Arber Zaimi

Archive for Maj, 2016|Monthly archive page

Unë jam njeri i nëndheut

In Përkthime, Vjersha on 31 Maj, 2016 at 16:58
Qilim pers (fragment), shek. XVI

Qilim pers (fragment), shek. XVI

Reza Baraheni

Tash unë jam njeri i nëndheut

më nuk kam për të dalë mbi faqe të dheut

Perëndia bibliotekat poezia i përkasin dheut

dorëshkrimi im nuk mban përralla për fëmijë

as romanca për pleq

Unë jam pusi i prishur i historisë

më lypin, më ngasin, më

mallkojnë dhe në fund më thajnë

mjekrën e lashë peng në kubetë e historisë

boja ime vrasëse ka për ta njollosur çdo dorë

që zgjatet drejt meje unë s’jam i përshtatshëm për të qenë në tekste

shkollore a universitare

nëse dëshiron të më shohësh, shih thellë në honin

e një pusi nafte prej majës së Everestit

hidh shkrepset e tua

që unë të mundem ta kall botën flakë

Unë jam njeri i nëndheut

veç zjarri im do të dalë mbi faqe të dheut.

Advertisements

Bota si meditim

In Përkthime, Vjersha on 24 Maj, 2016 at 00:38

Shoen Uemura - Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Shoen Uemura – Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Wallace Stevens

Të jetë vallë Uliksi ai që po afrohet që prej lindjes
Ai aventurier që kurrë nuk u sos? Lisat janë përtërirë.
Dimrit i doli boja. Dikush po lëviz

Atje në horizont, dikush po ngrihet përmbi horizontin
Një formë e flakës i afrohet të linjtave të Penelopës,
Thjesht me ekzistencën e vet flaka ia zgjon botën ku ajo është strehuar.

Për një kohë kaq të gjatë ka thurur një vetvete për ta mirëpritur,
Atij një shoqe, asaj një vetvete i ka thurur, që e përfytyronte
Si dysh në një strehë të thellë diku, mik edhe mikeshë e dashur.

Lisat qenë përtërirë, si në një ushtrim thelbësor
Në një meditim çnjerëzor, më të madh se i saji.
Asnjëra prej erërave nuk e ruante si qen gjatë netëve.

Ajo nuk donte asgjë që ai nuk mund ta sillte thjesht duke ardhur.
Nuk donte zbukurime. Krahët e tij do të ishin gjerdani i saj i vetëm
Dhe brezi i saj, fati i fundmë i dëshirës së tyre.

Por a ishte vallë Uliksi ai? Apo ishte thjesht ngrohtësia e diellit
Në nënkrejsën e saj? Mendimi vazhdoi të rrahë në të si zemra e saj.
Të dyja rrihnin bashkë. Ishte thjesht ditë.

Ishte Uliksi dhe nuk ishte. Megjithatë u panë
Miku e mikesha e dashur dhe një planet që u jepte zemër.
Forca barbare brenda saj nuk do të dështonte kurrë.

Foli paksa me veten ndërsa krihte flokët,
Duke ia përsëritur emrin me rrokjet e ngadalta
Pa e harruar kurrë atë që përherë vinte kaq pranë.

dërrasën e kalbur

In Vjersha on 1 Maj, 2016 at 21:20
Curt Echtermeyer - Legende, 1927

Curt Echtermeyer – Legende, 1927

vera në tiranë – lagështi e nxehtë

pamundësi për vetmi. për thellim në lexime. një molisje prej pelegrini që humbet në vështrime.

ecje vonë në mbrëmje, duke zgjedhur rrugët me sa më pak zagushi

për të gjetur një klub mundësisht pa njeri

e për t’u takuar me ndonjë zanë të zbehtë të natës.

muzikë e zbehtë, vallëzim i zbehtë, zana të trishta të natës, apartamente të djersitura prej vapës, melodi të vjetra të charles mingus.

bluza pambuku, të holla, të tejdukshme, të lagura prej lëkurës së drithëruar duke parë vajzat që kthehen e i japin fund sa për sot ekspozimit të vetes, s’ka fllad, një neon i rrugës fërgëllon, as i shuar as i ndezur, mes telash kushedi sa vjeçarë.

vapë e thellë.

spitale të zbehta të tiranës.

shëtitje të paguximshme nëpër rrugë të sheshta, rrethuar me qelqet pasqyrë të ndërtesave komerciale, të lidhura me kabllo të nëndheshme e tela të mbidheshëm, me struktura metalike, me zbukurime plastike, të veshura me lëkurë kafshe, të fërkuara me lëkurë njeriu, të çjerra, pa dalje emergjence, me trupa e fytyra të rregulluara prej kirurgësh të paaftë, të shartuar si pemë, netë spitalore në tiranë, pa vetmi, duke i mbajtur sytë e hundët mbyllur prej mureve të lagështa e dyshemeve e dritareve të ndotura që shohin përtej kulmet e ndërtesave të larta e të zbehta që ngulen në qiellin e nxehtë të askundit mesdhetar, me male të larta të pandotura që janë shumë larg e që ende nuk kanë ngrirë.

të gjithë aty e dinë se ç’ndodh me këdo.

edhe më vapë.

takim me studente të zbehta. që duan të studiojnë. djersë. asfalt i shkrirë. në kohë për në shkollë përditë. pa qenë kurrë i aftë të prodhosh vonesa të pajustifikueshme ndaj profesorit, ndaj shefit.

takime të zbehta me vajza optimiste nga periferitë që veshin funde të shkurtra të zbehta mbi këmbët e mbathura me këpucë të kuqe.

shëtitje me to në parkun e zbehtë rreth liqenit artificial të çuar peshë nga vapa e që më pas bie si djersë mbi zvarranikët që banojnë në ato moçale.

takime të zbehta në periferi me vajza të reja me emra anglezë, baballarët e të cilave me emra arabë e grekë janë pronarë të mëdhenj.

dhe takimi rastësor me një shok të vjetër që tashmë ka hapur një biznes të mesëm, ku thërret si praktikante vajzat e reja, studentet e zbehta, madje dhe gjimnazistet, që mëngjes për mëngjes shkojnë e renditen si sardele në sallat e mëdha ku kondicioneri i jep një aromë tjetër djersës së gjithkundshme, pa mundur të thonë asgjë, pa bërë asnjë hap në ndonjë shteg të parrahur, dhe pa shkelur kurrë dërrasën e kalbur.