Arber Zaimi

Archive for Mars, 2015|Monthly archive page

Shumë shpejt kjo hapësirë do jetë tepër e mbylltë

In Përkthime, Vjersha on 30 Mars, 2015 at 20:44

Shumë shpejt kjo hapësirë do jetë tepër e mbylltë

E unë do dal përjashtë

Në faqe t’kodrinave

Ku erërat fryjnë

Ku yjet të ftohtë shkëlqejnë

 

Do ta vë një këmbë

Në një cep të odës

Dhe prej aty do kapërcej

Drejt e në zemër të botës

 

Do jem e fortë si një anije

E urtë si një valë

Dhe do shqiptoj tre fjalët

Që do të na shpëtojnë

Dhe do shqiptoj tre fjalët

Që do të na shpëtojnë

 

Shumë shpejt kjo hapësirë do jetë tepër e mbylltë

Dhe unë do qesh me të madhe

Sa që muret do të hepohen

Dhe do vdes tre herë

Dhe do lind sërish

Brenda një kutize të vockël me një dryn flori

Dhe një peshk fluturues do më lëshojë n’liri

 

Shumë shpejt kjo hapësirë do jetë tepër e mbylltë

Gjithë venat e eshtrat e mia

Do shkrumbohen në hi

E ti mund të më mbash në një kupë hekuri të zi

Dhe hiri im do të të thotë

Çka mishi s’ta tha dot…

 

Shumë shpejt kjo hapësirë do jetë tepër e mbylltë

E unë do dal përjashtë

Dhe do dal…

Përjashtë

Dhe do dal përjashtë

LdA

Advertisements

Shkretina

In Përkthime, Vjersha on 29 Mars, 2015 at 01:39

Erdha n’shkretinë për me e keshë dashuninë tande

Se shkretina asht ma e butë edhe therra puth ma mirë

 

Erdha  n’kët’ qendër të hiçit me piskatë

Se ti kurrë s’e meritove çka aq shumë deshta me t’dhanë

Se ti kurrë s’e  meritove çka aq shumë deshta me t’dhanë

 

Ah…

Tash po!

 

Erdha n’shkretinë për me e keshë dashuninë tande

Se shkretina asht ma e butë edhe therra puth ma mirë

 

Erdha  n’kët’ qendër të hiçit me piskatë

Se ti kurrë s’e meritove…

 

Erdha unë tue vrapue, tue t’harrue krejtsisht ty

Puthmë pak o trishtil, mos u tut o trumcak

 

Erdha unë kallur flagë në shkretinë për me u djegë

Sepse shpirti kallet flagë kur ndalet s’dashtuni

Sepse shpirti kallet flagë kur ndalet s’dashtuni

 

Ah…

Tash po!

 

Erdha unë tue vrapue, tue t’harrue krejtsisht ty

Puthmë pak o trishtil, mos u tremb o trumcak

 

Erdha unë kallur flagë në shkretinë për me u djegë

Sepse shpirti kallet flagë…

 

Erdha unë tue vrapue, tue t’harrue krejtsisht ty

Puthmë pak o trishtil, mos u tremb o trumcak

 

Erdha unë kallur flagë në shkretinë për me u djegë

Sepse shpirti kallet flagë kur ndalet s’dashtuni

Sepse shpirti kallet flagë kur ndalet s’dashtuni

 

Ah…

Tash po!

 

Erdha n’shkretinë për me e keshë dashuninë tande

Se shkretina asht ma e butë edhe therra puth ma mirë

 

Erdha  n’kët’ qendër të hiçit me piskatë

Se ti kurrë s’meritove çka aq shumë deshta me t’dhanë

 

Erdha  n’kët’ qendër të hiçit me piskatë

Se ti kurrë s’meritove çka aq shumë deshta me t’dhanë

 

Erdha unë tue vrapue, tue t’harrue krejtsisht ty

Puthmë pak o trishtil, mos u tut o trumcak

 

Erdha unë kallur flagë në shkretinë për me u djegë

Sepse shpirti kallet flagë…

LdS

 

Me ftyrën për muri

In Përkthime, Vjersha on 28 Mars, 2015 at 04:34

Tue kjajtë

Me ftyrën për muri

Qyteti rrxohet

 

Tue kjajtë

E s’ka ma kurrgja

Pos vdekjes ndoshta

Ku gjindesh?

 

Tue andrrue

Me ftyrën për muri

Qyteti kallet n’flagë

 

Tue andrrue

Pa marrun frymë

Due me t’dashtë

Due me t’dashtë

 

Tue u lutë

Me ftyrën për muri

Qyteti tue u përmbytë

 

Tue u lutë

Shejtja Mëri

Shejtja Mëri

Shejtja Mëri

 

Tue vdekë…

 

LdS

Pashë Ninën tek fluturonte

In Përkthime, Vjersha on 26 Mars, 2015 at 12:54

Përtyp dhe pështy

më njërën anë mjalta

përtyp dhe pështy

më tjetrën anë dylli

përtyp dhe pështy

para se të vijë dëbora

 

Dritëz o dritëz e largët

që poshtë yjeve qëndron

cila është vallë dora

që të shuan e të lëshon

 

Pashë Ninën tek fluturonte

tek lëkundej në lisharës

një ditë do ta kap

si flladi kur të merr përmbas

e në e marrtë vesh im atë

duhet ta braktis qytetin

në e marrtë vesh ai

unë duhet të marr detin

 

Përtyp e pështy

më njërën anë mjalta

përtyp e pështy

më tjetrën anë dylli

përtyp e pështy

para se të zërë dëbora

 

Sot erdhi hija

hija që më përqesh

i tregova thikën

dhe maskën time të drunjtë

e në e marrtë vesh im atë

duhet të nis shtegtimin

në e marrtë vesh ai

larg do ta ndal lundrimin

 

Përtyp e pështy

më njërën anë dylli

përtyp e pështy

më anë tjetër mjalta

përtyp e pështy

para se të mbulojë bora

 

Pashë Ninën tek fluturonte

tek lëkundej në lisharës

një ditë do ta marr

si flladi kur të merr përmbas

dritëz, dritëz e largët

një herë shuhesh pastaj ndriçon

cila është ajo dorë

që yjet i dritëron

 

Përtyp e pështy

para se të vijë dëbora

 

FdA

 

Seks, ngushëllim i mjerimit!

In Përkthime, Vjersha on 20 Mars, 2015 at 13:59
Anna Magnani në Mamma Roma, 1962

Anna Magnani në Mamma Roma, 1962

P.P. Pasolini

Seks, ngushëllim i mjerimit!

Kurva është mbretëreshë, froni i saj

një gërmadhë, toka e saj një copë

lulishte e dhjerë, skeptri i saj

një çantë me vernik të kuq:

leh nëpër natë, e zhyer dhe e egër

si një nënë e moçme: mbron

pronën e saj dhe jetën e saj.

Kodoshët rretheqark, në skota

të enjtur dhe të zvjerdhur, me mustaqet e tyre

të holla e të dredhura, a të kreshpëruara si furçë

janë prijësat regjentë: thurin

në errësirë punët e tyre prej pesëdhjetë eurosh

teksa miqësohen në heshtje, teksa këmbejnë

parrullat sekrete: bota, e përjashtuar, hesht

rreth atyre që janë vetëpërjashtuar,

kërma të heshtura kërmëngrënësish.

 

Por tek mbeturinat e botës lind

një botë e re: lindin ligje të reja

aty ku nuk ka më ligj; lind një

nder i ri ku nder është çnderimi…

Lindin fuqi e fisnikëri

të egra, në grumbujt e barrakave

në vendet e shkufizuara ku beson

se përfundon qyteti, po ku në fakt

fillon, armik, fillon

një mijë herë, me ura

me labirinte, kantiere e gropa

pas stuhive të qiellgërvishtësve

që errësojnë horizonte të tëra.

 

Në lehtësinë e dashurisë

mjerani ndihet njeri:

themelon besimin tek jeta, gjer kur

ia nis të përçmojë atë që ka një hetë tjetër.

Bijtë hidhen në aventurë

të sigurtë për faktin se janë në një botë

që prej tyre, prej seksit të tyre, ka frikë.

Mëshira e tyre qëndron tek të qenit të pamëshirshëm,

forca e tyre tek lehtësia

shpresa e tyre tek të mos pasurit shpresë.

Fragment vdekjes

In Përkthime, Vjersha on 19 Mars, 2015 at 12:39
Susanna Pasolini, nëna e Pier Paolos, në rolin e Sh. Mërisë, në filmin e tij "Ungjilli simbas Mateut".

Susanna Pasolini, nëna e Pier Paolos, në rolin e Sh. Mërisë, në filmin e tij “Ungjilli simbas Mateut”.

P.P. Pasolini

 

Vij kah ti e kthehem tek ty

ndjenjë e lindur me dritën, me nxehtësinë,

pagëzuar kur qarja ish gëzim

i njohur tek Pier Paolo

në origjinën e një epopeje përmallimesh:

eca nën dritën e historisë,

por, gjithnjë, qenia ime ishte heroike,

nën sundimin tënd, o mendim intim.

Mpiksej në gjurmën tënde prej drite

në mosbesimet mizore

të flakës tënde, çdo akt i vërtetë

i botës, i asaj

historie: dhe në të vërtetohej i tërësishëm,

në të humbte jetën për ta rimarrë:

dhe jeta qe e vërtetë vetëm nëse qe e bukur…

 

Inati i ngushëllimit

së pari, pastaj inati i kthjellimit:

tek ty lindte, hipokrite, e errët

ndjenjë! E tani

le ta akuzojnë pra secilin pasion timin,

le të më baltosin, të më quajnë të paformë të pa

pastër

të marrë, diletant, të pafe:

ti më rrethon, më jep qartësinë e jetës:

jam mbi turrën e druve, luaj kartën e zjarrit,

dhe fitoj këtë pak

mirësi timen të pamasë, fitoj këtë pafundësi

e mjera mëshira ime

që ma bën mike edhe mërinë e drejtë:

mund ta bëj, se kaq tepër të kam përkëdhelur!

 

Kthehem tek ty, siç kthehet

një emigrant në vendin e vet dhe e rizbulon:

jam bërë pasanik (në intelekt)

dhe jam i lumtur, ashtu

siç isha dikur, i braktisur prej normës.

Një inat i zi prej poezie në gjoks.

Një plakje idiote prej djaloshi të ri.

Dikur gëzimi jot ishte i përzier

me frikën, vërtet ashtu, e tash

thuajse me një gëzim tjetërsoj

të vranët, të thatë: pasioni im i zhgënjyer.

Tani vërtet që më ngjall frikë,

sepse më je vërtet pranë, e përfshirë

në gjendjen time të inatit, të një urie

të errët, të ankthit thuajse të një krijese të re.

 

Jam i shëndetshëm, siç ke qejf ti,

neuroza degëzon afër meje,

shterja ma shton thatësirën, por

nuk jam i saji: përbri meje

qesh drita e fundit e rinisë.

Kam patur gjithçka që kam dashur,

tashmë:

madje kam shkuar edhe përtej

disa shpresave të botës: i zbrazur

ja ku je, brenda meje, që zbraz

kohën time dhe kohët.

Kam qenë i arsyeshëm dhe kam qenë

i paarsyeshëm: deri në fund.

Dhe tani… ah, shkretëtira e shurdhuar

nga era, i mrekullueshmi dhe i ndyri

diell i Afrikës që ndriçon botën.

 

Afrikë! E vetmja

alternativë për mua!

Balada e nënave

In Përkthime, Vjersha on 17 Mars, 2015 at 23:53

Mamma Roma & Ettore, grafit në Romë - Zilda

Mamma Roma & Ettore, grafit në Romë – Zilda

P.P. Pasolini

 

Pyes veten, çfarë nënash paskeni patur.

Po t’iu shihnin tash duke punuar

në një botë që për to është e panjohur,

të rrëmbyer në një qerthull që kurrë s’kryhet

përvojash kaq të ndryshme prej të tyreve,

me ç’vështrime do t’u shihnin ata sy?

Po t’ishin aty, ndërkohë që ju shkruani

tekstin tuaj, konformistë dhe barokë

apo teksa ia jepni redaktorëve të rënë përtokë

përballë çdo kompromisi, a do ta merrnin vesh ato se cilët jeni?

 

Nëna të ndyra, që në fytyrë mbajnë atë trembjen

e moçme, që si një sëmundje

ua shformon siluetat në një zbërdhylje

që i mjegullon, i largon prej zemrës,

i ndryn në të vjetrin mospranim moralist.

Nëna të ndyra, të shkretat, të shqetësuara

që bijtë të mësojnë ç’është ndyrësia

për të lypur një vend pune, për të qenë praktikë,

për të mos fyer shpirtrat e privilegjuara

e për të qenë imunë ndaj secilit mëshirim.

 

Nëna mediokre, që kanë mësuar

me përulësi prej fëmije, për ne

një domethënie të vetme, lakuriqe,

me shpirtra në të cilat bota është e nëmur

të mos japë kurrë as dhimbje as gëzim.

Nëna mediokre që kurrë nuk patën

për ju as dhe një fjalë dashurie,

përveç një dashurie memece gjer n’neveri

prej shtazësh, e në atë ju kanë rritur

impotentë ndaj thirrjeve reale të një zemre.

 

Nëna servile, të mësuara në shekuj

të ulin kryet gjithë pa dashuri,

t’i transmetojnë fetusit të tyre

sekretin e moçëm e të paturp

që të kënaqet edhe me mbeturinat e gostisë së tjetërkujt.

Nëna servile, që ju kanë mësuar

se si shërbëtori mund edhe të jetë i kënaqur

duke urryer atë që është, si ai vetë, i lidhur,

se si mund të jetë i lumtur, duke tradhtuar,

dhe të jetë i sigurtë, duke bërë atë që s’thotë.

 

Nëna të egra, që me çdo kusht synojnë të ruajnë

atë pak që kanë në zotërim borgjezët,

normalitetin edhe rrogën,

ta ruajnë pothuajse me tërbimin e atij që lyp hakmarrje

a të atij që mbet i zënë në ndonjë grackë absurde.

Nëna të egra, që ju kanë thënë:

Mbijetoni! Mendoni për veten tuaj!

Mos ndjeni kurrë mëshirë e as respekt

për askënd, dhe mbajeni ngrohtë në gji

integritetin tuaj prej gjuetari kërmash!

 

Ja, të ndyra, mediokre, shërbëtore,

të egra, nënat tuaja të mjera!

Që nuk kanë turp t’ju mendojnë

– në urrejtjen tuaj – gjer edhe të mrekullueshëm,

në mos qoftë kjo diçka tjetër, pos një lugine lotësh.

E kësisoj kjo botë bëhet e juaja:

të bërë vëllezër prej pasioneve kundërshtare

apo prej atdheve armiqësorë, prej mospranimit të thellë

ndaj qenies të ndryshëm: ndaj përgjigjjes

për dhimbjen e egër të të qenit njeri.

 

Dimër

In Përkthime, Vjersha on 5 Mars, 2015 at 19:03
Kosovë, borë

Kosovë, borë

Lartohet mjegulla mbi fusha t’zeza

Si qiparisët përmbi varreza

Një këmbanore që s’ngjan e vërtetë

Ndan me sinor tokën nga retë.

 

E ti që do të shkosh, përse nuk rri

Mjegulla nesër davaritet përsëri

Rishtaz do lulëzojë galdimi i vjetër

Me flladin e nxehtë të beharit tjetër.

 

Gjer edhe drita vdes prej errësimit

Nën hijen e pasigurt të vetë shndërrimit

Ku agimet bëhen mbrëmje të mbyllta

Dhe f’tyrat ngjajnë me rrashta të dyllta

 

E ti që do të shkosh, përse nuk rri

Dhe bora nesër do vdesë përsëri

 

Dashuria rrëshqanthi do vijë pranë dorës

Në stinën e bukur të luleborës.

 

Toka e lodhur, nën borën e qashtër

E fle në heshtje një gjumë të ashpër

Lodhjen e grumbulluar n’dimër nxjerr jashtë

Prej mijëra shekujsh, që nga agu i lashtë.

 

E ti që rri, ti përse s’shkon

Një tjetër dimër nesër afron

Sërish vjen bora në fushat e zeza

Prapë zbardh ngushëllimi përmbi varreza.

 

F. De Andre