Arber Zaimi

Bota si meditim

In Përkthime, Vjersha on 24 Maj, 2016 at 00:38

Shoen Uemura - Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Shoen Uemura – Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Wallace Stevens

Të jetë vallë Uliksi ai që po afrohet që prej lindjes
Ai aventurier që kurrë nuk u sos? Lisat janë përtërirë.
Dimrit i doli boja. Dikush po lëviz

Atje në horizont, dikush po ngrihet përmbi horizontin
Një formë e flakës i afrohet të linjtave të Penelopës,
Thjesht me ekzistencën e vet flaka ia zgjon botën ku ajo është strehuar.

Për një kohë kaq të gjatë ka thurur një vetvete për ta mirëpritur,
Atij një shoqe, asaj një vetvete i ka thurur, që e përfytyronte
Si dysh në një strehë të thellë diku, mik edhe mikeshë e dashur.

Lisat qenë përtërirë, si në një ushtrim thelbësor
Në një meditim çnjerëzor, më të madh se i saji.
Asnjëra prej erërave nuk e ruante si qen gjatë netëve.

Ajo nuk donte asgjë që ai nuk mund ta sillte thjesht duke ardhur.
Nuk donte zbukurime. Krahët e tij do të ishin gjerdani i saj i vetëm
Dhe brezi i saj, fati i fundmë i dëshirës së tyre.

Por a ishte vallë Uliksi ai? Apo ishte thjesht ngrohtësia e diellit
Në nënkrejsën e saj? Mendimi vazhdoi të rrahë në të si zemra e saj.
Të dyja rrihnin bashkë. Ishte thjesht ditë.

Ishte Uliksi dhe nuk ishte. Megjithatë u panë
Miku e mikesha e dashur dhe një planet që u jepte zemër.
Forca barbare brenda saj nuk do të dështonte kurrë.

Foli paksa me veten ndërsa krihte flokët,
Duke ia përsëritur emrin me rrokjet e ngadalta
Pa e harruar kurrë atë që përherë vinte kaq pranë.

dërrasën e kalbur

In Vjersha on 1 Maj, 2016 at 21:20
Curt Echtermeyer - Legende, 1927

Curt Echtermeyer – Legende, 1927

vera në tiranë – lagështi e nxehtë

pamundësi për vetmi. për thellim në lexime. një molisje prej pelegrini që humbet në vështrime.

ecje vonë në mbrëmje, duke zgjedhur rrugët me sa më pak zagushi

për të gjetur një klub mundësisht pa njeri

e për t’u takuar me ndonjë zanë të zbehtë të natës.

muzikë e zbehtë, vallëzim i zbehtë, zana të trishta të natës, apartamente të djersitura prej vapës, melodi të vjetra të charles mingus.

bluza pambuku, të holla, të tejdukshme, të lagura prej lëkurës së drithëruar duke parë vajzat që kthehen e i japin fund sa për sot ekspozimit të vetes, s’ka fllad, një neon i rrugës fërgëllon, as i shuar as i ndezur, mes telash kushedi sa vjeçarë.

vapë e thellë.

spitale të zbehta të tiranës.

shëtitje të paguximshme nëpër rrugë të sheshta, rrethuar me qelqet pasqyrë të ndërtesave komerciale, të lidhura me kabllo të nëndheshme e tela të mbidheshëm, me struktura metalike, me zbukurime plastike, të veshura me lëkurë kafshe, të fërkuara me lëkurë njeriu, të çjerra, pa dalje emergjence, me trupa e fytyra të rregulluara prej kirurgësh të paaftë, të shartuar si pemë, netë spitalore në tiranë, pa vetmi, duke i mbajtur sytë e hundët mbyllur prej mureve të lagështa e dyshemeve e dritareve të ndotura që shohin përtej kulmet e ndërtesave të larta e të zbehta që ngulen në qiellin e nxehtë të askundit mesdhetar, me male të larta të pandotura që janë shumë larg e që ende nuk kanë ngrirë.

të gjithë aty e dinë se ç’ndodh me këdo.

edhe më vapë.

takim me studente të zbehta. që duan të studiojnë. djersë. asfalt i shkrirë. në kohë për në shkollë përditë. pa qenë kurrë i aftë të prodhosh vonesa të pajustifikueshme ndaj profesorit, ndaj shefit.

takime të zbehta me vajza optimiste nga periferitë që veshin funde të shkurtra të zbehta mbi këmbët e mbathura me këpucë të kuqe.

shëtitje me to në parkun e zbehtë rreth liqenit artificial të çuar peshë nga vapa e që më pas bie si djersë mbi zvarranikët që banojnë në ato moçale.

takime të zbehta në periferi me vajza të reja me emra anglezë, baballarët e të cilave me emra arabë e grekë janë pronarë të mëdhenj.

dhe takimi rastësor me një shok të vjetër që tashmë ka hapur një biznes të mesëm, ku thërret si praktikante vajzat e reja, studentet e zbehta, madje dhe gjimnazistet, që mëngjes për mëngjes shkojnë e renditen si sardele në sallat e mëdha ku kondicioneri i jep një aromë tjetër djersës së gjithkundshme, pa mundur të thonë asgjë, pa bërë asnjë hap në ndonjë shteg të parrahur, dhe pa shkelur kurrë dërrasën e kalbur.

Cascando  

In Përkthime, Vjersha on 17 Prill, 2016 at 20:38

 

Kapërcimi prej vajzës në nuse - Marcel Duchamp, 1912

Kapërcimi prej vajzës në nuse – Marcel Duchamp, 1912

I

pse jo thjesht i dëshpëruar prej

një rasti

fjalëderdhjesh

 

a s’është më mirë aborti se sa të jesh beronjë

 

orët mbasi ti shkove janë aq të rënda plumb

dhe gjithnjë do fillojnë më herët t’i tërheqin zvarrë

gremçat e ngulur verbërisht në shtratin e dëshirës

duke risjellë eshtrat dashuritë e vjetra

zgavra që dikur mbanin sy si të tutë

gjithçka si gjithmonë është më mirë sa më herët se sa kurrë

dëshirë e zezë që stërpik fytyrat

duke thënë sërish se kurrë e dashura s’kthehet në nëntë ditë

as në nëntë vjet

as në nëntë jetë

 

II

 

duke thënë sërish

në mos më dhënsh mësim, unë s’kam për të mësuar

duke thënë sërish se ka një të fundit

edhe prej kohëve të fundit

kohëve të fundit të lypjes

kohët e fundit të dashurimit

të ditjes së mosditjes së shtirjes

një e fundit edhe prej kohëve të fundit të të thënit

nëse s’më do, më s’do të dashurohem

nëse s’të dua, më s’do të dashuroj

 

vorbull fjalësh të ndenjura në zemër përsëri

dashuri dashuri dashuri rrapëtime e tokmakut të vjetër

që ngjesh të pandryshueshmin

tharm të fjalëve

sërish i tmerruar

së mos dashuri

së dashuri e jo ty

së qenit i dashuruar e jo nga ty

së ditjes së mosditjes të shtirjes

duke u shtirur

unë dhe gjitthë të tjerët që do të të dashurojnë

nëse të dashurojnë

III

veç në të dashurofshin

 

Samuel Beckett, 1934

Ndiqeni

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 2 584 ndjekësve të tjerë