Arber Zaimi

një a dy?

In Vjersha on 28 Shkurt, 2012 at 02:10

vjen ëndrra, nimfë ujërash të ëmbla

buzët lagura me pranverë, t’merr ndoraz e të nxjerr prej dimrit

 

tregoja fytyrën tënde t’errët, atë me mjekër t’zezë

 

luftë, grrithje, britma, e stërkala djerse-gjaku n’sa ndeshen të dy palët mizorisht a mund të hahet muza? stërkuqur vende-vende posi mjedra e papjekur

apo thana – ajo pyet: cili ka qenë

objekt i fundit që t’ka shtënë të pikturosh e të ka lënë

gjithë natën mbi telajo, çehreverdhë

ndërsa në muret e studios zvargej zëri i saj, zë i thellë gjoksi.

poeti resht shkrimin për vetveten, zë e shuhet

aromë terpentine, erë bojrash vaji të pathara

 

dis moi que tu m’en veux pas

 

përqafje, rrokje e shtrëngime shtresëzuar vit pas viti

ndalon, njohja i pamundësohet

njeriut, por brenda ka sekrete

fosforeshente

a është poeti e muza shuma e braktisjeve të tyre

a shuma e varësisë së ndërsjelltë?

cila fytyrë e jotja është gabim?

 

jo, ajo nuk është shumë, është diferencë, poeti

është shumëzim i dëshirave të veta e të lëmshit

që zë e ngatërrohet përreth muzës, a përmes shpirtit të saj

që vjen një ditë më vonë

poeti është shumëzim i saj, ai ia lyp të gjitha vetet e të gjitha shfaqjet muzës

që e vështron me melodi e këngë edhe me rrugë ‘tjera

që i zgjedh ti, nëpër ‘tjera qytete, ku mund t’ia shohësh f’tyrën

asaj tek vjen, me një këmishë të bardhë të mbushur me qershi

 

… poet, pa gjej dikë që s’do të përkëdhelet! Hë!

 

e brishtësia vjen e papritur, befason, as muza s’di të reagojë

zë gërvish vetveten, dhe zë kafshon vetveten

çka bën kur muza nis të dëshirojë

e kur përmbysen krejt raportet objektive?

me zë t’epshit i shpërthen anët e saj

humnerë ku gjithçka shndërrohet në hiç

aromë gjumi, zgjohu!

endu gjetiu, mos ji kur asaj i del gjumi

se të gëlltit me kafen, siç ka rrufitur me dhjetra shkrimtarë

nëpër stacione trenash, që ndalojnë e i rrëfejnë

se si besojnë te fati…

 

pyet gjithnjë kur vjen ajo, si duhet ta thërrasë, si do ta njohë

ku përfundon largësia, te sytë e sëmura që dashurojnë dhimbjen

e një trupi të paprekur, e një mendjes së cënuar

ajo di vetëm se ka nevojë për më shumë hapësirë

brenda saj, që ka nevojë për pranverën

që të vijë t’ia çelë lulet, që të mos kthehet

më në shtëpi, se ai vend

i rri ngushtë te bërrylat, te gjunjët…

muza nuk është muzë kur është atje, ajo thërret

poetë mjekroshë ta ndjekin ditën edhe natën në hemisfera të përmbysura

të prekin

nyjet e njerëzimit, mbetjet e gjakta të së vërtetës, popujt, zemrat

 

ajo i jep poetit lëkurën e saj

që ai ta gdhendë së brendshmi me arabeskat e vetmisë

i jep gjakun, të vërtetën

dashurinë që zgjat, e i kërkon veç një cigare

të sajat i mbaruan – ajo kërkon dikë

t’i japë një, të fundit për të mbyllur ditën

avionët ulen zhurmshëm mbi pizhamat e saj

e koka e tij zhurmon vendesh kaotike

si vjershë e pambaruar

Advertisements

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: