Arber Zaimi

Premtimi i ftohtë i muzgut

In Vjersha on 25 Korrik, 2017 at 23:25

William Baziotes – Pasqyrë në mesnatë, II, 1942

S´lë vend për dyzime; harresa –
Lëmimi më i mirë; ne,
Që atëbotë nuk e deshëm njëri-tjetrin
Bashkë, në pamundësinë e vetmisë sonë,
Mëtojmë të shmangim me çdo kusht
Dëgjimin e zërave që shpojnë nga brenda
Pa u ndalur, si hala tejkohore, që breshtës s´i ndahen as dimrit;
Ndoshta s´e kemi mirë, nuk mund të jetë kaq e rëndë
Një pyetje, një pyetje që ende s´e ka gjetur
Përdorimin e vet, një subjekt që ende
S´ka hije të vetën – që s´e ndjek pra asgjë
Asnjë shembëllim prej së shkuarës
Që ka qenë e që do të jetë,
Megjithatë neve dëgjojmë, dëgjojmë…
Së brendmi, në qartësi absolute – terr i zbrazëtisë, madje edhe nata
Vërshon si një lumë i tejfryrë
Në atë oqean errësire

Bashkë me ne.

Tej dritës, tej hijes

In Vjersha on 23 Korrik, 2017 at 00:38

Walter Darby Bannard – Truk, 1958

Terri s´mundet ta ftohë kujtimin e një dielli
Mes syve të tu e të mive tash heshtja zu vend;
Mes ëndrrave e planeve të tua e të miave
Një tragë e një shtegu të vjetër mbuluar me ferra,
Udha e ronitur e urtisë së harruar.
Thatësira e nesërme do i shkretojë dhe faqet si fushat
Pa lot, pa burime, pa shi.
Në muzg të së sotmes zvarget një bisedë
Mbi të blertën e syve të tij.

Kaq rrallë kemi ndenjur bashkë pa folur, pa lëvizur
Në kohët më të ftohta të të vërtetave të tua.
Tash ndarja zë vend, internim i përjetshëm, total;
Përballë njëri-tjetrit të palëvizshëm, thjesht qenie, pa dukje
Si blloqe të gurtë mes dheu të bardhë, nën pluhurin e ardhur nga rruga
Që në barkun e saj mban natën dhe e vjell mbi ndërtesa
Ku gëlojnë rrejshmëri, që vdesin njerëzisht, porsi ti –
Simfoni papërkulshmërie përballë dhimbjes e interlude gëzimi
Bibliotekë e djegur prej një zjarri banal
Ku dikush mësoi të buzëqeshë e të qajë
Para se të bëhej indiferent ndaj prekjes së kohës
E prej heshtjeve të jetës, që e mpijnë trishtimin.

Pëllumbat

In Vjersha on 22 Korrik, 2017 at 23:31

Hedda Sterne – Further, 1985

Qefinin e përhimë qiellor stolisin me flatra
Mbi beton-horizontin e mprehtë tiranas.
Veshëmbyllur ndaj zhurmave këtej poshtë ata shpojnë
Lartësitë drejt kujtimit të kaltërsisë së dikurshme mbi kodra e drurë.
Flatrash ndajnë shëmtinë nga shëmtia, indiferentë
Mbi xhamat, çelikun, çimenton, asfaltin,
Rrëmujën stërpikur me ar e argjend.
Zhveshur prej nxehtësisë publike, patrembur prej kiametit
Mbi kulme banesash të vjetra që shpejt do të shemben
Bartin me vete të vërtetat absolute të profecive antike.

Pjella të kohës kur njeriu ishte njeri, flatrojnë ajrin e ngathët të një bote plot pluhur.