Arber Zaimi

Archive for Shtator, 2015|Monthly archive page

Legjenda e lavires Evelinë Ro

In Përkthime, Vjersha on 29 Shtator, 2015 at 01:58

Bertolt Brecht (1918)

Max Beckmann - Rrëmbimi i Europës, 1933

Max Beckmann – Rrëmbimi i Europës, 1933

 

 

Ishte pranverë, e mbi det s’kishte hije

(n’pranverë ish dhe ajo…)

Me varkën e fundit na erdh në anije

Një vashë që quhej Evelinë Ro.

 

Një këmishë të leshtë kish mbi lëkurën

Të bardhë sa t’i lbyrte sytë

Gjerdanë s’mbante përveç flokëve

Të arta aq sa s’kish të dytë.

 

“Oh kapedan, merrmë në anije

Në Palestinë të shikoj Jezunë”

“Të marrim vashë, se jemi të marrë

E vashë kaq të mirë s’kemi parë askund”.

 

“Ua shpërbleftë! Se unë skamnore

E shpirtin ia kam falur Krishtit Zot”.

“Atëherë do të na japësh hiret vajzërore.

Zoti udhëtimin s’ta paguan dot

Se ka shumë kohë i vdekur”.

 

Lundruan detarët në diell e në erë

Dhe bënë dashuri me Evelinë Ro

Me të hëngrën bukë, me të pinë verë

Dhe qanë, kur qante ajo.

 

Vallëzuan netëve. Vallëzuan ditëve

Sa edhe timonin e harruan dikur

Evelin Ro qe e butë dhe e ëmbël

Ndërsa marinarët të ashpër si gur.

 

Shkoi pranvera, dhe vera shkoi tash

Çdo natë këmbëzbathur endej mbi kuvertë

Nën dritën e hënës, prej kiçit në bash

Përpiqej një breg të premtuar të shohë

E varfra vajzë, e varfra Evelinë Ro.

 

Vallëzonte çdo natë. Vallëzonte çdo ditë

Dhe pas lodhjes sëmundja kaplon

“Oh kapedan, kur vallë kemi me mbërritë

Në qytetin e Zotit Tonë?”

 

Kapedani i rrinte shtrirë mbi prehër

E puthte edhe qeshte domosdo

I thoshte se fajin pse s’ gjenin kund breg

S’e kish tjetërkush, veç Evelinë Ro.

 

Vallëzoi çdo natë, vallëzoi çdo ditë

E u lodh aq sa s’ndihej e gjallë

Ata më s’e deshën, qejfi iu ronit

Kapedanit dhe secilit që vinte vërdallë.

 

Fustan të mëndafshtë mbi lëkurën e saj

Dregëzuar nga plagët e grista

Mbi ballin e rrudhur qëndronte si skaj

Një tufë me flokë të pista.

 

“Nuk do të shoh kurrë o Krisht o imzot

Kurmi im është i ndotur për ty

E ti te një kurvë e skamur s’vjen dot

S’jam më grua e mirë tani.”

 

U end pa u ndalur prej bashit në kiç

Gjer zemra e këmbët iu çanë

E një natë të errët kur askush zgjuar s’ish

U nis vetë të dalë në bregun matanë.

 

Ishte janar i ftohtë

E aq gjatë i ra të notojë nëpër det

Se deri në mars a në prill a në maj

Nuk lëshojnë pemët gjethe të lajmërojnë jetë.

 

Ia dha veten valëve që të zeza sterrojnë

Dhe e lanë, e bënë të bardhë si dritë

Në Tokën e Shenjtë ato do ta çojnë

Para se Kapedani të ketë mbërritë.

 

Në pranverë kur mbërriti në dyer të qiellit

Shën Pjetri në fytyrë ia përplasi ato

“Zoti më tha se nuk mund të pranojë

Laviren Evelinë Ro”.

 

Por edhe kur shkoi në dyer të Ferrit

Prapë mbyllur i gjeti ajo

Djalli bërtiti “nuk mund ta pranoj unë

Të ndershmen Evelinë Ro”.

 

U end nëpër erë, nëpër qiej me yje

Pa ditur se ku po shkon.

Një natë e pashë tek ecte në një arë.

Rrëzohej, pengohej, po kurrë nuk ndalon.

E gjora vajzë, e gjora Evelinë Ro.

Advertisements

Lumë i bronztë

In Vjersha on 23 Shtator, 2015 at 18:24
John Duncan - Phlegethon, 1930

John Duncan – Phlegethon, 1930

Rri shoh i mpirë këtë lumë

Këtë lumë të trazuar e gjithnjë të pagjumë

Stërdallgë

Dhe erëra që ujërat kreshpërojnë

E dritën e rrëgjojnë në njëqind mijë pikëlima.

Mbi të rri një qiell i hapur, i bardhë

I lartë, i rrallë, i përkohëshëm.

E unë si i mpirë rri shoh këtë lumë.

Varka, trarë edhe plot mbeturina që rrëmbimi

I sjell bashkë me rrjedhën.

Megjithatë ai duket

Si shtatore e pambaruar prej bronzi të zi

E mbi të

Rreth e rrotull sillet hëna si në një marrëzi.

Dielli vesh një kravatë hipsteri

Dhe hëna e shkurton minifundin

Yjet zgurdullojnë sytë

Përpiqen të shohin sa të mundin

Me vështrimin e tyre të mekur.

E unë këtë lumë rri shikoj si i vdekur.

Pse nuk shteret?

Pse nuk avullon?

Pse nuk e përpin toka?

Pse nuk kthehet në qiell?

Apo pse nuk kthehet në sytë nga ka rrjedhur si lot?

O lumë i ndryshkur, i kotë

Si shtatore e pambaruar prej bronzi të zi

I trazuar, i zhurmshëm

I paqëndrueshëm

Të shoh si i mpirë.

Po a jam unë ai që po e sheh këtë lumë? A jam unë?

Sigurisht që jam unë!

Edhe pse i verbër

Nuk mund të pushoj së shikuari

Mbeturinat e mia

Që pluskojnë të shpërndara

Mbi lumë.

Karvani anakronik, apo Liri dhe Demokraci

In Përkthime, Vjersha on 22 Shtator, 2015 at 03:49

 

Grossstadt - Otto Dix, 1928

Grossstadt – Otto Dix, 1928

Bertolt Brecht

 

Në Gjermani erdh pranvera.

Mbi rrënoja seç fryn era

Dhe mështeknat çelin fletë

Sytha t’gjelbër lajmërojnë jetë

 

Që prej luginave në jug

Shumë votues dalin në rrugë

Bashkohen në hap solemn me shokë

Dy pankarta përmbi kokë

 

Prej dërrasash vjetëruar

Dalëboje parrulla e shkruar

Me mesazhin plot lavdi

Liri dhe Demokraci.

 

Në çdo kishë këmbanat ranë duke qarë.

Vejusha ushtarësh, gra pilotësh të vrarë

Jetimë, të plagosur, gjymtuar, dhunuar

Shihnin gojëhapur kush qe duke marshuar.

 

Shurdhët qorrave u tregonin

Cilët qenë që po marshonin

Pas slloganit si ai

Liri dhe Demokraci.

 

Në krye të marshit një idiot

Brohoriste me zë të plotë

“Allons, enfants, God save the King

Dhe dollarin, tring tring tring”

 

Në rresht të dytë, goxha punë

Qenë dy murgj, mbështjellë me zhgun

Por poshtë rrobave në sy bie

Një shkëlqim çizmesh ushtrie.

 

Kryq më të gjerë kanë në flamur

Se svastika që ish dikur

Kryqi i thyer u vjetërua

U la pas e u harrua.

 

Nën flamur marshon një frat

Ardhë prej Romës ky i ngratë

Ku kish lënë të Shenjtin Atë

Me sy nga Lindja, plot inat.

 

Pas tij vjen një turmë me burra

Brohorasin urra-urra

Për Natën e Thikave t’Gjata

Rroftë liria, rroftë nata.

 

Pas tyre ecin drejtorë trustesh

Pa fytyrë, por padronë lufte

Luten për armë e për industri

Liri dhe Demokraci.

 

Si një gjel por puplarrjepur

Pangjermani marshon paepur

Dhe kërkon e s’i vjen plasje

Liri Fjale (Fjala është “Vrasje”).

 

Vazhdon marshimi me mësuesit

Servilët, trukorruptuesit

Duan të drejtën për të edukuar

Kasapë të rinj për të luftuar.

 

Pastaj ecin mjekë e doktorë

Rob të Hitlerit, çnjerëzorë

Qëkërkojnë të lejohet

I kuqi të viviseksionohet.

 

Tre shkencëtarë hijerëndë pro-nazi

Të famshëm se shpikën dhoma gazi

Kërkojnë që të ketë dhe për kimi

Nga pak Liri e Demokraci.

 

Vijnë ekspertët e urryer

Dikur miq të kryqit të thyer

Prej këtyre pleshtave Shteti i Ri

Drejtohet në hierarki.

 

Më pastaj vijnë ish-redaktorët

E ish-gazetës Sturmer të gjorët

Që të gjithë protesojnë

Liri Shtypi po kërkojnë.

 

Taksapaguesit e ndershëm marshojnë butë-butë

Dikur qenë të famshëm se thernin çifutë

Por sot protestojnë, kërkojnë garanci

Pa kushte për çdo minoritet të ri.

 

Deputetët radhën kanë

Që në kohë të Hitlerit, ishin Arjanë

E tani shiten si juristë

E meriton lirinë ky talent i pistë!

 

Kur njeriu i tregut të zi

U pyet ç’do në marsh ai

U përgjigj pa mendjevrarje:

“Dua liri për sipërmarrje”.

 

Dhe gjyqtari (ja dhe tjetra)

Se ku i gjen ca ligje të vjetra

I hitlerizuar fund e majë

Njerëzit si vetja i shpall pa faj.

 

Poetë, piktorë, muzikantë plot etje

Kërkojnë fonde, pozita e mbështetje

Këta shpirtra fisnikë sot betohen

Se për Fuhrerin më as që kujtohen.

 

Nëpër rrugë ndihet një lehje e zgjatur

Esesi i djeshëm sot paguhet për të rrahur

Liria ka nevojë dhe për njerëz si ai

Pra Liri dhe Demokraci.

 

Edhe gratë naziste që marshojnë në krah

Me fundet e shkurtra, ngritur në hava

Sot me cica e shalë dhe këto qyqare

Marrin prej aleatëve kafe e cigare.

 

Gra prej Kraft durch Freude, spiunë e racistë

Hetues të Gestapos e të policisë

Spekullantë financiaristë

Çlirimtarë irredentistë

 

Aleatë zgjedhjesh e fushatash

Gjak e baltë, mbi lagje e fshatra

Gromësimë qelbur në raki

Liri dhe Demokraci!

 

Gjersa krejt të kutërbuar

Në Mynih marshimin e kanë përfunduar

Qyteti që nazizmin polli

Aty Gjermania vdekjen e vet ndolli.

 

E mjeruar, e çoroditur

Rri borgjezia e habitur

Mbi gërmadha që dikur qenë shtëpi

Sot pa ushqim e pa qartësi.

 

Parada erëkeqe ndalet

Te Braunhausi që të falet

Mes rrënojash, mes gërdie

Në heshtje dalin nja gjashtë hije

 

Të gjithë pushojnë çdo pipëtimë

Të nderojnë këtë takim

Dhe gjashtë hije në gjashtë qerre

I bashkohen paradës tmerre.

 

Në gjashtë qerre këta gjashtë anëtarë

Të partisë që qe më parë

Marshojnë e turma brohoret

Kjo është Liri e Demokraci e vërtetë.

 

Një kamzhik në dorën eshtake

E para është SHTYPJA dredharake

Mbi një autoblind të ri

Dhuruar nga jona industri.

 

Mbi një tank të vjetëruar

Marshon MURTAJA e mallkuar.

Që të mbulojë frymën erërëndë

Mbulon gojën me pëllëmbë.

 

Mbas saj ecën vetë MASHTRIMI

Me birrë në dorë, për hir të marshimit

Mbush gratis çdo gotë me pije

Por me kusht, t’ia falësh fëmijët.

