Arber Zaimi

Archive for Shtator, 2016|Monthly archive page

Bregu i shpresës

In Vjersha on 27 Shtator, 2016 at 16:56
Oscar Mellor - Dy nuse, 1989

Oscar Mellor – Dy nuse, 1989

Kush e kish përfytyruar se edhe në park
udhët do t’i bënin kaq të drejta
e të gjera, e plot dritë…
Aq sa pyes veten për çka
të duhet një shikim i mprehtë sot. Ku ta dish? Nga ferrat ndanë udhës
dalin njerëz që vijnë të shëtisin, të rrëmujshëm, të pakujdesshëm, të veshur keq
me xhepat zbrazur e aromë urie, por me bishtin lart
përshëndesin njëri-tjetrin, i tregojnë sa është ora
ndonjë zotërie sqimatar që rastësisht qëllon andejpari
shëtisin, të përhumbur, gjithnjë në breg të shpresës.

Një vajzë tajlandeze, me veshje të thjeshtë, del për t’u çlodhur
ndanë dyqanit ku ofron masazh dhe pasi çliron flokët
nxjerr telefonin dhe lidhet me video me dikë larg

Ulet në stolat e parkut, me këmbët e përthyera fare pak aq sa
fustani të mos ia nxjerrë në pah bardhësinë e kofshëve
dhe vazhdon të bëjë gjeste kah telefoni duke i buzëqeshur
duke e harruar djersën e klientëve të dhjamur
që ende i shkëlqen nëpër duar.

160 cm e gjatë, por duket
sikur nuk e nxë stoli, me kaq entuziazëm videotelefonon
me zë të lehtë e thirrma të kujdesshme
ndoshta flet me një fëmijë
ndërsa njerëzit vazhdojnë të shëtisin kryq e tërthor
e mbi park ngrihet një si cilindër pluhuri
që ia shton zymtësinë këtij bregu të shpresës.

Asgjëja
e prekshme, cilësore
prej pluhurit të ngritur në parkun e vetëm të botës
apo prej lëkure të pastër prej shtrese të mesme
është si pafajshmi i rënë në dorë të policisë
njeriu që as ka vrarë natën e as ditën
por që ndaloi së vrapuari në momentin e papërshtatshëm kur të tjerët thërrisnin
të tjerët që shëtisin ngadalë në park, me një ndjenjë sigurie.

Advertisements

Si i padalë kurrë në dritë

In Vjersha on 25 Shtator, 2016 at 23:49
Roberto Matta - Morfologji e dëshirës, 1938

Roberto Matta – Morfologji e dëshirës, 1938

Si i padalë kurrë në dritë, me vendosmëri,
paçka se qe dimër e jashtë ish acar, njërën
pas tjetrës, i hapa
katër dritare.
Pak rëndësi kishte se e dija saktësisht cilat.
Vetëm në muzg, i djersitur
me padurimin e bukur të atij që dëshiron të flejë ose të jetojë
kuptova se ia kisha hapur ballin
një drite të pazakontë
në rrugën Eduard Lir, në kat të tretë
i vetëm fillikat
pa pasur nevojë t’ia jap a t’ia marr fjalën askujt.

 

I përpiktë e i esëllt mbi karrige

In Vjersha on 24 Shtator, 2016 at 03:20
Natë e frytshme - Andre Masson, 1960

Natë e frytshme – Andre Masson, 1960

I përpiktë e i esëllt mbi karrige
të hekurt
mobilje prej lokali, një banak dhe
hapësirë e ngushtë, që
nuk ta njeh edhe aq aftësinë për të manovruar

Banakieri
përmbahej goxha mirë
njerëz të kulturuar treteshin me ambientin
në një lloj mjegulle opake qytetare
por goja jote e vogël
nuk mbushi me ndonjë ndjenjë të ngrohtë asgjë
veç tingujve rrënqethës,
kujtime të komplikuara prej vetmisë në dhomë.

Tri ditë janë kohë e pamjaftueshme
për ta shtënë dorën në zjarrin e thatë
për t’i harruar pleqtë
edhe pse jashtë kundërmojnë pemët vjeshtarake
e rrushi bëhet verë, duke u shpërbërë
një ndarje që ia njohim përmasat.

E humba një grusht dhe të tharë prej buzëqeshjeve
zymtësinë e tij të përhime
paksa të zbutur prej netëve.

I urrej dokumentet
dhe heshtjen e tyre akuzuese
prej steriliteti fatal.

Kur kthehem në shtëpi prej lokali
lumturia rishfaqet e plotë
pëllumba të zinj topolakë
ia nisin të m’i hanë gishtat.

Si punë gëzimi

In Vjersha on 21 Shtator, 2016 at 13:31
Georges Malkine - Bakante, 1944

Georges Malkine – Bakante, 1944

është një si punë gëzimi nëpër derë dhe
ende s’ka hyrë brenda tërësisht; por nis e i rëndon
edhe më shumë objektet, ua rrit peshën
ndërsa ua heq kuptimin.

është një si punë kaltërimi nëpër tokë por
është thjesht rrëkeja që e solle si dhuratë
e lindur jashtë çdo mundësie të mbamendjes
ndër vende ku asgjë nuk mundet që të ketë peshë.

çka unë di, që ti nuk mund ta durosh dot
e saktë në lodhjen tënde
janë llampat dhe drita
se ndoshta ta pohojnë pandryshueshmërinë
e njerëzve që bashkohen në heshtje të patejkalueshme.

s’mund të thotë kush që gojët të na mbeten vetëm
s’ka sfidë për gojët
të lëvizshme e të paparashikueshme
të hapura në mosbesimin e së mundshmes
urrejtja e papastër
e njeriut.

në asnjë çast të mungesës tënde të justifikuar
fjalët s’më dolën dot sipas radhës.

Këngë për një Grua

In Përkthime, Vjersha on 20 Shtator, 2016 at 15:18
Qilim skandinav - Rene Magritte, 1928

Qilim skandinav – Rene Magritte, 1928

Yehuda Amichai

1.
Trupi yt është i bardhë si ajo rëra
ku fëmijët s’kanë luajtur kurrë

sytë e tu të bukur e të trishtë
si lule të vizatuara në një libër shkollor

flokët e tu tek varen dredha-dredha
si tymi prej flijimit që ofroi Kaini:

duhet ta vras tim vëlla
im vëlla duhet të më vrasë.

2.
Këpucët e tua të zbrazëta vajtuan
gjatë gjithë natës ndanë shtratit tënd

dora jote e djathtë varej jashtë ëndrrës tënde,
flokët e tu studionin të folurën e natës
në një libër të grisur prej ere

perdet lëvizën
ambasadorë fuqish të huaja.

3.
Nëse ti e hap pallton
dashuria ime duhet të zgjerohet

nëse ti vesh beretën e bardhë rrumbullake
gjaku im duhet të bëhet edhe më i kuq

kudo që ti dashuron
duhen hequr moblijet prej hapësirës

pemët, malet, detet – të gjitha këto
të hequra prej botës kaq të ngushtë.

4.
Kur ti buzëqesh
idetë serioze befasisht përgjumen

gjithë natën malet heshtin ndanë teje –
në mëngjes rëra niset e shkon bashkë me ty te deti

kur ti më bën gjërat që m’i kënda
gjithë industria e rëndë ndalet e pushon.

Jakobi dhe Engjëlli

In Përkthime, Vjersha on 20 Shtator, 2016 at 14:13
Conroy Maddox - Sekreti, 1970

Conroy Maddox – Sekreti, 1970

Yehuda Amichai

Para lindjes të diellit ajo rënkoi, e kapi
e shtrëngoi, kështu pra, fitoi mbi të.
E ai po ashtu e kapi, pra edhe ai fitoi
asisoj që të dy e dinin se një kapje e tillë
çonte në vdekje.
Ishin tashmë tej prezantimeve, përtej emrave.

Por në agim me dritën e parë
ai pa trupin e saj
ende të bardhë
në vendet e mbuluara dje nga rrobat
e banjës.

Pastaj një zë i papritur e thirri atë
prej së larti, dy herë,
ashtu siç thërritet një vajzë që të kthehet prej
lojës jashtë
e kështu ai e mori vesh emrin e saj
dhe e la të shkojë.

