Arber Zaimi

Pabesia

In Vjersha on 30 Gusht, 2017 at 20:43

Janice Biala: Qyteti Nata, 1934-36

Pabesia s´ka nevojë për praktikë
Me gjërat që ende s´kanë dalë përballë
Në jetë. Ajo rri e palëvizshme dhe ia mohon
Historinë çdo mbrëmjeje; çdo mëngjesi me re;
Çdo shiu që baltë bën prej pluhuri; çdo hungërime
Prej bishës së egër nga skaji i pyllit; çdo fjale
Të ftohtë mes të dashuruarve të dikurshëm;
Çdo loti prej babës që nuk do e shohësh
Më kurrë. Në një tjetër jetë këto gjëra
Përcaktojnë realen përkundër asaj që jetohet
Jashtë mendjes njerëzore, një vend për
Të mos qenë, ku nuk do të lokalizohej
Asnjë botë.

Çasti para së cilit hiçi bëhet jetë nuk është
I përgjumshëm, ndryshe nga ç´mendon shumëkush
As kujtimi i të ardhmes nuk shihet në ëndërr
Dhe pse plot ka të rinj të cilëve planifikimi i pleqërisë së vet
Mbytur ua ka mendimin; prandaj duken pleq e marrokë
Ata që sot flasin guximin e duhur për të mos
Rënë në gjumë. Por sytë e mbyllur prej pesë dekadash
Goja e mbyllur, gjymtyrët e mpirë, dorëzimi i butë
Në shtretër plot dritë spitaleve ku sendet, vendet e vitet s´bëzajnë
Vështirë se dalin prej këtij gjumi të gjatë. Mendjet e tyre e duan
Gjumin, vizitë turistike në një qytet të paqenë, pa arkeologji
Të ngopur me poema, pa poetë, jashtë nesh, ku kërkohet të mos jemi
Kinse të vdekur.

 

 

Advertisements

Djajtë

In Vjersha on 24 Gusht, 2017 at 18:31

Anthony Benjamin: Në skaj, 1966

Gjithë djajtë i humba bash mesditës, nën diell
Tek kërkonin piedestale për të ndenjur në këmbë
Mbanin në dorë listë sevapesh si biletë për në qiell
Çdo sevap një kafshim, një kafshim për çdo dhëmb.

 

Të panjollë ata që e dinë edhe pse, edhe kush
Në përputhje me ç´ligj kaq e aq të mëshirshëm
Ia ndaluan lëvizjen ajrit që sheshet stërmbush
Flladi mbetet kujtim, pllakos damf i djersirshëm.

 

Betoni i përvëluar e mermeri i tharë nën zheg
Kaq pranë perëndia e njeriu lumturisht larg
Tërheq zvarrë mendimet në qytetin që djeg
Pa e ditur që djajtë konak i kanë shtruar në bark.

 

Turfullojnë shatërvanët me currila ujorë
Por s´e heqin dot pluhurin që vetë diellin mbulon
Nuk i lan dot ai ujë listat që mbajnë në dorë
Me sevapin perfekt që mëkatin maskon.

Xixë

In Vjersha on 21 Gusht, 2017 at 17:52

Rosemarie Beck – Shtëpia e Hënës, 1956

Në rropullitë më të harruara, në rrugëzat plot gropa
Të Tiranës mund të gjesh natën xixëllonja rrugëhumbura
Jashtë stinës së vet, ardhur së largu për të gjetur
Ujë, e meqë këtu uji kushton, mjaftohen me vesë
Barërash të harlisur oborresh të harruar
Ku pritet të ndërtohet një tjetër beton.

 

Një vjeshte nga këto, tek endesha buzëmuzgu
Në brendinë e padukshme të mëhallave të kalbura, grimuar
Fasadash të shndritshme ndanë rrugëve me asfalt
Në rrugëzat e zbrazëta prej natës së thellë
Dëgjova flatrat të rrahin ajrin e vdekur
Si lajm i një mungese të shfaqur si prani.

 

I pazhdërvjelltë ktheva gjithë trupin tim të rëndomtë
Dhe pashë pa pikë habie prej rastit
Një xixë që shkëlqente shkujdesur drejt meje
Pa u trembur hiç, pa e llogaritur arratisjen
Ndoshta e vetëdijshme se në këtë qytet askush s´mund të ikë prej askujt.