Arber Zaimi

Posts Tagged ‘Wallace Stevens’

Njeriu prej bore

In Përkthime on 17 Dhjetor, 2017 at 00:32

Elmer Bischoff – Andromeda, 1956-57

Wallace Stevens

Duhet ta kesh mendjen dimërore
Që ta vështrosh ngricën dhe degët
E pishave borës mbuluar;

Ftohur të kesh qenë për një kohë të gjatë
Që t’i vësh re dëllinjat veshur akull,
Të sertët brej me vizllimin e largët

Të diellit në janar; dhe të mos mendosh
Për asnjë mjerim te fërshëllim i erës,
Në fëshfërimën e atyre pak gjetheve,

Që është tingulli i tokës
Së mbushur prej të njëjtës erë
Tek fryn nëpër të njëjtën djerrinë

Për dëgjimtarin që dëgjon nën borë,
Dhe, vetë asgjë, vë re
Asgjënë që s’është aty edhe asgjënë që është.

 

Përktheu Arbër Zaimi

Advertisements

Bota si meditim

In Përkthime, Vjersha on 24 Maj, 2016 at 00:38

Shoen Uemura - Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Shoen Uemura – Grua tek pret hënën të lindë, 1944

Wallace Stevens

Të jetë vallë Uliksi ai që po afrohet që prej lindjes
Ai aventurier që kurrë nuk u sos? Lisat janë përtërirë.
Dimrit i doli boja. Dikush po lëviz

Atje në horizont, dikush po ngrihet përmbi horizontin
Një formë e flakës i afrohet të linjtave të Penelopës,
Thjesht me ekzistencën e vet flaka ia zgjon botën ku ajo është strehuar.

Për një kohë kaq të gjatë ka thurur një vetvete për ta mirëpritur,
Atij një shoqe, asaj një vetvete i ka thurur, që e përfytyronte
Si dysh në një strehë të thellë diku, mik edhe mikeshë e dashur.

Lisat qenë përtërirë, si në një ushtrim thelbësor
Në një meditim çnjerëzor, më të madh se i saji.
Asnjëra prej erërave nuk e ruante si qen gjatë netëve.

Ajo nuk donte asgjë që ai nuk mund ta sillte thjesht duke ardhur.
Nuk donte zbukurime. Krahët e tij do të ishin gjerdani i saj i vetëm
Dhe brezi i saj, fati i fundmë i dëshirës së tyre.

Por a ishte vallë Uliksi ai? Apo ishte thjesht ngrohtësia e diellit
Në nënkrejsën e saj? Mendimi vazhdoi të rrahë në të si zemra e saj.
Të dyja rrihnin bashkë. Ishte thjesht ditë.

Ishte Uliksi dhe nuk ishte. Megjithatë u panë
Miku e mikesha e dashur dhe një planet që u jepte zemër.
Forca barbare brenda saj nuk do të dështonte kurrë.

Foli paksa me veten ndërsa krihte flokët,
Duke ia përsëritur emrin me rrokjet e ngadalta
Pa e harruar kurrë atë që përherë vinte kaq pranë.

Trembëdhjetë mënyra për të parë një mëllenjë

In Përkthime, Vjersha on 21 Prill, 2014 at 14:09

Perdet në dhomën e metafizicienit

lu yifeiRezulton se tundja e këtyre perdeve

Është plot lëvizje të gjata; si mendimrëndat

Rrudhje të distancës; apo si retë

E pandashme prej pasditeve të tyre;

Apo si ndërrimi i dritës, rrëzimi

I heshtjes, si gjumi i gjerë edhe si vetmia

E natës, në të cilën çdo lëvizje

Është përtej nesh, ndërkohë që kupa e qiellit,

Tek lind dhe perëndon, zhvesh

Të fundmen madhësi, të ashpër për syrin.

 

Vendi i vetmitarëve

Le të jetë vendi i vetmitarëve

Një vend ku valëzimi s’resht kurrë

 

Qoftë ky në mes detit

Në vorbullën e ujit të gjelbër të errët,

Apo nëpër plazhe

S’duhet të pushojë kurrë

Lexoni pjesën e mbetur të këtij zëri »