Arber Zaimi

kuaj

In Vjersha on 1 Mars, 2012 at 15:04

kuaj të vetmuar

skllevër të mbyllur nëpër stalla katundarësh

a mbretërish, si dashuri të forta pas njerëzish të pavlerë

ajo ul sytë, ti ngre përsipër edhe njërën gotë

jeshile, në një vrull që shkrin tavan e dysheme.

ajo i thotë se s’vjen; qytet i tërë përmallet

qytet i shkarë mendsh, qytet që rri e tallet

i ulur, i stërulur tryeza dashurish

harbute, një mik i vjetër e një plagë akute

shtriqet mbi bimë të fillimdimrit

kuaj

skllevër të mbyllur, lënë në vetmi

rreze të rëna, ajo tash nuk e di, pas saj

vjen hëna, e përtejmalltë, ajo, pak dritë edhe pak hi

pak ikje, pak humbëtirë, se s’kish se si…

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshojeni )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: