Arber Zaimi

Posts Tagged ‘Revolucioni’

Lavd i hijes së naltë

In Përkthime, Vjersha on 6 Nëntor, 2014 at 13:09

 

Mahmood Darwish

 

The Red Wedge, 1919, Kasimir Malevich

The Red Wedge, 1919, Kasimir Malevich

Për ty është të jesh a të mos jesh

Është të krijosh a të mos krijosh

Gjithë çështjet ekzistenciale përtej hijes tënde janë farsë

Dhe univers është fletorja jote e vogël, e ti je krijimtari i saj.

Pra shkruaj në të parajsën e gjenezës,

Ose mos e shkruaj,

Ti, ti je çështja.

Çka do ti?

Ndërkohë që marshon prej legjendës në legjendë?

Një flamur?

E ç’të mirë sollën ndonjëherë flamujt?

A e kanë mbrojtur ndonjëherë qytetin prej shrapnelëve të bombave?

Çka do?

Një gazetë?

A do mundnin gazetat të nxirrnin zogj nga vezët, apo të mbrunin qoftë dhe një thërrmijë?

Çka do?

Policinë?

A e di policia se kur do të mbarset dheu i vogël prej erërave që po vijnë?

Çka do?

Sovranitet mbi hi?

Ndërkohë që ti je i zoti i shpirtit tonë; padron i ekzistencës sonë të gjithëndryshueshme?

Largohu pra,

Se vendi nuk është joti, nuk janë të tuat as pirgjet me plehra.

Ti je liria e krijimit,

Ti je krijuesi i rrugëtimit,

Dhe ti je antiteza e kësaj epoke.

Pra largohu

I varfër, si një lutje,

Këmbëzbathur, si një lumë në një shtrat me shkëmbinj

Dhe i grisur, si një rreckë. Ti, ti je çështja.

Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

Reklama

25 maj

In Përkthime, Vjersha on 27 Tetor, 2014 at 00:16

Katerina Gogou

Katerina Gogou

Katerina Gogou

 

 

Ndonjë mëngjes kam për të hapur derën

E do dal jashtë, rrugëve

Siç bëra dje .

Dhe s’do mendoj për asgjë tjetër përveçse

Një cope babë

E një cope det

– Ato dy copa të cilat s’m’i hoqën –

Dhe qytetit. Qytetit që e shndërruan në një kufomë që kalbet.

Dhe miqtë tanë që s’janë më.

Një mëngjes kam për të hapur derën

Drejt e në zjarr

Dhe do hyj siç hyra dje

Duke bërtitur “fashistë!”

Duke ndërtuar barrikada e duke gjuajtur me gurë

Me një flamur të kuq

Ngritur lart, duke ndritur nën rrezet e diellit.

Do të hap derën

Dhe do të jetë koha për të të treguar

– Jo që kam frikë –

Por, shiko, desha të të tregoja se unë s’ia dola mbanë në kohën e duhur

Dhe se ti duhet të nxjerrësh mësim

Të mos shkosh nëpër rrugë i paarmatosur si unë

– sepse unë s’ia dola në kohën e duhur –

Përndryshe edhe ti do të zhdukesh siç u zhduka unë

“ashtu” “në asgjë”

E thyer në mijëra copa të bëra

Prej deti, prej vitesh fëminie

Dhe flamujsh të kuq.

Një ditë kam për të hapur derën

Dhe kam për të shkuar

Duke marrë me vete ëndrrën e revolucionit

Bashkë me vetminë e pambarimtë

Të barrikadave prej letre

Që mbajnë etiketën – po ju mos i zini besë –

“Provokatorë”.