 

Pas tij vjen ajo plaka e rrudhët

Që nuk lodhet, prapë merr udhët

IDIOTËSIA vjen në skenë

Dhe MASHTRIMIN me sy gjen.

 

Me ngadalë si në një dramë

Qaset VDEKJA pa rropamë

Me zë të lehtë nanuris

Ëndrra t’ëmbla të lirisë.

 

Dridhur prej krizës së fundit

HAJDUTËRIA zgjohet gjumit

Prej feldmarshalli kapën e kokës

Nën krah mban një glob të Tokës.

 

Të gjashtë këta hijerëndë

Kryelartë, gishtin në këmbëz

Medoemos kërkojnë tani

Të ketë Liri e Demokraci.

 

Një qivur i madh nga pas iu shkon

Gjashtë shtazëve që marshojnë

Në të cilin kush e di

Se ç’milet mbyllur po rri.

 

Era fryn për ta muzikë

Muzikë morti, plot me frikë

Në marsh vijnë dhe qeraxhinjtë

E dikurshëm, por dhe minjtë

 

Lënë rrënojat e masivisht

I bashkohen paradës në bisht

Duke ikur thërrasin “Liri!”

“Liri dhe Demokraci!”

Moçali

In Përkthime, Vjersha on 20 Shtator, 2015 at 01:32
Kurt Seligmann - Valle në rreth, 1941

Kurt Seligmann – Valle në rreth, 1941

Kam parë shumë miq, ndër ta dhe mikun që desha më fort

Të fundosen pashpresë në atë moçal

Të cilit i kaloj përditë përbri.

 

Por një fundosje jo gjithnjë mbaronte

Në një mëngjes të vetëm. Shpesh merrte

Javë; kjo i bënte edhe më të padurueshme

Kujtimet e kohëve kur bashkë bisedonim gjatë e gjerë

Mbi moçalin, i cili qysh atëherë

I kish përpirë aq shumë të tjerë.

 

I pashpresë unë e shihja teksa zhytej

Mbuluar me këpushë

Në baltën rrëzëllitëse

Që lëvizte ngadalë:

E mbi fytyrën që fundosej

Të tmerrshmen

Buzëqeshje të nginjur.

 

Bertolt Brecht

Vajza e pagjumësisë

In Vjersha on 16 Shtator, 2015 at 13:42
Vajza e vogël i prin minotaurit të verbër, natën - Pablo Picasso, 1937

Vajza e vogël i prin minotaurit të verbër, natën – Pablo Picasso, 1937

Dymbëdhjetë vjeç është vajza.

Askush s’e ka parë të dalë ndo’jherë netëve.

Më shpesh e sheh në radhë tek burimi

Kah shtriqet duke pritur që të mbushë ujë:

Askush s’e nguc, e lënë ta zërë gjumi.

Por zhurma e hidhur e ujërave

Vajzës gjumin ia tret

S’i mbyll dot qepallat nën zhurmën e hidhur

Nëpër net, nëpër net, nëpër net…

Antelegji

In Vjersha on 15 Shtator, 2015 at 07:59

 

Nëna e Leminkainenit - Akseli Gallen-Kallela, 1897

Nëna e Leminkainenit – Akseli Gallen-Kallela, 1897

 

Ti qesh sepse e di, moj vajzë e rritur

Se atje në dritë ku qeshin gjërat

E gjalla, ai mirëmëngjesi yt i fundit, hidhësirë

Pra e di se ku qeshjet e tua, ku

Qeshjet e tua luksoze e të sheqerosura

T’i qeshësh, madje edhe dashnori më

Profesionist s’mund të t’i vjellë

Ato qeshje nëpër leshra e në qerpikë

E të t’i copëtojë me shpejtësi e ashpërsi

Mbi tëmthat e ballin edhe faqet

E thara, të t’i zaptojë e t’i infektojë

Me sëmundjen e madhe, gjersa një terr

I hidhur të sjellë shtangie në sytë e tu që qeshin.

 

Qeshesh, dhe dëshiron të të tregoj ndonjë

Ndodhi të re, ndërkohë që të duket

E hidhur të përfytyrosh ditë

Të afërta që gëzimi ia rrëmben

Përrallave, o shpirt i neveritshëm, përrallave

Që gjithkush ty t’i tregon vijimësisht

Ato përrallat madhështore e solemne

Me hidhërime të mëdha, me ndyrësi

Që tash ngjajnë shumë të lumtura, e që

Ti qesh për t’i larguar prej zemrës, të gjitha

Si zëra dreqërish të mëdhenj që për t’i larguar

Prej shtëpisë së dikurshme, për t’i hequr

Dreqërit prej saj ia rrëzove edhe muret.

 

Qesh edhe për gëzimin

Jetësor të një supermarketi të madh

Plot me ngjyra, me zbukurime të reja me

Zhveshje të reja, në një autostradë të lumtur

Në orën e mesditës, dhe gjithë ato gjëra

Mendon se janë duke u rritur në

Dritë të vërtetë, njësoj si pemët

E mbjella në pyll? Por s’duhet të qeshësh.

Lërmë të ta ndal qeshjen, o shpirt arrogant,

Me shpejtësi, me një shtupë që i ndal

Gjithë qeshjet e tua, a thua se dje

Po të mundja, do i kisha ndalur të gjitha

Që të mos vinin në gojën time, kështu ti, e hidhur.

Ndoshta arrin të qash: nëse qan, qoftë edhe prej gëzimit,

Kjo më mjafton. Është e rëndësishme që

Qielli të të dalë krejtësisht jashtë zemre, se

Kohë s’ka më. A s’është vallë kjo qeshja e fundit?

Unë isha i hidhur, ti ishe solide, e ashpër, e rreptë.

 

Do të vijë lufta, me krahë të hapur

Dhe ti do ta dëgjosh moj vajzë e rritur, tek vjen.

Ajo nuk do të kthehet përditë te ty, por menjëherë

Do të të thotë gjithçka; pra mbylli sytë

Do të jetë njësoj si të ulërasësh një lutje

Të thjeshtë, për një kohë të shkurtër

Deri sa të vijë një mesditë tjetër

Që ndoshta do të jetë më e kripur dhe më e gëzuar

Befasisht do të ndodhë, por me vetëdije të plotë,

Që krejt kuptimin do dish t’ia harrosh. Shumë rrallë

Do të ecim në atë shteg të papërzgjedhur

Të ku e di se çfarë lumturish të planifikuara. Përgjatë

Lumenjve më të errët do të heshtim

Nën melodinë bezdisëse të këngëve më të reja

Por fjalët e këngëve do të na detyrojnë

Të ndjekim kuptimin e tyre.

 

Do heshtim sepse nuk duam që këngët

Të mund të na i qeshin shpirtrat tanë drejtpërdrejt

Së paku jo aq shumë. Ti do mbyllësh dhe sytë;

Vdekjen e shëmtuar do ta përfytyrojmë si një jetë të

Kthjellët. A thua se ti shumë rrallë

Do shfaqje interes për dështimet e mia

Dhe unë do të urreja me gjithë shpirt. Qaj tani. Thuajse s’qesh më.

Do dalim prej një shtëpie të madhe e prej një qyteti

Të stërpopulluar. Dhe do të jesh e detyruar

Që në ditët e zakonshme të shkosh bashkë me mua

Në azile ku pleqve të pamundur t’ua vjedhim

Ushqimin, atë ushqimin që ua gatuajnë ateistët

Që është thuajse i zi, plot me aroma, mbështjellë me qese të kuqe

Me shirita të gjelbër. Nëse kjo s’të pëlqen mirë; e nëse të pëlqen

Pra nëse të duket shumë e gëzueshme, atëherë

Ke për të shkuar atje pa mua, duke qeshur

O shpirt i neveritshëm, dhe nuk do kthehesh në shtëpinë e madhe

E unë, a thua se do isha i shëndetshëm

Do shikoj realisht heshtjen tënde të ashpër

Doemos kuptimplotë,

Si ato ushqimet e kripura, ato ushqimet e stërmëdha

Që përgatisin ateistët e lumtur arrogantë.

Elegjitë Buckow

In Përkthime, Vjersha on 8 Shtator, 2015 at 22:57

 

Foto nga filmi "Vera e fundit e Brechtit"

Foto nga filmi “Vera e fundit e Brechtit”

Bertolt Brecht, 1954

 

MOTTO

Po të frynte një erë

Do të ngrija një velë

Po të mos kisha velë

Do e kisha bërë një, me pëlhurë e dërrasa.

NDËRRIMI I RROTËS

Jam ulur në trotuar

Shoferi po ndërron rrotën.

Nuk më pëlqen vendi nga kam ardhur.

Nuk më pëlqen vendi ku po shkoj.

Pse me kaq padurim unë

Po e vështroj ndërsa ndërron rrotën?

KOPSHTI ME LULE

Anës liqenit, thellë mes bredhave e plepave të argjendtë

Rrethuar me mure e hendeqe një kopsht

Kaq mençurisht i punuar me lule të ndryshme

Që lulëzojnë prej marsit e deri në tetor.

 

Këtu, mëngjeseve, jo shumë shpesh, unë ulem

Dhe uroj që ta kem dhe për vete mundësinë

Në çdo stinë, të mirë a të keqe

Të tregoj një anë timen të mirë a një tjetër.

ZGJIDHJA

Pas kryengritjes së 17 qershorit

Sekretari i Lidhjes së Shkrimtarëve

Porositi të shpërndaheshin broshura në Bulevardin Stalin

Ku të pohohej se populli

E kish shkelur besimin që i pat dhënë qeveria

Dhe do të mund ta rifitonte vetëm nëse

Do të përpiqej dy herë më shumë. A nuk do të ishte më e lehtë

Për qeverinë në këtë rast

Ta shpërndante popullin

Dhe të zgjidhte një tjetër?

KOHË TË MËDHA ÇUAR DËM

Mora vesh që po ndërtohen qytete

S’kam qenë në asnjë prej tyre.

Çështje statistikash mendova

Jo historie.

E ç’kuptim kanë qytetet që ndërtohen

Pa urtësinë e popullit?

MËNGJES MISTREC

Plepi i argjendtë që dikur ishte bukuroshja më e vlerësuar e këtij vendi

Tash është gërmuqur si një plakë. Liqeni

Një pellg me ujë të ndenjur që s’të vjen ta prekësh!

Vjollcat mes gojëluanëve, arrogante e pa pikë shije.

Pse?

Mbrëmë në ëndërr pashë gishta që drejtoheshin kah unë

Si të isha lebroz. Gishta të rrudhur prej punës edhe

Të thyer.

S’e dini! U rrënqetha

I vrarë në ndërgjegje.

PËRSËRI ASHTU

Pjatat përplasen në tryezë aq fort

Sa supa derdhet prej tyre.

Me zë të çjerrë

Jehon urdhri: Tash ha!

 

Shqiponja prusiane

Ngjesh ushqimin

Tek fytet e zogjve të vet.

DITË E NXEHTË

Ditë e nxehtë. Me makinën e shkrimit mbi gjunj

Jam ulur në shtëpinë verore. Një varkë e gjelbër

Shfaqet nëpër shelgjishtë. Në anë të saj

Një murgeshë e trashë, veshur trashësisht. Përballë saj

Një njeri i moshuar në rroba banjoje, ndoshta një prift

Që mbante rremat, voziste sa kishte fuqi

Dhe një fëmijë. Njësoj si në kohët e vjetra, mendoj

Njësoj si në kohët e vjetra.

E VËRTETA BASHKON

Miq, dëshiroj të dini të vërtetën dhe ta thoni.

Jo si Cezarë të lodhur evazivë: “Nesër do të ketë grurë”.

Por si Lenini: Deri nesër

Do të kemi arritur, përveç nëse…

Siç thotë dhe refreni:
“Vëllezër e kam për detyrë

T’ju them menjëherë

Jemi në një situatë të vështirë

Pa shpresë në derë”

Miq, me gjithë zemër të pranojmë

Dhe me gjithë zemër PËRVEÇ NËSE!

TYMI

Shtëpia e vogël mes pemëve anësh liqenit.

Prej çatisë ngrihet tymi.

Pa të

Sa keq do të ishte

Shtëpi, pemë dhe liqen.

HEKUR

Në një ëndërr, natën që shkoi

Pashë një stuhi të madhe.

Rrëmbeu gjithë armaturën

Hallkat mbërthyese u thyen

E shufrat e hekurta ranë poshtë

Ndërsa pjesët prej druri

U përkulën pak, e s’i gjeti gjë.

BREDHAT

Në orët e para të ditës

Bredhat e lartë janë të bakërt.

Kështu më dukeshin mua

Gjysmë shekulli më parë

Dy luftëra botërore më parë

Me sy të parritur.

BURRI ME NJË DORË TË VETME, NËPËR SHKURRE

I qullur në djersë ai përkulet

Të mbledhë shkarpa. Mushkonjat

I largon me tundje të kokës. Mes gjunjëve

Me mundim grumbullon shkarpat. Duke hungërirë

Drejton trupin, ngre dorën lart që të ndjejë

Nëse po bie shi. Me dorën e ngritur

Esesi i frikshëm.

TETË VJET MË PARË

Ishte një kohë

Kur gjithçka këndejpari ishte ndryshe.

Gruaja e kasapit e di.

Edhe postieri kishte ecur me hap ushtarak.

Po ç’kishte bërë vallë elektriçisti?

DUKE LEXUAR HORACIN

Edhe Përmbytja

Nuk zgjati përgjithnjë.

Erdhi një kohë

Kur ujërat e errët u tërhoqën.

Po, por ca prej tyre

Ndenjën më gjatë.

TINGUJ

Vonë, në vjeshtë

Plepat e argjendtë mbledhin truma të mëdha sorrash

Por gjatë gjithë verës kur

Vendi s’ka zogj unë dëgjoj

Veç tinguj që vijnë prej njerëzish.

Dhe s’kam asnjë kundërshtim.

DUKE LEXUAR NJË LIBËR SOVJETIK

Të zbusësh Vollgën, lexoj

S’ka për të qenë punë e lehtë. Ajo do të thërrasë

Vajzat e veta në ndihmë, Okën, Kamën, Unzhën, Vjetlugën

Dhe mbesat e saj, Çusojavën, Vjatkën.

Do të mbledhë gjithë forcat e saj me ujëra prej shtatë mijë rrëkesh

Dhe plot me mëri do të përplaset me digën në Stalingrad.

Ky lumë, gjeni mendjehollë, me hiletë djallëzore

Të Odisesë grek, do të vërë në punë çdo çarje

Do të lëshohet në anën e djathtë, do të tejkalojë nga e majta, do të mbulohet

Nëndhe – por, me sa po lexoj populli sovjetik

Që e do, që këndon këngë për të, kohët e fundit

E ka studiuar mirë dhe jo më vonë

Se 1958

Ka për ta zbutur.

Dhe fushat e zeza të pllajave kaspike

Djerrinat, thjeshtrat

Do t’i shpërblejnë me bukë.

QIELLI I KËSAJ VERE

Lart mbi liqen fluturon një bombardues.

Prej varkave që lundrojnë

Ngrenë kokën fëmijët, gratë, një burrë plak. Nga largësia

Ata duken si zogj të vegjël, me sqepat

Fort të hapur, që presin ushqim.

MISTRIA

Në ëndërr isha në një kantier ndërtimi. Isha

Murator. Në dorë

Mbaja një mistri. Por kur u përkula

Për të marrë llaç, u dëgjua një e shtënë

Që e ndau përgjysmë hekurin

E mistrisë time.

MUZAT

Kur burri i hekurt i rreh

Muzat këndojnë më fort.

Me sytë më të zinj

E adhurojnë si bushtra.

Vithet e tyre spërdridhen me dhimbje.

Kofshët e tyre me epsh.

DUKE LEXUAR NJË POET GREK TË KOHËVE TË FUNDIT

Në kohën kur humbja e tyre qe e sigurt –

Nëpër llogore kish nisur vajtimi i të vdekurve –

Trojanët filluan të rregullonin ca pjesë të vogla, pjesë të vogla

Në portat e trefishta të drunjta, pjesë të vogla.

Dhe nisën të kishin guxim, të shpresonin.

 

Edhe trojanët pra, dhe ata.