Arber Zaimi

Peizazhi i shumësisë që vjell

In Përkthime, Vjersha on 9 Gusht, 2015 at 01:49
Ilustrim për poemën "El paisaje de la multitud que vomita", Olalla Ruiz, 2012

Ilustrim për poemën “El paisaje de la multitud que vomita”, Olalla Ruiz, 2012

(Muzg në Coney Island)

F. Garcia Lorca

 

Gruaja e dhjamur erdhi e para

duke shkulur ca rrënjë e duke mbajtur të lagësht timpanin e tamburëve.

Gruaja e dhjamur

që ua nxjerr jashtë të brendshmet oktapodëve tek japin shpirt.

Gruaja e dhjamur, armikja e hënës,

bridhte nëpër rrugë e ndërtesa të pabanuara

dhe linte në qoshe rrugësh kafka të vogla pëllumbash

dhe grishte furitë e banketeve të shekujve të fundit

dhe thërriste demonin e bukës prej kodrinave të qiellit të pastër

dhe fuste një mall për dritë në tunelet e nëndheshme.

Janë varrezat. E di. Janë varrezat

dhe dhimbjet e kuzhinave, groposura nën rërë,

janë të vdekurit, fazanët a mollët e një kohe tjetër

që na shtrëngojnë në fyt.

 

Mbërrijnë thashethemet nga pylli i së vjellës

ku gratë janë të zbrazëta e fëmijët janë prej dylli të nxehtë

ku pemët janë të fermentuara dhe kamarierët e palodhshëm

shërbejnë pjata me kripë nën harpat e pështymës.

S’ke nga ia mban biri im, vill! Nuk ke nga ia mban.

Nuk është e vjella e ushtarit mbi gjoksin e një prostitute,

as e vjella e maces që i ngeci bretkosa në fyt.

Janë të vdekurit që gërvishtin me duart e tyre prej dheu

portat e gurta ku kalben retë dhe ëmbëlsirat.

Gruaja e dhjamur erdhi e para

me njerëzit e anijeve, tavernave, kopshteve.

E vjella i shkund butësisht tamburët e saj

midis ca vajzave prej gjaku

që i luteshin hënës për mëshirë.

E zeza unë! E zeza unë! E zeza unë!

Fytyra ime qe imja po tash nuk është më

kjo fytyrë që dridhet e lakuriqësuar nga alkooli

dhe që lëshon varka të pabesueshme

mes anemonave të moleve.

Unë me këtë fytyrë mbrohem

që lundron nëpër ato dallgë ku agimi nuk shkon.

Unë, poet i pakrahë, i humbur

në shumësinë që vjell,

pa kalin guximtar që të presë

myshkun e dendur në tëmthat e mi.

Por gruaja e dhjamur vazhdoi e para

dhe njerëzit kërkonin ato farmaci

ku të mund të gjendej tropiku i trishtë.

Vetëm kur u ngrit flamuri dhe erdhën qentë e parë

u dynd gjithë qyteti në bordurat e moleve.

 

Nju Jork, 29 dhjetor 1929

Reklama
  1. nella saliva,nella carta ,nell eclisse,..In tutte le linee,in tutti i colori..,in tutti i boccali..,nel mio petto..,fuori..dentro..,nel calamaio..nelle difficolta a scrivere…nello stupore dei miei occhi..nelle ultime lune del sole..il sole non ha lune…
    In tutto.
    Dire ..e stupido,e magnifico..

    …nelle mie urine..nella mia bocca..nel mio cuore..nella mia follia..nel mio sogno..nella mia carta assorbente..nella punta della penna..nelle matite,nei paesaggi..nel cibo,nel metallo..nell immaginazione…
    Nelle malattie…nelle rotture..nei suoi Pretesti..,nelle sue menzogne

    Frida Kahlo

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: