Arber Zaimi

Posts Tagged ‘Vetëvendosje’

Nacionalizmi dhe Internacionalizmi

In Përkthime on 6 Shtator, 2012 at 20:13

Story Painter – Jacob Lawrence

Joshua Moufawad-Paul

Le t’ia nisim me një tension dialektik: proletariati, duke qenë klasë internacionale, nuk ka komb; në të njëjtën kohë proletariati kudo është i përfshirë në kombe – madje prandaj ekzistojnë kombet. Që të jemi më të saktë, kapitalizmi prodhon një situatë globale në të cilën proletariati ka një destin të përbashkët (pra është një klasë punëtore ndërkombëtare e aftë të bashkohet kundër kapitalizmit ndërkombëtar), por gjithsesi proletariati shfaqet në situata konkrete të kombeve, bile dhe kombeve që parazitojnë mbi kombe të tjera, sepse kapitalizmi global nuk është një shtet botëror por më shumë përngjet me një shumësi shtetesh – disa prej të cilave janë imperialiste, disa janë shtete uzurpatore, disa periferike, e shumë prej tyre kanë disa prej karakteristikave të sipërpërmendura. Kështu që proletariati në njërën anë duhet të lëvizë drejt një pozicioni të bashkimit me të ngjashmit e tij anembanë, por nga ana tjetër nuk mundet t’i shpëtojë faktit se ekziston i kornizuar në rrethana tepër konkrete. Në këtë situatë rruga e një lëvizjeje revolucionare nuk mundet thjesht të ndjekë diktatet e një tjetër lëvizjeje; se po të ndodhë kështu njerëzit që jetojnë në një komb, do mund të gjendeshin të shtypur, madje edhe nga punëtorët e kombit tjetër.

Pamundësia për ta zgjidhur këtë tension i ka çuar disa komunistë në gabime të mëdha: nga një anë nëse fokusohesh shumë te fakti që proletariati është një klasë ndërkombëtare që ndonjëherë ekziston jashtë historisë dhe nuk është zhvilluar prej rrethanave partikulare, konkrete, mund të përfundosh në shovinizëm kolonial; e nga ana tjetër nëse përqendrohesh shumë te dallimet dhe te ideja që popujt në vende të ndryshme nuk kanë asgjë të përbashkët dhe që secila situatë duhet të trajtohet si komplekse dhe unike, rrezikon të përfundosh në kulturalizëm kombëtar. Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

Reklama

Miza nën kësulën e zotit Buzhala

In Artikuj on 22 Qershor, 2012 at 13:27

Ruhende Kuhe, 1911 – Franz Marc

Detyrohem ta hap këtë tekst duke kërkuar falje lexuesve që nuk kam shkruar sot për rrugën ku po e çojnë Kosovën negociatat me Serbinë, që nuk po shkruaj për monopolin privat që po krijohet me privatizimin e rrjetit të distribucionit (gjë që s’ka teori ekonomike që ta mbrojë), që nuk po shkruaj për nevojën për plan zhvillimor për të dalë nga varfëria, as për nevojën për një shtet të fortë për të luftuar kalbjen e korrupsionin që po gërryen nga brenda e po e shthur stofin social. Pra jo se s’ka për çfarë të shkruaj, po sot po e marr hapësirën që “Express” po ma dhuron me zemërgjerësi për diçka tepër të parëndësishme, për t’i kthyer përgjigjen z.Buzhala që më përmend emrin në kontekste të pasjellshme, në një shkrim të mbushur me insinuata për Lëvizjen VETËVENDOSJE!, që është subjekti i parë politik në të cilin jam angazhuar gjatë jetës sime, sepse subjekt tjetër ende s’kam njohur ndër shqiptarët modernë, kaq të aftë për t’u organizuar në banda e në zhgane pushteti e kaq të paaftë për t’u mbledhur e për t’u bërë bashkë në të mirë të popullit e vendit të vet. Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »

Partia ultrademokratike e xhabirëve

In Artikuj on 20 Qershor, 2012 at 14:02

Stallungen, 1913 – Franz Marc

Faktet janë fakte, në Kaçanik fitoi PDK-ja. Që në rrethin e parë, me 53 % të votave. Partia e xhabirëve shënoi suksesin e radhës, pas atij të Ferizajit, e meqë askush nuk ka ndërmend ta vërë në diskutim këtë realitet fatkeq, xhabirologët ia nisin të diskutojnë me hijet që i përndjekin në imagjinatat e tyre aspak ngjyrashumë.

Xhabirologët e dinë mirë xhabirishten, edhe pse kur botojnë shkrime nëpër gazeta të pavarura, përdorin një gjuhë pak më njerëzore. Ama xhabirishtja është gjuha e tyre e brendshme, gjuha që u shënon ekzistencën e ua dikton nevojën për atë që do të mund ta quajmë “hubris i servilit”, arroganca e impotentit që gëzohet pse shefi i vet nuk dhunon vetëm atë, po edhe të tjerët.

Në xhabirisht nuk ka nevojë të thuhet, sepse është e mirënjohur që në rastet kur dhuna shndërrohet në sistem, gjithnjë zgjedhjet i fiton zotëruesi i dhunës, mbajtësi i skeptrit. Psh. një xhabirolog i famshëm teksa mburrej me fitoret e partisë së vet përmendte se si populli nuk e paskësh votuar kësaj radhe partinë e Kim Jong Ilit, Mao Ce Dunit, Fidel Kastros apo Hugo Çavezit. Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »