonjë lëndim.
Do kalojë
edhe ky shi i lehtë
siç kalojnë dhe dhimbjet.

Po ku është?
Ku është zemra jote?
Po ku është?
Ka marrë fund zemra jote.

 

Tani ulem
në shtratin e pyllit
që tashmë mban emrin tënd.
Tani koha
është një zotni i hutuar,
është një fëmijë i fjetur.
Po nëse zgjohesh
e prapë ke frikë,
jepma sërish dorën,
ç’rëndësi ka
nëse jam i rënë,
nëse jam larg.
Se e nesërmja do jetë
një ditë e gjatë
dhe e pa fjalë.
Se e nesërmja do jetë
një ditë e paqartë,
me re e me diell.

Po ku është?
Ku është dashuria jote?
Po ku është?
Ka marrë fund dashuria jote.