Arber Zaimi

Posts Tagged ‘W. Stevens’

Bota si meditim

In Përkthime, Vjersha on 24 Maj, 2016 at 00:38

Shoen Uemura - Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Shoen Uemura – Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Wallace Stevens

Të jetë vallë Uliksi ai që po afrohet që prej lindjes
Ai aventurier që kurrë nuk u sos? Lisat janë përtërirë.
Dimrit i doli boja. Dikush po lëviz

Atje në horizont, dikush po ngrihet përmbi horizontin
Një formë e flakës i afrohet të linjtave të Penelopës,
Thjesht me ekzistencën e vet flaka ia zgjon botën ku ajo është strehuar.

Për një kohë kaq të gjatë ka thurur një vetvete për ta mirëpritur,
Atij një shoqe, asaj një vetvete i ka thurur, që e përfytyronte
Si dysh në një strehë të thellë diku, mik edhe mikeshë e dashur.

Lisat qenë përtërirë, si në një ushtrim thelbësor
Në një meditim çnjerëzor, më të madh se i saji.
Asnjëra prej erërave nuk e ruante si qen gjatë netëve.

Ajo nuk donte asgjë që ai nuk mund ta sillte thjesht duke ardhur.
Nuk donte zbukurime. Krahët e tij do të ishin gjerdani i saj i vetëm
Dhe brezi i saj, fati i fundmë i dëshirës së tyre.

Por a ishte vallë Uliksi ai? Apo ishte thjesht ngrohtësia e diellit
Në nënkrejsën e saj? Mendimi vazhdoi të rrahë në të si zemra e saj.
Të dyja rrihnin bashkë. Ishte thjesht ditë.

Ishte Uliksi dhe nuk ishte. Megjithatë u panë
Miku e mikesha e dashur dhe një planet që u jepte zemër.
Forca barbare brenda saj nuk do të dështonte kurrë.

Foli paksa me veten ndërsa krihte flokët,
Duke ia përsëritur emrin me rrokjet e ngadalta
Pa e harruar kurrë atë që përherë vinte kaq pranë.

Reklama

Homunculus et La Belle Etoile

In Përkthime, Vjersha on 8 Dhjetor, 2015 at 02:45
Paul Klee: Sinbad detari, 1923

Paul Klee: Sinbad detari, 1923

(Burreci dhe Ylli i Bukur)

 

Në det, në Biscayne, shpon drita

E smeraldit të ri, yllit të mbrëmjes –

E mirë dritë për të dehur, poetë, vejanë

Dhe për vajza që shumë shpejt do martohen.

 

Nën dritën e tij peshqit e kripur

Harkohen nëpër det si degë pemësh

Tek shkojnë nëpër shumë drejtime

Lart e poshtë.

 

Kjo dritë udhëheq

Mendimet e të dehurve, ndjenjat

E vejanëve dhe ato të vajzave që dridhen,

Dhe lëvizjen e peshqve.

 

Aq shumë lumturohet ekzistenca

Prej këtij smeraldi që i josh filozofët

Aq sa zbrazen prej mendimi e duan

T’i lajnë zemrat nën dritën e hënës së vonë,

 

Duke ditur se mendimin mund ta rikthejnë sërish

Në natën që ende duhet të jetë e heshtur,

Duke reflektuar mbi këtë apo atë gjë,

Para se të flenë.

 

Është më mirë që ata, si shkollarë

Të mendojnë më fort, nëpër mëngët e errëta

Të mantelëve të stërmëdhenj

Dhe t’i rruajnë kokat e trupat.

 

Se ndoshta mund të qëllojë që e dashura e tyre

Të mos jetë ndonjë fantazmë e trishtë ikanake.

Se ajo mund të jetë, fundi i fundit, një trill,

Plotësisht e bukur, epshore.

 

Pjellore,

Prej qenies së saj me dritë ylli, në bregdet

E mira më thelbësore për të cilën rravgojnë

Mund të vijë si më e thjeshta e folur.

 

Është një dritë e mirë, pra, për ata

Që njohin më të fundmin Platon,

E që qetësojnë me këtë xhevahir

Torturat e konfuzionit.

 

Wallace Stevens