Arber Zaimi

Posts Tagged ‘Lorca’

Kasidé VII (e trëndafiles)

In Përkthime, Vjersha on 19 Gusht, 2015 at 10:17
Trëndafil i gjakosur - S.Dali, 1930

Trëndafil i gjakosur – S.Dali, 1930

Trëndafilja

s’kërkonte agimin:

thuajse të përjetshëm në degën e vet,

donte tjetër gjë.

 

Trëndafilja

s’kërkonte as dije as hije:

që i vënë kufinj kurmit e ëndrrës,

donte tjetër gjë.

 

Trëndafilja

s’kërkonte trëndafilen:

e palëvizshme qiejve,

donte tjetër gjë.

 

F.Garcia Lorca, Divani i Tamaritit

Gazela VI (e rrënjës së hidhur)

In Përkthime, Vjersha on 19 Gusht, 2015 at 09:51
Dama në ballkon, F.Garcia Lorca, 1927

Dama në ballkon, F.Garcia Lorca, 1927

Është një rrënjë e hidhur
dhe një botë një mijë verandash

As dora më imcake
s’e thyen dot portën e ujit.

Ku po shkon, ku pra, ku?
Ka një qiell një mijë dritaresh
– një zulmë bletësh që luzmojnë –
dhe ka një rrënjë të hidhur.

Të hidhur.

Dhemb në shuallin e këmbës,
në t’përbrendshmen e fytyrës,
dhe dhemb në kërcunë e njomë
të natës së sapoprerë.

Dashuri, moj armikja ime,
kafshoje rrënjën tënde të hidhur!

 

F. Garcia Lorca, Divani i Tamaritit

Peizazhi i shumësisë që vjell

In Përkthime, Vjersha on 9 Gusht, 2015 at 01:49
Ilustrim për poemën "El paisaje de la multitud que vomita", Olalla Ruiz, 2012

Ilustrim për poemën “El paisaje de la multitud que vomita”, Olalla Ruiz, 2012

(Muzg në Coney Island)

F. Garcia Lorca

 

Gruaja e dhjamur erdhi e para

duke shkulur ca rrënjë e duke mbajtur të lagësht timpanin e tamburëve.

Gruaja e dhjamur

që ua nxjerr jashtë të brendshmet oktapodëve tek japin shpirt.

Gruaja e dhjamur, armikja e hënës,

bridhte nëpër rrugë e ndërtesa të pabanuara

dhe linte në qoshe rrugësh kafka të vogla pëllumbash

dhe grishte furitë e banketeve të shekujve të fundit

dhe thërriste demonin e bukës prej kodrinave të qiellit të pastër

dhe fuste një mall për dritë në tunelet e nëndheshme.

Janë varrezat. E di. Janë varrezat

dhe dhimbjet e kuzhinave, groposura nën rërë,

janë të vdekurit, fazanët a mollët e një kohe tjetër

që na shtrëngojnë në fyt.

 

Mbërrijnë thashethemet nga pylli i së vjellës

ku gratë janë të zbrazëta e fëmijët janë prej dylli të nxehtë

ku pemët janë të fermentuara dhe kamarierët e palodhshëm

shërbejnë pjata me kripë nën harpat e pështymës.

S’ke nga ia mban biri im, vill! Nuk ke nga ia mban.

Nuk është e vjella e ushtarit mbi gjoksin e një prostitute,

as e vjella e maces që i ngeci bretkosa në fyt.

Janë të vdekurit që gërvishtin me duart e tyre prej dheu

portat e gurta ku kalben retë dhe ëmbëlsirat.

Gruaja e dhjamur erdhi e para

me njerëzit e anijeve, tavernave, kopshteve.

E vjella i shkund butësisht tamburët e saj

midis ca vajzave prej gjaku

që i luteshin hënës për mëshirë.

E zeza unë! E zeza unë! E zeza unë!

Fytyra ime qe imja po tash nuk është më

kjo fytyrë që dridhet e lakuriqësuar nga alkooli

dhe që lëshon varka të pabesueshme

mes anemonave të moleve.

Unë me këtë fytyrë mbrohem

që lundron nëpër ato dallgë ku agimi nuk shkon.

Unë, poet i pakrahë, i humbur

në shumësinë që vjell,

pa kalin guximtar që të presë

myshkun e dendur në tëmthat e mi.

Por gruaja e dhjamur vazhdoi e para

dhe njerëzit kërkonin ato farmaci

ku të mund të gjendej tropiku i trishtë.

Vetëm kur u ngrit flamuri dhe erdhën qentë e parë

u dynd gjithë qyteti në bordurat e moleve.

 

Nju Jork, 29 dhjetor 1929