Arber Zaimi

Archive for Mars, 2012|Monthly archive page

Poema jo bash origjinale e frikës

In Përkthime, Vjersha on 31 Mars, 2012 at 20:57

In the cafe, 1920 - Jeanne Mammen

Frika do të ketë gjithçka

këmbët

ambulancat

dhe luksin e blinduar

të ndonjë automobili

 

Do të ketë sy që s’i sheh kush

doçka të kujdesshme

plane të pafajshme pothuajse

veshë, jo vetëm nëpër mure

po edhe në dysheme

në çati

në gurgullimën e qyngjeve të shiut

dhe ndoshta ndonjëherë (kujdes!)

veshë në veshët e tu

*

Frika ka për të pasur gjithçka

fantazmat nëpër opera

seanca të vazhdueshme spiritualizmi

mrekullitë

kortezhet

fjalët guximtare

vajzat shembullore

fajdexhinjtë e ndershëm

të pandershmet bordello Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

Advertisements

sy

In Vjersha on 31 Mars, 2012 at 00:27

Tingel-tangel, 1919 - Rudolf Schlichter

sy të zinj fshehur pas vellosh

melankolie fantastike

që shohin poshtë e shohin lart

vëmendje aritmike

diezis, ajo kthehet për nga e tashmja

e një harmonike që mban një ritëm blues

rruga përvijohet mes motelesh

e pemësh

sy të zinj

përtej tyre sy të një tjetër ngjyre

ndërsa mendon se ngjyrat s’kanë rëndësi

se talenti s’është i barazshpërndarë

e piktura tingëllon si ornament

vetë poezia tingëllon si ornament

i njërës mbrëmje të zverdhur

mes diagonalesh hequra shikimesh të njëanshme

mbi një tavolinë mbushur me gota rakie Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

U vetëvrava

In Përkthime, Prozë on 30 Mars, 2012 at 14:57

Japanese doll, 1937 - Rudolf Wacker

Para ca kohësh m’u ngjit një sëmundje shumë e rrezikshme. Sëmundja ishte verem, aq e shpifur sa ma mërziti jetën. Shi në ato momente kryqëzoi për herë të parë mendtë e mia plani për të vrarë veten.

Dhe ja se si filloi aventura ime e parë drejt vetëvrasjes: Pyeta veten “O shpirtvrerosur romantik! Në ç’mënyrë do të të pëlqente të vdisje? Me një kobure, siç i shkon temperamentit tënd, apo me një thikë? Në thellësitë e detit, apo në rrotat e trenit? Helm apo …?”

Një zë i brendshëm foli e mu përgjigj: “Zotni! Fundi i fundit vetëm një herë në jetë vdes njeriu. Pra pse të mos përdorim metodat e verifikuara nga aristokratët për të thirrur në takim vdekjen?”

Bash ashtu, vendosa t’i jap fund jetës me farmak, duke ndjekur rrugë të njëjtë me ca personazhe të famshëm historikë, që e pritën vdekjen të shtrirë në krevatet luksozë e të rehatshëm, në pallatet e tyre mbretërore. Pak rëndësi kish që unë nuk zotëroj as krevat luksoz dhe as pallat mbretëror; shtëpia ime e thjeshtë dhe dyshemeja e shtruar me tulla mund ta kryenin po aq mirë detyrën. Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

mbase

In Vjersha on 30 Mars, 2012 at 02:23

Nudo (autoportret), 1923 - Anita Rée

mesazh i vonë, mëngjes i vonuar

lumturi e vonuar

e lumtur e lumtur e lumtur

asaj i humbasin do shkronja nëpër çarçafë,

nëpër çarçafët e ndotur me spermën e tjetërkujt

 

po, është shumë ngrohtë, dhe zgjimi

gjithnjë është shumë i dashurueshëm

kështu ish ajo, edhe shumë e lumtur

edhe shumë e lumtur edhe shumë

edhe

 

s’ka telefon, s’ka kartë, imagjino një javë e

zhytyr n’alkool edhe e bërë qull në verë

të kuqe. veç kësaj, ti kurrë s’do ëndërrosh më për të.

Ajo është e thjeshtë, ajo mund të ëndërrohet ne një

Ëndërr të vogël Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

përgjumje e përflakur

In Vjersha on 29 Mars, 2012 at 13:20

Golconde, 1950 - Rene Magritte

ishte mëngjes i zakonshëm përgjumjesh dhe

aq shumë ish nevoja për atë përqafim

trupi që pastrohej helmit përmallej për frymëzim

ajo shkon e bën dush, ha mëngjes edhe del se i duhet

të shkojë diku, të takojë dikë që nuk ka qejf të presë,

meqë sot paska diell

e unë siç dihet nuk i kam mirë punët me diellin

para se të ikë të shpjegon që ka dashur të të thotë

atë që të ka thënë; në përgjithësi thjesht provokon

për të dëgjuar fjalë të pëlqyeshme, asaj

i pëlqejnë mëngjeset e të shtunave, i pëlqen ngrohtësia

ndërsa ti je borë, e bora godet vetëm pamjen.

pastaj të përqafon me një shikim mistrec

të cilin për fat ti nuk e vë re.

refuzon të mbahet prej teje.

dhe del. Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

hypnerotomachia

In Vjersha on 29 Mars, 2012 at 02:12

Hassan Badreddine el Bass Raoui (Conte des 1001 nuits), 1918 - Kees van Dongen

vallë është vërtet kaq ndjellëse sa nëpër ëndrra

apo jam unë që jam përfundimisht i pirë?

do të qe mirë të isha i pirë – thotë ajo

ndoshta nga që ka shumë cene brenda meje, a ndoshta pse nuk jam në temë

po pse vallë ka kaq cene brenda meje?

ndoshta pse lëshohem edhe bie prej qielli i ngrirë, i bardhë, i ndarë në mijëra copëza të vockla kristaline?

nuk e di…

do të doja të isha çarçafi që mbështjell lakuriqësinë tënde

por të të mbështillja ngushtë (edhe pse nuk janë bash këto fjalët e duhura)

ndërkohë që ti ndjen ca grimca përqafimesh

që të japin të kuq faqesh

e ti e di që jam unë

e ti e di si ndihesh prej gjithë kësaj

e ti e di pse s’duhet Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

përrallë numër 2 deri në 3

In Vjersha on 28 Mars, 2012 at 11:10

Musique, 1904-05 - André Derain

ti pi e pi der’ më

në fund ajo ia nis të rrëfejë

si paska ndrequr shtëpinë, e tash na qenka në konak

të mirë e të sigurt

(me përjashtim të vetmisë – i vetmi send

që reziston simptomatik

si për ta vënë para saj

pasqyrën e frikës dhe pasigurisë

që e kanë bërë kaq të bukur)…

 

këmbëngul t’i shkruash doherë

ia ngrohin zemrën fjalët e parëndësishme të kujtdoe shton ca fjalë të tjera

për të të thënë sa më gjatë

që e ka marrë malli për një këngë.

ku janë sytë e sajqë zakonisht lëvizin poshtë e lartë e lartë e poshtë

plot vetëbesim?

 

e dinë që janë shumë interesantë

sytë e saj të zinj, sy si titull kënge

që dikur është kënduar prej baballarësh tashmë të largët.

melodi e zhveshur prej epike

që sot yndyrshëm stërhollohet në nota jazz-i.

Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

Çfarë ndryshimi!

In Përkthime on 27 Mars, 2012 at 12:42

Pine, 1962 - Walter Derby Bannard

Një mëngjes në një qytet anglez policët gjetën një burrë të lidhur me litarë pas një shtylle elektrike, në njërin prej parqeve. Do t’jua rrëfej më vonë se kush qe ky burrë. Për momentin dua qe të supozojmë se ky incident ka ndodhur në atdheun tonë. Ja cilat do të ishin fjalët që do të dëgjoheshin në vendngjarje:

– Roja: “Kush je?”

(Nuk merr përgjigje edhe pse e përsërit disa herë pyetjen. Fillon t’i fryjë bilbilit, dhe sa hap e mbyll sytë vjen policia.)

– Polici: “Si është puna?”

– Roja: “Zoti polic, një burrë është lidhur te ajo shtylla elektrike atje”

– Polici: “Kush e ka lidhur?”

– Roja: “Nuk e di zotëri, a mund ta zgjidh?”

– Polici: “Jo, jo! Mbase duhet të vijë inspektori që ta hetojë personalisht çështjen: Shko e shih njëherë a është gjallë a vdekur.”

– Roja: “Sapo e pashë që lëvizi sytë o zoti polic”

– Polici: (i bërtet viktimës): “Kush je ti o zotni?”

(Përgjigje s’ka, kështu që njoftohet menjëherë Shefi i Zonës [S.Z])

– S.Z.: “Silleni menjëherë në komisariat. Dhe merrni vesh me doemos se si quhet. Ruajeni me kujdes, e mos ia ndani sytë. Mos e lini t’ia mbathë.” Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

Thnegla

In Vjersha on 26 Mars, 2012 at 16:08

Le Slangenbezweerder - Henri Rousseau

si mund të jetë vallë?

ndoshta ende duke lundruar e duke iu lumturuar

vetmisë që s’duhet t’ia kishe parë në sy?

 

lundrimet janë të bukura, e ti do të doje

të ishe duke lundruar

pikërisht në këto çaste të përbaltura

të një dimri të shtërzyer dëborash

në fakt ti nuk lundron, ti i lë të lira të lundrojnë

anijet e tua. po çfarë do të thotë kot më fakt?

ajo është e sigurt që ti po fsheh diçka në xhep

e përpiqet të kërkojë sërish, ndoshta do ta gjejë diçka

tjetër kësaj radhe…

e ti natyrisht që fsheh gjëra në xhepa, po kurrë s’do ta lejosh

të kërkojë aty, të paktën jo pa të prekur. sepse kot

do të thotë shumë.

Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »