Arber Zaimi

Archive for Prill, 2015|Monthly archive page

sonatë ekstremiste

In Vjersha on 25 Prill, 2015 at 16:34
Kompozicion kubo-futurist me figura, Kirill Zdanevich, 1921

Kompozicion kubo-futurist me figura, Kirill Zdanevich, 1921

kur nata shtjellohet në rrugët e gotës

asht momenti ma i mirë për t’u parë me mjekun

truni rreh si i mpimë nën cipën e borës

si i vdekun

 

ti i lyp një shkëndijë, dikush shet cigare

të tjerë hanë, a shkërdhehen, a pështyjnë, a flenë

a peshojnë me pare çdo trup sepse marre

s’u vjen

 

dy poetët në park marrin poza herojsh

nji lypsar endacaken flokëgjatë e rreh dhe e ther

dhe barkboshi i pshurr dy poetët e gdhendur

n’mermer

 

a dilet në një natë të tillë prej mejhanes

në kët’ borë e kët’ baltë e të ftohtë të ndyrë

rri n’tryezë e mejhanxhiut ia përplas të palarat e tua

në ftyrë

 

kur çdo shpresë shpërbëhet nën dhunën e rrotës

dhe përnatë në gostinë e bollshme të frikës darkon i papunë

i largohesh gjithë botës dhe përngjahesh me gotën

të premte

të shtunë

 

nji polic dhe dy romë ulërijnë tallava

fërshëllejnë nji vijë melodike të dhjerë sa për pije

nji snob duke ngrënë shan Shostakoviçin

gromësimë barazie

 

ja ku vjen dhe doktori armatosur me syze

t’i rrëfejë narratorit se qysh iu krimb truni

t’ia zhgroposë sekretet që kalben në shpirtin

prej druni

 

e merr mjeku kët’ punë me profesionizëm

narratorin gjithë kujdes e lëmon dhe e prek

aty ku kushdo sheh me menefregizëm

nj’odradek

 

dhe e zhvesh dalëngadalë si ta kishte dashnore

tue ia kqyrë me vëmendje drithërimën

narratorit i trembet e i dirset çdo pore

për vrimën

 

jo për vrimën e vet po për vrimën e botës

që s’e mbulon dot as gota as bora

s’i mungojnë botës planet a idetë për ta mbushur kët’ vrimë

por dora

Advertisements

Plazhet janë që njerëzit të zbaviten

In Vjersha on 20 Prill, 2015 at 12:21
Paul Feiler - Det dimri dhe shkëmbinj të zinj.

Paul Feiler – Det dimri dhe shkëmbinj të zinj.

Mbytja nuk është injorancë, veç dekadencë;

E detit i pëlqen të shkaktojë konfuzion ndër ne siç bën edhe tash.

 

Të gjithë do të notonin tek unë,

Ca edhe do të zhyteshin.

Shumica do të pshurreshin brenda.

Dhe do të kishte shumë peshq,

Kandilë dhe djegësira,

Copëza të shëmtuara lëkure të rënë nga dielli,

Gaforre dhe gjëra të vogla pa emër,

Lëndë të parë për sushi,

Leshterikë.

 

Dhe kështu do të prisja me padurim që të vinte dimri,

Që njerëzit të iknin e të mbetesha vetëm,

Dhe valët të më bëheshin dallgë.

Një plazh i mrekullueshëm, mizantrop.

Edhe në breg gurët do të mbuloheshin prej jazzit zëlartë të shkumës së bardhë

Të dallgës.

Dhe pulëbardhat do të vinin të hanin peshqit e mi,

Dhe stuhia ime do ua rëndonte krahët,

Me ujë shiu.

Dhe stuhia do vetëtinte mbi pemët në breg,

Peshqit do të trembeshin prej shkreptimës,

Njerëzit do të ishin larg, në qytetet e tyre të ndyra e të ngrohta

Duke pirë birrë dhe ujë të verdhë

Me erë mjegullsire.

Ndërsa unë do të vija erë jod,

Dhe era e veriut do të më shtonte rrebeshet,

Dallga e lartë do të përplasej në breg

Ku do të rrinte një vajzë.

Ajo do të bëjë disa hapa pas

Dhe deti nuk do ta marrë.

Dallga veç do t’ia lëpijë lëkurën e do të tërhiqet

Në punët e detit të saj.

Plazhet janë që njerëzit të zbaviten.

Vajtimi i ekskavatorit – I

In Përkthime, Vjersha on 15 Prill, 2015 at 15:14
Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Veç dashuria, veç njohja

ka rëndësi, jo të kesh dashur

jo të kesh njohur. Shkakton angushti

 

të jetuarit e një dashurie

të konsumuar. Shpirti nuk rritet më.

Ja në nxehtësinë e magjepsur

 

të natës që tashmë e plotë këtu

mes lakadredhave të lumit dhe pamjeve

të përgjumura të qytetit stërpikur dritash,

 

ende me copëzat prej mijëra jetësh

mosdashurish, misteri e mizerje

të ndjenjave, m’i armiqësojnë

 

format e botës që gjer dje

ishin arsyeja për të cilën ekzistoja.

I mërzitur, i lodhur, rikthehem në shtëpi përmes

 

sheshesh të zeza të tregjeve, rrugësh

të trishta rreth portit në lumë

përmes barakave dhe magazinave që përzihen

 

me lëndinat e fundit. Atje vdekatare

është heshtja: por më poshtë, te rruga Marconi

në stacionin Trastevere shfaqet

 

sërish e ëmbël mbrëmja. Në lagjet e tyre

në borgatat e tyre, kthehen mbi motorë

të vegjël – me veshje sportive apo me rrobat

 

e punës, por të shtyrë nga një afsh festiv

të rinjtë, me nga një shok pas,

të qeshur, të pistë. Klientët e fundit

 

llafosen në këmbë me zëra

të lartë natën, aty këtu, nëpër tryezat

e lokaleve ende të ndriçuar e gjysmë të zbrazët.

Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

I marri (apo pas çdo budalle qindron nji katund)

In Përkthime, Vjersha on 8 Prill, 2015 at 01:37

Provo me e pasun nji botë në zemër

Provo se me fjalë ti s’un e shqipton

Ndërsa rrezet e dillit ndajn’sheshin përgjys’

Mes katundit që qeshet

Dhe teje, budallës që shkon…

Madje as errsina rehat nuk të la

Tjerët andërrojn’veten, ti andrra për ta…

 

E kshtu, edhe ti ke shku’ me kërku’

Ca fjalë të sigurta për me u nigu’

Mjafton nji libër historie për me ua rrëmby’ mahninë gjys’ore

Ti lexove enciklopedinë, mësove shum’ store

Lexove q’atë derrin, Majakovskin kusar

Dhe vijove leximet gjersa mbete i marrë.

 

Jetën s’un e dita kurrë borxh kujt ia pata

Ama në çmendinë prapë borxhin e lajta:

Këtu në kodrinë jam mbyllë i mërzitë

Por prapë n’mendimet e mia ka dritë

Këtu në gjys’hije tash unë rri shpik fjalë

Ama prapë përmallohem të shoh diellin të dalë.

 

Dhe eshtnat e mia jetës kanë me iu dhurue

Nër lule e nër bar ato kanë me u blatue.

E jeta ndër zana t’shurdhuem ashtë mbytë

T’atij që e ka hupë budallën e n’kodrinë p’e lyp

T’atij që belbzon n’bajati t’ironisë

Se “nji vdekje e mshirshme e shpëtoi prej marrëzisë”…

 

Fabrizio de Andre

 

Errësira

In Përkthime, Vjersha on 7 Prill, 2015 at 18:37

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Të pyeta a është ngjitëse?

E ti më the, rrëkëlleje!

 

Nuk kam të ardhme

E di, pak ditë më mbesin

E tashmja s’është për të qenë

Thjesht punë që nuk presin.

Mendova se të shkuarën do ta kisha përgjithnjë

Por dhe aty ra errësira.

 

Duhet ta kisha paraprirë terrin

Të dallohej nëpër sy.

Ishe e re, ishte verë

Thjesht m’u desh të kridhesha në to.

Të të fitoja ishte lehtë

Por në këmbim, mora errësirën.

 

Nuk pi duhan, nuk pi alkool

Nuk kam dashuruar shumë

Por kjo është mjeshtëria jote.

S’është se më ka marrë malli shpirt

Se asgjë s’mundem të shijoj.

 

Dikur ylberin e kam dashur

Më pëlqente kur e shihja.

Në ndonjë agim tjetër do mendoj se ylberi ishe ti.

Por më është ngjitur errësira

Më kaploi më keq se ty.

 

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Mu ngjit errësira

Tek kupën tënde ktheja

Të pyeta a është ngjitëse?

E ti më the, rrëkëlleje!

 

Leonard Cohen

Kam me shku’  

In Përkthime, Vjersha on 6 Prill, 2015 at 22:39

 

Sot malin kam me e rru’

Kam me ua therë zemrën faraonëve

Kam me e shty rrugën tej përpjetës

Kujtimet prej syve t’mi kam me i shu’

E në mëngjes kam me shku’

 

Kam me pi sa t’përmbyten 1000 anije

Kam me t’i vjedhë paret prej kuletës

Kam me i spërkatë çarçafët e shtratit tem

E zogjtë krejt prej krysë kanë me m’fluturu’

Dhe në mëngjes kam me shku’

 

Me marrë çdo andërr që frymon

Me gjetë çdo çizme që po shkon

Krejt dritat e pijetores kam me i gju’

E në mëngjes kam me shku’

 

Lidhim 1000 dollarë bast

Që jam me një shok francez

Që lidhem poshtë tryeze

Në fyt konopin me shtrëngu’

Dhe në mëngjes me shku’

 

T’vyn krejt nji jetë me e fitu’

Nji shishe plot bourbon

800 okë me nitro

Çizmet përplasen teksa ai këndon

Dikush ka me i punu’

Asht nji gur përbrenda

Nuk di me ç’ka me mb’lu’

E në mëngjes me shku’

Tom Waits

Tek ulesha i trishtë, përbri saj

In Përkthime, Vjersha on 3 Prill, 2015 at 11:35

Tek ulesha i trishtë, përbri saj

Në dritare, pranë xhamit

Ajo fërkonte një mace në prehër

E zumë të shihnim botën, që binte në të shkuarën

 

Butësisht më tha këto fjalë

Me ca sy të tjerë, fort të mëdhenj

Ndërsa fytyrat i ngjeshëm tek xhami

Tek ulesha i trishtë, përbri saj

 

Dhe tha: atë, nënë, motër, vëlla

Ungj e emtë, nip edhe mbesë

Ushtar, detar, mjek e punëtor

Aktor, shkencëtar, mekanik a prift

 

Tokë e hënë e diell edhe yje

Planetë e kometa me bisht flakërues

Të gjitha janë pandalshëm duke rënë

Duke rënë dashurisht, mrekullueshëm

 

Mandej buzëqeshi e u kthye nga unë

Dhe priti t’i jepja një përgjigje

Flokët i derdheshin mbi supe

Tek ulesha i trishtë, përbri saj

 

Tek ulesha i trishtë, përbri saj

Macen ajo me shumë kujdes

Ma dha, dhe prapë i ngjitëm

Fytyrat tona të ndryshme në të njëjtin xham

 

Ti mund të kesh shumë të drejtë, i thashë

Por shihe atë që po rrëzohet tej në rrugë

Shihe se si po lyp ai ndihmë prej fqinjëve

Shih si zvarritet, i shkelur përnën këmbë

 

Gjithë lëvizja atje jashtë lidhet me një asgjë

Se secili ka për synim veç nevojën e tij

Shihe njeriun që zgjat dorën prej hendekut

Apo tjetrin që shkel mbi trupa të verbërish

 

Me dorën që më dridhej u ktheva kah ajo

Dhe ia largova prej syve flokët

Macja i kërceu sërish asaj në prehër

Tek ulesha i trishtë, përbri saj

 

Pastaj ajo i uli perdet poshtë

Dhe tha, oh, po ti kur po mëson?

Ajo që ndodh atje tej xhamit

Është thjesht diçka që s’të takon

 

Zoti të ka dhënë vetëm një zemër

Ti nuk je bujtinë për zemrat e vëllezërve të tu

Dhe zotit i bëhet vonë për dashamirësinë tënde

Veç aq sa i bëhet vonë për mungesën e saj te të tjerët

 

As nuk i bëhet vonë atij se ti u ule

Nëpër dritare duke gjykuar botën që ai krijoi

Ndërkohë përqark rriten grumbuj trishtimesh

Të shëmtuar, të panevojshëm, të stërfryrë

 

Atëherë e ktheu fytyrën tjetërkah

Ca lotë të mëdhenj i ranë nëpër fytyrë

E unë prej times nuk e fshija dot buzëqeshjen

Tek ulesha i trishtë, përbri saj…

 

Nick Cave