Arber Zaimi

Vajtimi i ekskavatorit II

In Përkthime, Vjersha on 21 Qershor, 2015 at 02:03
Renato Guttuso - Tetti di Palermo, 1985

Renato Guttuso – Tetti di Palermo, 1985

(Këtu gjindet pjesa e parë)

 

I varfër, si maçokët e Koloseut

jetoja në një lagje gjithë gëlqere

e pluhur, larg prej qytetit

 

edhe prej fshatit, shtrënguar përditë

në një autobus gumëzhitës

dhe çdo vajtje, çdo kthim

 

ishte një kalvar djerse edhe ankthesh.

Ecje të gjata nëpër zhegun e lagësht,

mbrëmje të gjata para kartave të lojës

 

mbledhur në tavolinë, nëpër rrugë plot baltë

mure të vegjël, shtëpiza të lyera me gëlqere

pa porta, me tenda në vendin e dyerve…

 

Kalojnë shitësi i ullinjve dhe rrobashitësi,

duke ardhur prej ndonjë tjetër mëhalle,

me mallin e pluhurosur që ngjante

 

si të qe i vjedhur, dhe me fytyrën mizore

të të rinjve të plakur mes veseve

të atij që ka një nënë të ashpër e të uritur.

 

I përtërirë prej botës së re,

i lirë – një përskuqje, një frymë

që nuk di t’ia them, realitetit

 

që i ulët e i ndyrë, konfuz dhe i pafund

gëlonte në periferinë jugore

jepte një ndjenjë aq të qetë devotshmërie.

 

Një shpirt në mua, që nuk ish veç i imi

një shpirt i vockël në atë botë të pakufi

rritej, ushqyer prej galdimit

 

të kujt dashuronte, dhe nëse s’dashurohej.

Dhe gjithçka përndritej kësaj dashurie.

Ndoshta ende djalosh, heroikisht,

 

por i pjekur prej përvojës

që lindte në këmbët e historisë.

Isha në qendër të botës, në atë botë

 

mëhallash të trishta, beduine,

lëndinash verdhacuke të lëmuara

prej një ere që jo kurrë nuk gjen paqe

 

qoftë kur vjen nga deti i nxehtë i Fiumiçinos

apo nga katundet, ku tretej

qyteti mes getosh; në mënyrë të tillë

 

që të mund të shquhej vetëm

spektri kuadrat e i verdhemë

në mjegullën verdhacuke

 

shpuar nga një mijë fije të njëjta

dritaresh me hekura, Burgu

mes fushash të moçme e shtëpish të përgjumura.

 

Kartona dhe pluhur që i verbët

flladi i çon sa andej këndej

zërat e mjerë pa jehonë

 

të grave të ardhura prej maleve

Sabine, prej Adriatikut dhe të ngulura

këtu, tashmë me truma

 

çunakësh të fortë e të shkuar dëm

sherrxhinj, veshur me kanotiera të grisura

me pantallona të përhimta e të djegura

 

diej afrikanë, shira të rrebeshtë

që sillnin dallgë balte

rrugë, autobusë në stacionin e fundit

 

të parkuar në qoshen e tyre

mes një rripi të fundit të barit të bardhë

dhe ndonjë bërllogu acid kutërbues…

 

ishte qendra e botës, siç ishte

në qendër të rrëfimit dashuria ime

për të: dhe në këtë

 

rritje, që për të qenë duke lindur

ishte ende dashuri, gjithçka ishte

në mbërje drejt qartësisë – ishte,

 

e qartë! Ajo lagje e zhveshur ballë erës

as romane, as jugore,

as punëtore, ishte jeta

 

në dritën e saj më aktuale:

jeta, dhe drita e jetës, e plotë

në kaosin që ende s’ish bërë proletar,

 

siç do e dëshironte gazeta e ashpër

e celulës, rrotullimi

i fundit i cilindrit të shtypshkronjës: asht

 

i ekzistencës së përditshme,

të dlirë, për të qenë madje tepër

e afërt, absolute për të qenë

 

madje tepër, mjerisht, njerëzore.

 

Pier Paolo Pasolini

Dëshira për pasuri e nënproletariatit roman

In Përkthime, Vjersha on 20 Qershor, 2015 at 17:38

 

pasolini-roma-thefreak-setPier Paolo Pasolini

 

I vëzhgoj këta njerëz të mësuar

me jetë tjetërsoj nga e imja: fryt

i një historie shumë të ndryshme, të gjetur

sivëllezër, këtu, te e fundit formë

historike e Romës. I vëzhgoj: te të gjithë

ka një lloj fryme prej çobani që fle

me thikë në brez: në lëngjet e tyre

jetësore shtrihet një terratisje e dendur,

verdhëza papale e Bellit

jo e purpurt po me ngjyrë të shuar speci të kuq,

pluhur tulle. Të linjtat, nën të

të grisura e të palara; në sy ironia

që shfaq afshin e tyre të paturp

të kuq e të lagësht. Mbrëmja i zbulon

thuajse nëpër strofka, në geto

bërë prej rrugicash, muresh, pragjesh

dhe dritaresh të vogla të humbura në heshtje.

Dhe sigurisht, e para prej pasioneve të tyre

dëshira për pasuri: e ndyrë,

si gjymtyrët e tyre të palara,

e fshehur e po ashtu haptazi,

që s’njeh asnjë lloj turpi: siç është i paturp

grabitqari që fluturon duke shijuar

kafshatën e tij, apo si ujku, apo si merimanga

ata e duan paranë si të ishin ciganë

mercenarë apo kurva: qaraviten

nëse s’e kanë, përdorin lajka

të shpifura për ta pasur, krenohen si të ishin

Plauti kur i kanë xhepat

Plot.

Nëse punojnë – punë prej mafiozësh

kasapë,

lustraxhinj egërsira, nëpunës pederë,

shoferë mizerje autobusësh, plehra shëtitëse,

punëtorë krahu të mirë sa ç’është i mirë qeni – dhe ngjet

që të gjithë të kenë të njëjtën pamje prej hajni:

shumë dredhi e motmotshme rrjedh në ato vena…

 

Kanë dalë prej barkut të nënave të tyre

për t’u gjindur në trotuare a fusha

prehistorike, të regjistruar në atë regjistër

që të panjohur i do të mbeten prej çdo historie…

Dëshira e tyre për pasuri

është kaq banditeske, aristokratike.

E ngjashme me timen. Secili mendon për vete,

që ta fitojë bastin ankthsjellës

që t’i thotë vetes “Ia dola” me një nënqeshje prej mbreti…

Shpresa jonë është bash njësoj

e obsesionuar:

te unë estetizuese, te ata anarkike.

Të rafinuarit dhe nënproletariatit i takon

e njëjta renditje hierarkike

e ndjenjave: të dy jashtë

historisë,

në një botë që nuk ka varka të tjera

përveçse drejt seksit e drejt zemrës,

nuk ka thellësi tjetër përveçse në ndjenja

ku gëzimi është gëzim, dhimbja dhimbje.

Larg në perëndim

In Përkthime, Vjersha on 5 Qershor, 2015 at 16:42
Qilim me motiv gjethesh fieri - Frank Lloyd Wright

Qilim me motiv gjethesh fieri – Frank Lloyd Wright

(për Gary Snyder-in)

 

Një akt aq i thjeshtë

sa hapja e syve. Thjesht

ardhja graduale te gjërat.

 

Mëngjes: një lot është copëtuar

në shkallët e drunjta

të zonjës sime. Dallgë

të blerta. Gjethet. Prekjet

e tyre të vazhdueshme. Si të droguarit

e moçëm në Sheshin Sheridan, me sytë

e ftohtë e të rrumbullt. Është një këngë

që e këndon Nat Cole…Ky qytet

dhe parregullsia e ndërlikuar

e stinëve.

 

I paaftë për të përmendur

diçka aq abstrakte sa koha.

 

Prapë se prapë, (duke u harkuar në tymin

e trashë të temjanit të lirë; me turlifarë

pyetjesh që ta mbushin gojën,

derisa mbytesh dhe bie i vdekur

në qilimin luksoz.) Prapë se prapë,

 

hijet do të bien përmbi kurmin tënd

e do të t’i fshehin çrregullsitë dhe rrenat.

 

Ka ca fierishte të egra e të pabukura

tej dritares

ku fshihen macet. Prej atje

mjaullijnë netëe. Në afsh

duke u gjakosur mbi tulipanët e mi.

 

Këmbana të çelikta, si Sfinksi

i lig, i palarë, që zvarriten në muzg.

Vrasës pleq e të pabij, ndër shekuj

me sy kutërbues.

 

Më kaplon angushtia. Mendoj

për stinët, si shkojnë

si shkoj unë, rinia ime, ëmbëlsia

e arrirë e jetës sime; u shter…

 

Si majmunët makakë;

që qërojnë kokat e njëri-tjetrit

me mizori dinake

duke thithur dhe trutë.

 

S’nevojitet më bukuria

e kolapsuar, me ajër të ndenjur

në të. Pesha rrëgjuese

e ëndrrave të gërryera. Kari

i vjetëruar i Tiresias.

 

Ecën në det, guaskat

të ngecin ndër flokë. Dallgë

të ashpra ta çjerrin gjuhën.

 

Mbyllja e syve. Një

akt aq i thjeshtë. Pluskon përmbi ujë.

 

Amiri Baraka

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 5 317 ndjekësve të tjerë