Në kohën time, në vendin tënd

In Përkthime, Vjersha on 19 Shtator, 2016 at 00:34

 

Wifredo Lam - Mëngjesi i gjelbër, 1943

Wifredo Lam – Mëngjesi i gjelbër, 1943

Yehuda Amichai

Ne u bëmë bashkë në kohën time, në vendin tënd.
Ti e dhe vendin e unë kohën.
Heshturazi trupi yt priste që stinët të ndërronin.
E modat kalonin mbi të – duke shkurtuar, duke zgjatur,
me lule, apo me mëndafsh të bardhë ngjitur me lëkurën.

I këmbyem vlerat njerëzore me ato të shtazëve,
qetësisht, tigërsisht dhe përgjithnjë.
E me gjithçka, në çdo moment gati të merrnim flakë
bashkë me barin e thatë të fundit të verës.

I ndaja ditët e mia me ty, netët.
Këmbenim shikime me shiun.
Nuk ishim si ëndërrimtarë
as në ëndrrat tona.

Dhe në paqetësi bënë fole të qetët
në kohën time, në vendin tënd.

Ato shumë ëndrrat me ty që tash po ëndërroj
profetizojnë mbarimin tënd me mua –

Si truma të shumëfishta pulëbardhash
që vijnë aty ku merr fund deti.

Si vraga e trupave tanë

In Përkthime, Vjersha on 17 Shtator, 2016 at 13:27

jenecoco

Yehuda Amichai

Si vraga e trupave tanë në rërë
s’do mbetet asnjë shenjë se ishim në këtë vend.
Bota mbyllet pas nesh,
dhe rëra vetëdrejtohet.

Tashmë veçse parashihen datat
kur ti s’do të ekzistosh më
tashmë një erë po i fryn disa re
që s’do të derdhin shi mbi asnjërin nga ne.

Dhe emri yt tashmë është në lista pasagjerësh të anijeve
e në regjistra hotelesh
që edhe veç me emrat e tyre
ta mpakin zemrën.

Tre gjuhët që di,
gjithë ngjyrat që shoh e ëndërroj

asnjëra s’më ndihmon dot.

Në mes të këtij shekulli

In Përkthime, Vjersha on 17 Shtator, 2016 at 11:56
Valentine Hugo - Shpirti i Lulediellit, 1934

Valentine Hugo – Shpirti i Lulediellit, 1934

Yehuda Amichai

Në mes të këtij shekulli u kthyem kah njëri-tjetri
me fytyra të gjysmuara e me sytë e plotë
si piktura të egjiptianëve të moçëm
dhe për një kohë të shkurtër.

Flokët t’i ledhatova
në drejtim të kundërt me udhën që ke marrë.
E thirrëm njëri-tjetrin
sikur të thërrisnim emra qytetesh
ku askush nuk ndalet
ndanë udhës.

Bukuroshe është bota që zgjohet herët mes dreqnisë
bukuroshe është bota që bie në gjumë mës mëkati e mjerimi,
në përzierjen e veteve tona, teje e meje
bukuroshe është bota.

Toka i pi njerëzit dhe dashuritë e tyre
si verën,
të harrojë.
S’mundet.
Dhe porsi konturet e kodrave të Judesë
ne kurrë s’kemi për të gjetur qetësi.

Në mes të këtij shekulli u kthyem kah njëri-tjetri,
pashë trupin tënd, që bënte hije, priste për mua,
rripat e lëkurtë për udhëtime të gjata
tashmë të shtrënguar rreth kraharorit tim.
Unë lavdërova vithet e tua vdekatare
ti lavdërove fytyrën time që po shuhet.

Flokët t’i ledhatova në drejtim të udhës që ke marrë,
ta preka mishin, profet të fundit tënd,
ta preka dorën, që kurrë s’ka fjetur
ta preka gojën, që ndoshta do të këndojë sërish.

Pluhuri i shkretëtirës e mbuloi sofrën
ku ne nuk hëngrëm.
Por me gisht shkrova në të
shkronjat e emrit tënd.