Arber Zaimi

Archive for Tetor, 2016|Monthly archive page

Në të prefshin copa-copa

In Përkthime, Vjersha on 31 Tetor, 2016 at 17:12
Wolfgang Paalen - Eroun, 1944

Wolfgang Paalen – Eroun, 1944

Fabrizio de Andre

Në të prefshin copa-copa
ato kish për t’i mbledhur era
lëkurën kish për të ta endur mbretëri e merimangave
dhe hëna do t’i endte flokët dhe fytyrën
me pjalmin e perëndisë,
të perëndisë nurin.

 

Të gjeta përgjatë lumit
tek bëje muzikë me gjethe lulesh,
tek këndoje fjalë të lehta, fjalë dashurie,
shijova buzët e tua si mjaltë i kuq, i kuq,
të thashë ti me jep atë që do e unë të jap ç’të mundem.

 

Trëndafil i verdhë, trëndafil i bruztë,
kurrë s’pata vallëzuar kaq gjatë
përgjatë fillit të natës e përmbi gurët e ditës,
unë i bija kitarës, unë i bija mandolinës
e në fund u shtrimë të dy mbi togjet e sanës.

 

Të humba për shumë, të humba për pak,
të mora seriozisht, të mora me shaka,
s’mbeti shumë për të thënë a për të menduar
fati buzëqeshte si një qiell në pranverë
flokët e shprishur prej mbrëmjes me erë.

 

E tani do ta pres të nesërmen
për të ndjerë nostalgji
o zonja Liri, o zonjusha Anarki
kaq e shtrenjtë sa vera, aq falas sa trishtimi
me renë tënde të bukurisë e të dyshimit.

 

Të gjeta në një stacion,
tek ndiqje parfumin tënd,
kapur në grackë brenda një tailleur-i të hirtë si tymi,
me gazetat në njërën dorë, në tjetrën fatin që të priste,
ecje krahë për krahë me atë që do të të vriste.

 

Po në të prefshin copa-copa
ato kish për t’i mbledhur era,
lëkurën kish për ta qepur mbretëri e merimangave,
dhe hëna do t’i endte flokët dhe fytyrën
me pjalmin e perëndisë,
të perëndisë buzëqeshjen.

 

Advertisements

Hotel Supramonte

In Përkthime, Vjersha on 31 Tetor, 2016 at 00:56
Meret Oppenheim - Zonja e gurtë, 1938

Meret Oppenheim – Zonja e gurtë, 1938

Fabrizio de Andre

Nëse shkon
në Hotel Supramonte
dhe sheh qiellin,
do të shohësh
një grua në flakë
e një burrë të vetmuar
dhe një letër,
të vërtetë në muzg,
të rreme në agim,
pastaj falje,
akuza dhe falje
pa kthim.
E tash udhëton
qesh, jeton,
apo përhumbesh
me rregullat e tua diskrete
brenda në zemër.

Po ku është?
Ku është dashuria jote?
Po ku është?
Ka marrë fund dashuria jote.

 

Falë zotit
kam një gojë për të pirë
dhe s’është e lehtë.
Falë teje
kam një varkë për të shkruar,
kam një tren për të humbur
dhe një ftesë
për në Hotel Supramonte
ku kam parë dëborën
mbi trupin tënd,
kaq të ëmbël urie,
kaq të ëmbël prej etjes.
Do kalojë
edhe kjo stinë
pa sjellë ndonjë lëndim.
Do kalojë
edhe ky shi i lehtë
siç kalojnë dhe dhimbjet.

Po ku është?
Ku është zemra jote?
Po ku është?
Ka marrë fund zemra jote.

 

Tani ulem
në shtratin e pyllit
që tashmë mban emrin tënd.
Tani koha
është një zotni i hutuar,
është një fëmijë i fjetur.
Po nëse zgjohesh
e prapë ke frikë,
jepma sërish dorën,
ç’rëndësi ka
nëse jam i rënë,
nëse jam larg.
Se e nesërmja do jetë
një ditë e gjatë
dhe e pa fjalë.
Se e nesërmja do jetë
një ditë e paqartë,
me re e me diell.

Po ku është?
Ku është dashuria jote?
Po ku është?
Ka marrë fund dashuria jote.

 

O mik i brishtë

In Përkthime, Vjersha on 28 Tetor, 2016 at 18:11
Joan Miro - Kali i cirkut, 1927

Joan Miro – Kali i cirkut, 1927

Fabrizio de Andre

Tretur si avull në një re të kuqërremtë
tek një prej shumë honeve të natës

Me një nevojë të atillë për vëmendje e dashuri
të tipit “po më deshe qaj”
sa për të qenë barazim,

Ia vlente t’ju zbavisja në mbrëmjet verore
me atë aq të thjeshtin “më mbahet mend”:

Kur ju vëzhgoja tek merrnit me qera një kile bar
prej fshatarëve pensionistë dhe grave të tyre,

Tek i dhuronit duarplotë oqeanet
dhe të tjera e të tjera dallgë marinarëve në shërbim

Gjersa zbulova një e nga një
vendfshehjet tuaja
pa më ardhur keq që ju pata besuar

Sepse që në llogoren e parë
kam qenë më kureshtar se sa ju
kam qenë shumë më kureshtar se sa ju

Pastaj i habitur prej tuajave “si je”
i mrekulluar prej formulave, jo dhe aq të zakonshme por shumë të ashpra,

Të tipit “si ndihesh mik, o mik i brishtë,
nëse do, mund të kujdesem një orë në muaj për ty”
“Ti e di që dhe unë i kam humbur dy bij”
“Zonjë ju jeni një grua goxha e pavëmendshme.”

Dhe sërish i vrarë prej mirësjelljes suaj
në çastin kur ëndrra ime
balerinë e radhës së dytë
tundte para kushedi se cilës ardhmëri
të tashmen e saj me sisë të mëdha
dhe cezarianin e sapobërë,

Mendova, është bukur që aty ku mbarojnë gishtat e mi
do duhej të merrte fill, disi, një kitarë.

Pastaj i ulur mes lamtumirave tuaja
u ndjeva më pak i lodhur se ju
isha shumë më pak i lodhur se ju.

Mund t’ia pickoja pantallonat së panjohurës
gjersa ta bëja që t’i hapej goja.

Mund t’i kërkoja cilitdo prej bijve të mi
të fliste sërish keq për mua, me zë të lartë.

Mund ta ndërroja kitarën time dhe helmetën e tij
me një kuti druri që thoshte “do të humbasim”.

Mund të pyesja si quhet qeni juaj
se imi ka ca kohë që quhet “Liri”.

Mund të merrja nga një kanibal për çdo ditë
që të më mësonte sa larg isha nga yjet.

Mund të kapërceja litra pas litrash koralet
për të arritur atë vend që do të quhej “Mirupafshim”.

Dhe kurrë as që më ra nëpër mend
të jem më i dehur se ju
të jem shumë më i dehur se ju.

 

Deti

In Përkthime, Vjersha on 7 Tetor, 2016 at 19:31
Desmond Morris - Nuk ka kohë si e ardhmja, 1957

Desmond Morris – Nuk ka kohë si e ardhmja, 1957

Para se ëndrra (apo frika) të sajonte
Mitologjitë e kozmogonitë,
Para se koha të ndahej nëpër ditë,
Deti, i përhershmi det, veç ish edhe qëndronte.

Kush është deti? Kush është ajo stihi
E dhunshme dhe e moçme që tokës ia tret
Shtyllat, që është shumë dete e një det
E është humnerë, shkëlqim, rrezik edhe stuhi?

Kush e shikon e sheh veç për herë të parë,
Gjithnjë. Me habinë që shkaktojnë
Gjërat elementare, mbrëmjet kur i shikojmë

Të bukura, hëna, në vatër kur shohim zjarrë.
Kush është deti, kush jam? Këtë do ta di
Veç ditën e fundit, aherë kur më s’do ketë agoni.

Jorge Luis Borges, 1964