Arber Zaimi

Vajtimi i ekskavatorit – I

In Përkthime, Vjersha on 15 Prill, 2015 at 15:14
Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Çatitë e Romës, 1942, Renato Guttuso.

Veç dashuria, veç njohja

ka rëndësi, jo të kesh dashur

jo të kesh njohur. Shkakton angushti

 

të jetuarit e një dashurie

të konsumuar. Shpirti nuk rritet më.

Ja në nxehtësinë e magjepsur

 

të natës që tashmë e plotë këtu

mes lakadredhave të lumit dhe pamjeve

të përgjumura të qytetit stërpikur dritash,

 

ende me copëzat prej mijëra jetësh

mosdashurish, misteri e mizerje

të ndjenjave, m’i armiqësojnë

 

format e botës që gjer dje

ishin arsyeja për të cilën ekzistoja.

I mërzitur, i lodhur, rikthehem në shtëpi përmes

 

sheshesh të zeza të tregjeve, rrugësh

të trishta rreth portit në lumë

përmes barakave dhe magazinave që përzihen

 

me lëndinat e fundit. Atje vdekatare

është heshtja: por më poshtë, te rruga Marconi

në stacionin Trastevere shfaqet

 

sërish e ëmbël mbrëmja. Në lagjet e tyre

në borgatat e tyre, kthehen mbi motorë

të vegjël – me veshje sportive apo me rrobat

 

e punës, por të shtyrë nga një afsh festiv

të rinjtë, me nga një shok pas,

të qeshur, të pistë. Klientët e fundit

 

llafosen në këmbë me zëra

të lartë natën, aty këtu, nëpër tryezat

e lokaleve ende të ndriçuar e gjysmë të zbrazët.

Qytet i mjerë e i mrekullueshëm

që më ke mësuar atë gjë që të gëzuar e të ashpër

burrat ua mësojnë fëmijëve,

 

gjërat e vogla në të cilat madhështia

e jetës në paqe zbulohet, se si

të shkoj i fortë e i gatshëm tek turmat

 

e rrugëve, se si t’i drejtohem një tjetër njeriu

pa u dridhur, të mos turpërohem

kur shoh të numërohet paraja

 

prej gishtave gjumashë të fatorinos

që djersit ndanë fasadave që rendin

në një ngjyrë të përjetshme verore;

 

se si të mbrohem, si të fyej, si ta mbaj

botën përpara syve e jo

vetëm në zemër, si të kuptoj

 

se pakkush i njeh pasionet

në të cilat jetova:

që nuk më janë vëllazërorë, e megjithatë janë

 

vëllezër pikërisht sepse kanë

pasione njerëzish

që të gëzuar, të pavetëdijshëm, të plotë

 

jetojnë prej përvojash

që unë nuk i njoh. I mrekullueshmi, i mjeri

qytet që më ka bërë të kem

 

përvojën e asaj jete

të panjohur: gjersa më bëri të zbuloj

atë që, tek secili, ishte bota.

 

Një hënë që po vdes në heshtjen

që jeton prej saj, e zbardhur mes afsheve

të dhunshme që mjerisht mbi tokën

 

memece jete, me rrugët e bukura me plakat

rrugica, pa dhënë dritë, shkëlqejnë

dhe prej gjithë botës reflektohen

 

atje lart, pak avull resh të nxehta.

Është nata më e bukur e verës.

Trastevere, në aromë prej sane

 

nga stalla të moçme, nga taverna

të zbrazura, ende nuk fle.

Qoshet e errëta, muret e qeta

 

Tingëllojnë prej zhurmash të magjepsura.

Burra e djem po kthehen në shtëpi

– nën zbukurime dritash që zëre se janë diell –

 

drejt rrugicave të tyre, ku përzihet

errësira me plehrat, me atë hapin e butë

prej të cilit aq shumë u pushtua shpirti

 

kur me të vërtetë dashuroja, kur

me të vërtetë dëshiroja të kuptoja.

E njësoj si atëherë, zhduken duke kënduar.

 

Pier Paolo Pasolini

 

Reklama

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: