Arber Zaimi

Fragment vdekjes

In Përkthime, Vjersha on 19 Mars, 2015 at 12:39
Susanna Pasolini, nëna e Pier Paolos, në rolin e Sh. Mërisë, në filmin e tij "Ungjilli simbas Mateut".

Susanna Pasolini, nëna e Pier Paolos, në rolin e Sh. Mërisë, në filmin e tij “Ungjilli simbas Mateut”.

P.P. Pasolini

 

Vij kah ti e kthehem tek ty

ndjenjë e lindur me dritën, me nxehtësinë,

pagëzuar kur qarja ish gëzim

i njohur tek Pier Paolo

në origjinën e një epopeje përmallimesh:

eca nën dritën e historisë,

por, gjithnjë, qenia ime ishte heroike,

nën sundimin tënd, o mendim intim.

Mpiksej në gjurmën tënde prej drite

në mosbesimet mizore

të flakës tënde, çdo akt i vërtetë

i botës, i asaj

historie: dhe në të vërtetohej i tërësishëm,

në të humbte jetën për ta rimarrë:

dhe jeta qe e vërtetë vetëm nëse qe e bukur…

 

Inati i ngushëllimit

së pari, pastaj inati i kthjellimit:

tek ty lindte, hipokrite, e errët

ndjenjë! E tani

le ta akuzojnë pra secilin pasion timin,

le të më baltosin, të më quajnë të paformë të pa

pastër

të marrë, diletant, të pafe:

ti më rrethon, më jep qartësinë e jetës:

jam mbi turrën e druve, luaj kartën e zjarrit,

dhe fitoj këtë pak

mirësi timen të pamasë, fitoj këtë pafundësi

e mjera mëshira ime

që ma bën mike edhe mërinë e drejtë:

mund ta bëj, se kaq tepër të kam përkëdhelur!

 

Kthehem tek ty, siç kthehet

një emigrant në vendin e vet dhe e rizbulon:

jam bërë pasanik (në intelekt)

dhe jam i lumtur, ashtu

siç isha dikur, i braktisur prej normës.

Një inat i zi prej poezie në gjoks.

Një plakje idiote prej djaloshi të ri.

Dikur gëzimi jot ishte i përzier

me frikën, vërtet ashtu, e tash

thuajse me një gëzim tjetërsoj

të vranët, të thatë: pasioni im i zhgënjyer.

Tani vërtet që më ngjall frikë,

sepse më je vërtet pranë, e përfshirë

në gjendjen time të inatit, të një urie

të errët, të ankthit thuajse të një krijese të re.

 

Jam i shëndetshëm, siç ke qejf ti,

neuroza degëzon afër meje,

shterja ma shton thatësirën, por

nuk jam i saji: përbri meje

qesh drita e fundit e rinisë.

Kam patur gjithçka që kam dashur,

tashmë:

madje kam shkuar edhe përtej

disa shpresave të botës: i zbrazur

ja ku je, brenda meje, që zbraz

kohën time dhe kohët.

Kam qenë i arsyeshëm dhe kam qenë

i paarsyeshëm: deri në fund.

Dhe tani… ah, shkretëtira e shurdhuar

nga era, i mrekullueshmi dhe i ndyri

diell i Afrikës që ndriçon botën.

 

Afrikë! E vetmja

alternativë për mua!

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshojeni )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: